پروانه اما، مرهم دردشان بود و یادشان میداد با سرطان، هرچقدر هم قوی و وحشی باشد، بجگند. برای بچهها، همبازی و رفیقی صمیمی بود که گاهی حتی «خاله» صدایش میکردند، اما آدمبزرگها میدانستند، بانوی فروتنی که کوچولوهای گریان و پردرد را در آغوش میگیرد، میبوسد، نوازش میکند، حالشان را میپرسد، نتیجه آزمایشهایشان را بررسی میکند و به ضربان قلبشان گوش میکند، پروانه وثوق است؛ همان دکتر وثوق معروف که فوق تخصص خون و آنکولوژی و رئیس هیات امنای محک بود؛ همان که از ابتدای تاسیس محک، در آن حضور داشت و داوطلبانه به بیماران کمسن و سالش خدمت میکرد، در حالی که تحصیلاتش را در دانشگاههای مطرح خارج از کشور گذرانده بود و اگر میخواست میتوانست مثل برخی همرشتهایهای دیگرش، با مدرک تحصیلی اش، پول پارو کند، اما پروانه، عاشق بود و پول، درد عاشقها را تسکین نمیدهد.
پروانه ما، یکشنبه، بیست و نهم اردیبهشت امسال، بهشتی شد اما از او حالا صد مقاله در حوزه خون وآنکولوژی کودکان به یادگار مانده است به اضافه یک دنیا خاطره خوب و هزاران کودک، که سرطان را با کمک دستهای توانا و دانش نامیرای او، شکست دادهاند.
مریم یوشیزاده - گروه جامعه
در یادداشتی اختصاصی برای جام جم آنلاین مطرح شد
در یادداشتی اختصاصی برای جام جم آنلاین مطرح شد
سید هادی سید افقهی در یادداشتی اختصاصی برای جام جم آنلاین مطرح کرد
یک تحلیلگر مسائل بینالملل در گفتگو با جام جم آنلاین مطرح کرد