برزیلی‌هایی که دوست دارند پرتغالی باشند

لیگ پرتغال به سبب پیروزی‌های پرشمار بنفیکا، پورتو و اسپورتینگ در جام‌های اروپایی از 60 سال پیش به این سو و بویژه 15 سال اخیر از سوی یوفا به عنوان یکی از هشت لیگ A (درجه اول) اروپا انتخاب شده و این، هم یک عامل جذابیت و هم نشانه اعتبار برای فوتبالیست‌های برزیل و سایر کشورهای آمریکای جنوبی است، آنهایی‌که مایلند در اروپا بخت‌آزمایی و برای خود رزومه‌ای موفق‌تر در عرصه‌های بین‌المللی ایجاد کنند.

سرآمدان کوچ‌کننده‌های برزیلی به پرتغال ـ کشوری که به سبب فن و کلاس بالای فوتبالش «برزیل اروپا» نامیده شده ـ دکو و په‌په هستند. دکو که یک هافبک وسط کوتاه‌قد، اما مدبر و کارساز است و ظرافت زیادی در بازی‌اش دیده می‌شود، او در خط میانی پورتو چهره شد و به بارسلونا و چلسی رفت و با تیم ملی پرتغال نایب قهرمان اروپا در سال 2004 و تیم چهارم جام جهانی در سال 2006 شد. وی یک‌سال و نیم است که به برزیل بازگشته و اینک در سی و هشت سالگی نیز در لیگ این کشور شاغل است. په‌په 89/1 متری و سی‌ساله ـ که متولد شهر ماسیوی برزیل است ـ راهی مشابه با دکو را طی کرده و شاید به سبب کوچش به رئال مادرید و تبدیل‌شدن به مدافع وسط ثابت این باشگاه کهکشانی اروپا، از دکو هم فراتر رفته باشد. وی ابتدا در تیم کورینتیانس برزیل به فوتبال حرفه‌ای پرداخت، اما تا از تیم جوانان این باشگاه به تیم بزرگسالان آن ارتقاء یافت، چمدان‌های خود را بست و به اروپا رفت و در پرتغال فرود آمد و آنجا ابتدا عضو ماری‌تیمو شد. این بازیکن محکم و پرتحرک و خشن بعد از سه سال حضور در ماری تیمو، در تابستان 2004 و درست چند روز بعد از این که این تیم با هدایت خوزه مورینیوی بزرگ قهرمان اروپا شد به آبی و سفیدها پیوست، اما به سبب رفتن این مربی به انگلیس او در عصری در پورتو توپ زد که جلوه سابق را نداشت. با وجود این، په‌په از سال 2007 به رئال مادرید پیوست و امسال می‌رود ششمین سال حضورش در پرافتخارترین تیم باشگاهی اروپا را هم کامل کند. او با این باشگاه دو بار قهرمان لالیگا و یک مرتبه فاتح جام حذفی اسپانیا شده و با این که خشونت ذاتی‌اش او را به دردسر‌های زیادی انداخته و حتی یک‌بار محرومیتی ده جلسه‌ای را به نام وی نوشت، اما کمتر کسی در مهارت‌های حرفه‌ای و بازی قدرتی او شکی به دل راه داده است.

په‌په اینک علاوه بر انجام 148 بازی رسمی برای رئال مادرید، 53 بار هم برای تیم ملی پرتغال به میدان آمده و چندان هم به برزیل فکر نمی‌کند، ولی برزیلی‌ها در عصری که مدافعان وسط‌شان آب رفته و در سال‌های اخیر بجز تیاگو سیلوای پاری سن‌ژرمن و پیش از وی لوسیو و ژوان اندوخته بزرگی نداشته‌اند، لابد در دل افسوس می‌خورند که په‌په چرا پرتغال را به‌عنوان تیم ملی مورد علاقه‌اش برگزید و به چه سبب با مربیان تیم ملی برزیل در این خصوص صحبت نکرد و برای راهیابی به این‌تیم صبر بیشتری را به خرج نداد.