هشداری جدی به باشگاه‌های انگلیسی

سرمربی فرانسوی آرسنال که تیم خودش با وجود برد 2 بر صفر در زمین بایرن‌مونیخ به سبب شکست خانگی 3 بر یک برابر این رقیب پرمهره آلمانی در دیدار رفت و دو برابر محسوب شدن گل‌های خورده در خانه با این جام وداع گفت و تیمش هشت سال است هیچ جامی نبرده است، در اوایل بهار 2013 می‌گوید: «این طبعا یک ناکامی بزرگ برای کل فوتبال بریتانیاست و از آنجا که چند سالی است این سناریو تکرار می‌شود و صرف‌نظر از پیروزی شوکه‌کننده سال پیش چلسی، آخرین قهرمانی انگلیس در این جام به پنج سال پیش ‌باز می‌گردد، پس این یک اتفاق نیست، بلکه فقط محصول ضعف ماست. این فرمان بیدار باش برای همه باشگاه‌های بزرگ بریتانیایی است تا بفهمند باید کار را جدی بگیرند و از راه دیگری وارد شوند و سیاست‌های متفاوتی را برگزینند. اولین نکته‌ای که اتفاق امسال گوشزد می‌کند، این است که سایر تیم‌های اروپایی نه‌تنها عقب‌ماندگی موجود را جبران کرده و به ما رسیده‌اند، بلکه ما را هم پشت‌سر گذاشته‌اند. لازم است کارشناسان در این زمینه ارائه طریق کرده و باشگاه‌ها هم در سیاست‌های کاری خود تجدیدنظر کنند و روش‌های جدیدی را به اجرا در آورند. اصولا باید برای ارتقای سطح بازی لیگ برتر انگلیس طرح‌های درازمدت تازه‌ای ریخت و سیاست‌هایی بلندمدت داشت و عیب‌ها را ریشه‌یابی و رفع کرد.»

نرسیدن هیچ تیم انگلیسی به مرحله یک‌چهارم نهایی جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا برای اولین‌بار از فصل 1996 ـ 1995 به بعد است که اتفاق می‌افتد. فراموش نکنیم انگلیس در سال‌های 1999 ، 2005 ، 2008 و 2012 این جام را برد و در سال‌های 2007، 2009 و 2011 نایب‌قهرمان شد و سال 2008 با رویارویی دو تیم معروف و پرمهره منچستریونایتد و چلسی در فینال، هر دو سوی دیدار نهایی را که در شهر مسکوی روسیه برگزار شد، در اختیار داشت، اما امسال اتفاق‌های بسیار بدی برای فوتبال انگلیس در لیگ قهرمانان قاره سبز افتاد. ابتدا منچسترسیتی و چلسی اصلا نتوانستند از گروه‌شان بالا بیایند. سیتی که قهرمان لیگ برتر انگلیس شده بود، نه فقط به صعود نایل نشد بلکه با‌ آخر شدن در گروهش حتی به «لیگ اروپا» (جام یوفای سابق)‌ هم راه نیافت و چلسی هم در شرایطی از گروهش بالا نیامد که قهرمان دوره قبلی این پیکارها بود. سپس در همان مرحله نخست حذفی منچستریونایتد با شکست در اولدترافورد مقابل رئال مادرید حذف شد و آرسنال نیز به گونه‌ای برابر بایرن ناکام شد که پیشتر از آن یاد کردیم.

ونگر که بالاترین محصول کارش در این مسابقه‌ها طی 17 سال زمامداری‌اش در آرسنال کسب عنوان نایب قهرمانی در 2006 بوده است، می‌گوید: «بدیهی است که از نمایش شاگردانم مقابل بایرن در دیدار برگشت مرحله یک‌هشتم نهایی رقابت‌های امسال احساس غرور کنم، اما تنها چیزی که اهمیت دارد و باشگاه‌ها به‌ آن می‌اندیشند، صعود به مرحله بعدی است و بازی خوب به کار نمی‌آید، و بنابراین ما نمره قبولی نگرفته‌ایم. شاید ما در مونیخ می‌توانستیم گل سوم مان را نیز بزنیم و بالا بیاییم، اما آنجا که حذف شدیم نه در مونیخ بلکه در دیدار رفت در لندن بود که گل‌های مفت و بسیار بدی خوردیم.»

واقعیت امر این است اگر لوکاس فابیانسکی، سنگربان لهستانی آرسنال در الیانز آره‌نا نمی‌درخشید و چند گل مسلم را از آرین روبن هلندی و ماریو گومز آلمانی و سایر حمله‌وران بایرن نمی‌گرفت، آرسنال دیدار برگشت را هم نمی‌برد. شاید بتوان توپچی‌های لندن را به خاطر بازی شجاعانه‌شان در مونیخ تحسین کرد، اما نباید از نظر دور نگه داشت که تیم ژرمن به سبب پشتوانه عالی فتح بازی رفت با نتیجه 3 بریک، دیدار برگشت را بدون انگیزه‌های کافی و به شکلی منفعل و بی‌نیاز به پیروزی، فرمالیته آغاز کرد و جانفشانی نکرد و در درجه اول می‌کوشید که بدون آسیب‌دیدگی از این مرحله فارغ شود و نیرویش را برای دور بعدی حفظ کند. شاید همین مساله بوضوح نشان بدهد تیم‌های بریتانیایی امسال در لیگ قهرمانان اروپا چقدر ناکام بوده‌اند، بخصوص که سلتیک تنها نماینده اسکاتلند هم در یک هشتم نهایی از هر جهت منکوب یوونتوس و حذف شد.