تغییر موازنه قدرت در فوتبال اروپا

اما آن روال امسال به دست فراموشی سپرده شد و بیداری دوباره فوتبال باشگاهی آلمان که با دو بار فینالیست شدن بایرن مونیخ در سال‌های 2010 و 2012 چهره نشان داده بود، با رسیدن مجدد این تیم متعلق به ایالت باواریای آلمان و همچنین بوروسیا دورتموند به نیمه نهایی رقابت‌های امسال، کامل‌تر و آشکارتر از هر زمانی شده است.

از سوی دیگر، اسپانیا هم سهم همیشگی سال‌های اخیر را با رسیدن دو غول فوتبالش یعنی بارسلونا و رئال مادرید به این مرحله حفظ کرده است و بارسلونا به واقع می‌کوشد برای چهارمین بار از 2006 به بعد قهرمان این پیکارها شود و اینک شش سال پیاپی است که به نیمه نهایی می‌رسد. فقط منچستریونایتد در سال 2008، اینترمیلان در سال 2010 و چلسی در سال گذشته توانستند آبی و اناری‌های ایالت کاتالونیا را در نیمه نهایی حذف و از رسیدن‌شان به فینال جلوگیری کنند.

رئال هم در سه سالی که از شروع زمامداری خوزه مورینیو در این تیم می‌گذرد، دائم به نیمه نهایی رسیده است و درصدد کسب چهارمین قهرمانی خود از 1998 به این سو است و هنوز هیچ کس به رکورد 10 قهرمانی‌اش در این رقابت‌ها نرسیده است. این که قهرمان سال 2013 این پیکارها لاجرم یک تیم اسپانیایی یا آلمانی است، چیزی از ارزش سایرین نمی‌کاهد، اما نشانگر کار بیشتر و روال اصولی‌تر امور در اسپانیا و اوجگیری مجدد بوندس لیگاست.

این یک حقیقت کاملا بارز است که آلمان از 1976 به این سو جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا را فقط سه بار برده و هامبورگ در 1983، دورتموند در 1997 و بایرن مونیخ در 2001 تنها تیم‌های ژرمنی بوده‌اند که روال موجود را به سود این تیم‌ها تغییر داده‌اند، اما کارنامه این تیم‌ها آنقدرها هم که به نظر می‌رسد خالی نبوده است و نایب قهرمان شدن بایرن در سال‌های 82، 87 و 99 در همین محدوده زمانی (اضافه بر 2010 و 2012 که پیشتر از آن یاد کردیم) و همچنین عنوان دومی بایرلورکوزن در 2002 خبر از استمرار یک کار حرفه‌ای در باشگاه‌های فوتبال آلمان می‌دهد.

چیزی که حالا با رسیدن دو تیم بایرن و دورتموند به نیمه نهایی مفهوم عمیق‌تری می‌یابد و این را گوشزد می‌کند که ژرمن‌ها بعد از چند سال سپردن نقش فرماندهی در فوتبال اروپا به انگلیسی‌های پرتلاش‌تر و اسپانیایی‌های فنی‌تر، به تجدید سازمان پرداخته و با نظم حرفه‌ای و کار تشکیلاتی‌شان دوباره اوج گرفته‌اند و می‌خواهند خود پیشرو باشند.

شاید در میان چهار تیم حاضر در نیمه نهایی نه بارسلونا و نه حتی رئال، بلکه بایرن مونیخ بهترین و مجری زیباترین و تهاجمی‌ترین فوتبال باشد و هیچ رقیبی با فوتبال جاری و سیال آن برابری نکند، حتی اگر چنین نباشد و گمان کنیم که تجربه بیشتر سا‌ل‌های اخیر تیم‌های اسپانیایی امسال هم سر بزنگاه به کمک آنها می‌آید و آنان را بر ژرمن‌ها در جنگ‌های نهایی غالب می‌گرداند باز تردیدی وجود ندارد که یک رنسانس آشکار و دوباره در فوتبال باشگاهی آلمان روی داده و جوانان بالنده دورتموند (گوتزه، رویس، اشملزر و هالمز) و مردان پخته بایرن (شواین اشتایگر، گومز،‌ ریبه‌ری و روبن) نمونه‌های روشن آن هستند.