آماده برای شدیدترین توفان‌ها

درست است جایی بین پنج نفر اول سال گذشته فوتبال جهان نداشتید، اما راهیابی هر چه بیشتر و مکرر مردان مقیم آمریکای جنوبی شامل خودتان به فهرست کاندیداهای مرد سال فوتبال دنیا از منظر شما هم یک موفقیت بزرگ است.

همین طور است. قرار نیست 23 نفری که طی سال‌های اخیر نامشان در فهرست کلی می‌آید، همگی شانس زیاد یا برابری برای رسیدن به عناوین ارشد داشته باشند و از این منظر حتی نامزد شدن هم یک افتخار است.

و نامزدشدن دوباره‌ شما برای عنوان بهترین زننده گل سال (جایزه پوشکاش) نیز حتما در همین تعریف می‌گنجد.

با این حال نباید تصور کنید فقط با هدف گلزنی و با نگرشی خودخواهانه به میدان می‌آیم و فکر و ذهنم فقط گلزنی است. من باید در بازی گروهی تیمم به بهترین شکل مشارکت کرده و هر چیزی که از این مشارکت برخیزد، ارزش خاص خودش را دارد، اما هدف اصلی من نیست.

یعنی شما از گلزنی و آن هم گل‌های زیبایی که دیده‌ایم، بیش از دیگر رویدادها لذت نمی‌برید؟

گاهی اوقات پاس گلی که به یکی از یارانم می‌دهم یا گشایشی که در کار تیمم به وجود می‌آورم و مشارکت در بازی گروهی همان قدر برایم مهم و شیرین است. در آن لحظات همان قدر خوشحالم که در زمان گلزنی‌هایم احساس خوشی می‌کنم.

شما چندی پیش پدر شدید. آیا این موضوع در تکامل شخصیت و نحوه حضورتان در میدان‌های فوتبال هم تاثیرگذار بوده است؟

بی‌تاثیر نبوده است. وقتی به یک کودک رسیدگی می‌کنید، اولین تاثیری که رویتان می‌گذارد، تشخیص بهتر و بیشتر کارهای اجتماعی و وظیفه‌شناسی در قبال اطرافیان و کامل‌ترشدن‌تان در سایر وجوه اجتماعی است؛ چیزهایی که ورزش گروهی فوتبال نیز روی محور آنها استوار شده است.

مهم‌ترین دستاورد شما در یکی دو سال گذشته چه بوده است؟

در نوامبر 2012 در مسابقه فینال لیگ فوتبال برزیل به تنهایی سه گل زدم تا سانتوز صفر بر 4 بر کروزیرو پیروز و قهرمان شود. از یاد نمی‌برم که حتی هواداران تیم رقیب نیز در آن مسابقه مرا به سبب زیبایی گل‌هایم تحسین کردند. فکر می‌کنم آن اتفاق و رویدادهایی از آن دست در تکامل شخصیت ورزشی و ایجاد دیدگاه‌هایی تازه در من تاثیر آشکاری داشته است.

با تیم فوتبال امید برزیل در دیدار نهایی المپیک 2012 به مکزیک باختید. آن شکست را چگونه توجیه می‌کنید؟

تا قبل از آن فینال همه‌چیز برای ما بخوبی پیش رفته بود، اما شکست برابر مکزیکی‌ها سبب شد خاطراتم از المپیک 2012 پرتضاد و متفاوت باشد. وقتی به المپیک می‌روید بیش از پیش حس می‌کنید چه میدان بزرگی است و فتح یک مدال در آن تا چه میزان اهمیت دارد، حتی اگر آن مدال فقط نقره یا برنز باشد. ما قریب به سه هفته جنگیدیم تا در فوتبال المپیک اول شویم، هر چند به این رتبه نرسیدیم، اما چگونه می‌توان ارزش‌های یک مدال نقره را هم کوچک و معمولی شمرد؟!

ولی با مکزیک در جام کنفدراسیون‌های 2013 آن هم در خاک کشور خودتان احتمالا دوباره رودررو خواهید شد و فاصله زیادی هم با‌ آن نداریم.

این طور نیست که لزوما به دنبال این شرایط خاص و در پی انتقام از این حریف باشیم. هر مسابقه‌ای یک برنده و یک بازنده دارد و آن بار آنها بردند و شاید مرتبه بعدی تیم فاتح ما باشیم.

به مانو منه‌زس، سرمربی سابق تیم ملی برزیل که مدتی پیش برکنار شد چقدر احساس دین می‌کنید؟

در دوره وی بود که برای اولین بار به اردوی ملی برزیل دعوت شدم. او چیزهای زیادی به من‌ آموخت و مثل هر مربی دیگری که برخی نکات اختصاصی خود را دارد، چیزهایی را به من تذکر داد که از دیگران نشنیده بودم و طبیعی است که وامدار او باشم.

از آمدن لوئیس فیلیپه اسکولاری به جای منه‌زس، ‌ چه حس و برداشتی دارید؟

بدیهی است توقعات از او به علت پیشینه عالی‌اش در برزیل فراوان باشد. او در کارش کاملا ماهر و یک مربی زرنگ و آدمی فوق‌العاده است و امیدوارم با راهنمایی وی برنده دیدارهای مهم خود در جام‌ جهانی 2014 و در نهایت فاتح جام شویم.

