روایتی تازه از داستانی مکرر

داستان این سریال در اواخر دهه 50 می‌گذرد. درواقع نویسنده اثر که خود جلیل سامان است و سال گذشته، سریال «ارمغان تاریکی» را برای پخش از همین شبکه تولید کرده است، یک دوره زمانی را در نظر گرفته‌ و در این محدوده زمانی ماجراهایی را روایت می‌کند. سامان سعی می‌کند با ایجاد یک درام جذاب و تعلیق فراوان، به مسائل سیاسی ـ اجتماعی قبل از انقلاب بپردازد و همزمان که فضای قصه را با رعایت اصول درام‌نویسی برای بینندگان قابل ‌لمس می‌کند، اتفاقات یک مقطع تاریخی معاصر را آسیب‌‌شناسی کند.

سامان پس از پخش ارمغان تاریکی که در آن زمان موفق شد از توجه مخاطبان زیادی برخوردار شود، با ذائقه مخاطب در برخورد با آثار سیاسی آشنایی دارد. از آنجا که در این سال‌ها رقابت میان رسانه‌ها زیاد است و از سوی دیگر شاهد هستیم شبکه‌های ماهواره‌ای به‌دنبال جذب مخاطب هستند، طبیعی است هر شبکه همراه تولیدکنندگان برنامه‌ها و سریال‌های تلویزیونی باید برای جذب مخاطبان تلاش مضاعف کنند. یک سریال در مرحله اول باید سرگرم‌کننده و در مرحله بعد به لحاظ محتوا مناسب باشد. باید تعادل میان این دو مورد وجود داشته باشد تا سریال برای بینندگان جذاب باشد و سریال پروانه در جستجوی دستیابی به این تعادل است.

سریال پروانه، روایتی تازه از داستانی مکرر است. این‌که شخصی غافل از مسائل روز مملکت در برخورد با شخصی مبارز به خود می‌آید و به یک مبارز تبدیل می‌شود و بهای این تغییر و تحول ایستادن در مقابل نزدیکانش است که در جناح مقابل و عوامل استکبار هستند. این مجموعه به مدد هماهنگی گروه سازنده آن توانسته است از کیفیت بصری خوب و قابل قبولی برخوردار شود که همراهی آن با یک کارگردانی منسجم و فیلمنامه خوب، اثری را مقبول مخاطب قاب کوچک تلویزیون کند. شاید آنچه تاحدودی این موفقیت را تحت ‌تاثیر قرار می‌دهد، پخش آن در برهه زمانی فعلی است و این که مجموعه اگر به پخش هر شبی در دهه فجر سال گذشته می‌رسید و در این زمینه مورد حمایت لازم قرار می‌گرفت، در شور و حال موجود در آن ایام می‌توانست ارتباط بهتری با مخاطب برقرار کند.

مریم رها