لیگ برتر ، قربانگاه مربیان

لیگ برتر فوتبال باشگاه های کشور با آن که همچنان بیرحمانه قربانی می گیرد ولی هر هفته به گرمای آن اضافه می شود. همایون شاهرخی ، محمد احمدزاده ، پرویز مظلومی ، ناصر ابراهیمی ، یسیچ و محمد مایلی کهن 6 مربی معزول این فصل

کد خبر: ۵۴۷۸۴

تا این لحظه هستند. مایلی کهن که این اواخر از پیکان جدا شد ، تیمی را تحویل گرفت که فرد دیگری آن را بسته بود. نه ابتکار عمل در دست او بود و نه فرصت مناسبی برای دگرگونی داشت . او آمد و نتایجی گرفت که کارشناسان پیش بینی کرده بودند. به همین دلیل هم رفت. او در این باره می گوید: به من گفته بودند باید زیر نظر گروه کارشناسی کار کنم. من فکر می کنم مربی باید استقلال رای و عمل داشته باشد اگر مربی دارای فکر نیست ، منصوبش نکنید. اگر هم خوب است ، باید اجازه داد کارش را بکند. عده ای از مربیان تیم را خود بسته بودند ولی به دلیل یا دلایلی که ایجاد بحران درون تیمی یکی از آنها بود ، کنار کشیدند. پرویز مظلومی ، یکی از این مربیان بود. او تیمی را بست که همه فکر می کردند جزو 4 تیم اول این فصل خواهد بود ولی ترکیب بازیکنان اسم و رسم داری مثل دایی با بازیکنان گمنام دیگر چندان هم مفید نبود. برخی از مربیان نه به خاطر نتایج بد کناره گیری کردند و نه به خاطر بازیکنان ضعیفی که توسط یک مربی دیگر جذب تیم شده اند. داستان این مربیان مثل یک راز تا پایان فصل باقی خواهد ماند. محمد احمدزاده ، مربی تیم برق شیراز ، یکی از افرادی است که همیشه تصمیم های ناگهانی اش همه را به تعجب واداشته است. او که به خاطر برق شیراز با محمد مایلی کهن و تیم امید خداحافظی کرده بود ، به طور ناگهانی از برق جدا شد. خلیل صالحی ، مدیر باشگاه برق می گوید: «یک هفته قبل از آن که احمدزاده از برق جدا شود ، مسوولان پگاه با او تماس گرفته و پیشنهاد مربیگری به او دادند حتی نریمان افشاریان (مدیر پگاه) با من تماس گرفت و گفت ، ما برای شما مربی پیدا می کنیم . من فکر می کردم آنها احمدزاده را هوایی کرده اند تا از تیم ما برود ؛ چون ما هیچ مشکلی با او نداشتیم و هیچ وقت در کار او دخالت نمی کردیم». احمدزاده پاسخ قانع کننده ای برای این جدایی دارد. او می گوید: «بعد از تماس پگاهی ها احساس کردم آقای صالحی دیگر اعتماد سابق را به من ندارد. من 18 ماه در آن شهر بودم و کوچک ترین مشکلی با کسی نداشتم ولی این حس بی اعتمادی قابل تحمل نبود. من به مدیر باشگاه گفتم من به پگاه نمی روم ولی باز هم ایشان درگیر توهمات خودش بود.» احمدزاده درددل های خود را ادامه می دهد: «پگاهی ها خیلی فشار آوردند. پیشنهاد 100 میلیونی دادند ولی احمدزاده آدم پولکی و مادی نیست . وقتی با برقی ها قرارداد بستم ، اصلا رقم قرارداد را ندیدم. من نمی آیم به خاطر پول سابقه ام را در فوتبال ایران خراب کنم. تماشاگران چه می گویند؛ با همه این احوال وقتی دیدم اعتماد سابق وجود ندارد ، یک جمله به آقای صالحی گفتم و از شیراز خارج شدم. گفتم آقای صالحی داری اشتباه می کنی. من پگاه برو نیستم... بعد از آن پگاه خیلی اصرار کرد ولی نرفتم. وقتی هم که آقای شرفی برای پگاه معرفی شد ، من به آقای صالحی زنگ زدم و گفتم دیدی اشتباه می کردی؛ متاسفانه روحیات آدمهایی مثل من در این فوتبال خریدار ندارد.» به نظر می رسد در این فوتبال حرفه ای نشده (که نام حرفه ای گرفته) اتفاقات حرفه ای فراوانی رخ می دهد ؛ اتفاقاتی که در جنگ احساس و حرفه ای گری دیده می شود و همه را برای یک نتیجه گیری درست به مشکل می اندازد. لیگ برتر هنوز به نیمه راه نرسیده که حدود نیمی از مربیان لیگ برکنار شده اند و مربیانی مثل زوبل ، جلالی و کاظمی تا یک قدمی کناره گیری رفته اند. بازیکنان با هم مشکل پیدا کرده اند. جنگهای بازیکنان و مربی را مربیان برده اند و اتفاقات ریزودرشتی که زیر سایه تابلوی نتایج گم شده اند. این لیگ در 17 هفته باقیمانده چه رویدادهای عجیب دیگری را در نظر گرفته است؛