مشاوره یا کار اداری؟

اگر چه روز گذشته، رئیس دفتر مشاوره و سلامت سازمان امور دانشجویان از نهایی شدن سند راهبردی مشاوره دانشجویی کشور در چشم‌انداز 1404 خبر داد، اما به نظر می‌رسد تا اجرای این طرح که قرار است «به ارتقای سلامت روان دانشجویان» منجر شود، فاصله‌ای طولانی داریم، فاصله زمانی که طی آن بسیاری از دانشجویان مجبور خواهند شد برای رفع مشکلات روحی خود به مراکز مشاوره در خارج از دانشگاه‌ها مراجعه کنند.

همچنین، با وجود آن‌که آمار قابل اتکایی از دانشجویان نیازمند مراجعه به مراکز مشاوره منتشر نشده است و گویا قرار هم نیست که منتشر شود، اما تا دلتان بخواهد، بهانه‌های مختلف برای بروز مشکلات روحی و روانی در بین دانشجویان ایرانی وجود دارد.

مشاهده بیکاری گسترده فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، سرخوردگی‌های دوران جوانی، زندگی خوابگاهی، دوری از خانواده و مشکلات معیشتی، فقط بخشی از دلایلی است که موجب شده است طیف گسترده‌ای از جمعیت چهار میلیونی دانشجویان ایرانی، به مشاوره‌های درمانی نیاز مبرم داشته باشند، اما دانشگاه‌ها و مراکز مشاوره مستقر در آنها تاکنون نتوانسته‌اند به این دغدغه دانشجویان، پاسخ درخوری ارائه دهند.

البته بدیهی است که نیاز فراگیر به مراکز مشاوره در دانشگاه ها، اصلا به این معنی نیست که همه دانشجویان ما دچار مشکلات روحی و روانی هستند، بلکه بسیاری از دانشجویان ایرانی با مشکلات روحی کوچکی درگیر هستند که با یک مشاوره ساده و تخصصی قابل حل است، اما اغلب مراکز مشاوره در دانشگاهای کشور، به سمتی حرکت می‌کنند که به جای حل عملی مشکلات روحی و روانی دانشجویان، به پرکردن فرم‌های مشاوره، اداری بازی و رفع تکلیف، قناعت کرده‌اند.

امین جلالوند ‌/ ‌گروه جامعه