با رهبری همین مربی (اسکولاری)‌ بود که برزیل آخرین جام‌جهانی‌اش را سال 2002 در ژاپن و کره برد. آیا خاطر‌ه‌ای از آن ایام دارید؟

آن دوران را با سن کمی که داشتم به روشنی به یاد می‌آورم. ده سال بیشتر نداشتم و هر روز صبح زود بیدار می‌شدم تا بازی‌ها را از تلویزیون ببینم. دائم تشویق‌شان می‌کردم و برایشان فریاد می‌کشیدم و همه گل‌هایی را که تیم برزیل زد و بویژه دو گلی را که در فینال مقابل آلمان به ثمر رساند، بخوبی به یاد می‌آورم.

جام کنفدراسیون‌های 2013 لابد از اهمیت زیادی نزد شما برخوردار است.

به این دلیل که مقابل رقبایی بسیار قوی قرار می‌گیریم، سنگ محک مناسبی است. این رقابت‌ها به ما یاری می‌رساند در میدانی رسمی ترکیب جدیدمان را با هدایت اسکولاری دوباره بسنجیم و آن را به کارایی بیشتری برسانیم تا در آوردگاه اصلی که جام‌جهانی 2014 است، کم نیاوریم.

اما بازی‌کردن در این دو جام در مقابل چشم‌های هواداران بسیار پرتوقع تیم ملی برزیل که جز پیروزی هیچ چیز نمی‌خواهند، بسیار سخت خواهد بود.

هر گاه تیم ملی برزیل بازی دارد، فشار توقعات طاقت‌فرساست، اما این بار به سبب برگزاری مسابقات در خود برزیل این فشار به حد سرسام‌آوری خواهد رسید و جز پیروزی و قهرمانی هیچ چیز از ما پذیرفته نیست. با این حال، ملی‌پوشان برزیل پیشتر هم در چنین وضعی قرار گرفته‌اند و ماجرا برایشان تازه نیست و به آن عادت دارند. خود من با وجود سن کم چند بار در سخت‌ترین شرایط قرار گرفته‌ام و چند فینال بزرگ از جمله با سانتوز در جام باشگاه‌های آمریکای جنوبی و جام باشگاه‌های جهان را تجربه کرده‌ام و در یک سال و اندی باقیمانده تا شروع جام‌جهانی 2014 همه ما باید مقاومت و آمادگی خود را بالاتر ببریم تا بیش از پیش برای آن روزهای سخت مهیا شویم.

سقوط برزیل تا رده هجدهم جدول تیم‌های ملی برتر فوتبال جهان در ماه‌های اخیر واقعه‌ای شگفت‌انگیز و سند نزول شدید فوتبال برزیل است و حتی ستاره‌های پیشین و سابق کشورتان مثل رونالدو هم معترفند که برزیل دیگر برزیل گذشته نیست.

بله، دیگر جزو یکی دو و حتی پنج کشور اول فوتبال جهان لااقل در فهرست‌های ماهانه فیفا نیستیم اما فکر می‌کنم رتبه هجدهم نیز مقام کاذبی باشد و حق مطلب را در مورد ما ادا نمی‌کند و قابلیت‌های ما بسیار زیادتر از چنین رتبه‌ای است. تلاش‌های کنونی در تیم ملی برزیل هم برای به‌پاخیزی دوباره و عبور از این مقطع سخت و بازگشت به جمع سه کشور نخست دنیاست. اسکولاری درصدد برگرداندن همان روح سال 2002 به تیم ملی برزیل و ایجاد تعادل و پیوند بین بازی گروهی و مهارت‌های فردی و قراردادن مجدد هنرهای ویژه برزیلی در یک قالب اروپایی است و اینها زمان می‌برد و شاید بعد از رسیدن او به هدفش برزیل هم در جدول فیفا دوباره بالا بیاید.

راجع به جدایی‌تان از سانتوز بعد از اتمام جام‌جهانی 2014 و حتی قبل از آن و در پایان بهار 2013 و بخصوص الحاق به بارسلونای اسپانیا اخبار زیادی در دو سه سال اخیر پخش شده است. واقعا به کدام تیم اروپایی خواهید پیوست؟

اگر بگویم خودم نیز پاسخ این پرسش را نمی‌دانم، لابد باور نخواهید کرد. ظاهر امر این است که قرارداد من با سانتوز تا اواسط سال 2014 ادامه دارد، اما هر اتفاقی تا آن زمان متصور است و شاید بمانم و بعد از آن هم قراردادم تمدید شود اما از الان درباره آینده با اطمینان صحبت‌کردن غیرممکن است. هم شرایط و پیشنهادات تیم‌های متقاضی من در این زمینه تعیین‌کننده است و هم ایده‌های خودم و اطرافیان و مشاورانم.

آیا مثل خیلی‌های دیگر بر این باور نیستید که ماندن بیش از حد در برزیل به روند پیشرفت‌تان در سلسله مراتب فوتبال بین‌المللی لطمه می‌زند؟

شاید هم این‌طور نباشد، زیرا اگر واقعا در مسیر پیشرفت و حرکت به سمت جلو باشید، چنین امری در هر زمانی امکان‌پذیر است و فرقی نمی‌کند در برزیل باشد یا مکان دیگری. چه بخواهم و چه نخواهم هر سال بر تجربیاتم افزوده می‌شود و به بازیکن کامل‌تری تبدیل می‌شوم و با این که خیلی‌ها می‌گویند رشد حقیقی و اصلی من در گرو رفتنم به خارج است، اما خیلی‌ها هم با این موضوع موافق نیستند و آن را الزامی نمی‌دانند.

فیفا / مترجم: وصال روحانی