اگر او زنده شود حاضرم بمیرم

هوشنگ دوست من بود مدتی بود. برایم کار می‌کرد و دوستان خوبی شده ‌بودیم، اما این اواخر خیلی با هم دعوا می‌کردیم. اتهام قتل را قبول دارم.

به عنوان برقکار برایم کار می‌کرد. کارش خوب بود و من هم فکر می‌کردم می‌توانیم هم همکار باشیم و هم رفیق.

چند سالی می‌شد که کارهای برقی گاوداری من را انجام می‌داد. به او اعتماد داشتم و فکر می‌کردم آدم درستی است، تا این که آن شب فهمیدم چه اتفاقی افتاده است.

یک روز متوجه شدم مبلغی پول از دفتر کارم گم شده و فهمیدم این پول را هوشنگ برداشته ‌است. باورش خیلی برایم سخت بود.

از وجود آن پول فقط من و هوشنگ خبر داشتیم و تنها کسی که به دفتر من رفت و آمد داشت، هوشنگ بود.

به او اطمینان داشتم و فکر نمی‌کردم یک روز چنین اتفاقی بیفتد، اما اعتمادم بی‌دلیل بود.

اما من مطمئن هستم، آن پول را هوشنگ برداشته بود.

حدود 200 هزار تومان. البته مبلغ زیاد نبود، اما از اتفاقی که افتاده بود خیلی ناراحت بودم.

اول به او گفتم باید پول را برگرداند. ما با هم دوست بودیم و نمی‌خواستم به او آسیبی وارد شود. گفتم هوشنگ بیا پول را پس بده و بعد برو و دیگر به اینجا نیا.

ناراحت شد و گفت پول را برنداشته. البته گفته بود دیگر نمی‌آید، اما زیر بار نرفت که پول را برداشته. به من گفت تسویه‌حساب کن و دستمزدم را بده، می‌روم.

پولی که برداشته بود از چیزی که من بدهکار بودم بیشتر بود، بنابراین نمی‌خواستم دوباره به او دستمزد بدهم. دلیلی نداشت این کار را بکنم. شاید کل بدهی من به او 50 هزار تومان هم نمی‌شد، اما هوشنگ از من 200 هزار تومان دزدیده بود.

اصلا قصدم کشتن او نبود و نمی‌خواستم صدمه جدی ببیند. روز قبلش با پسرعمویم تماس گرفتم و گفتم چه شده ‌است. قرار گذاشتیم او هم بیاید و باهم پول را از هوشنگ پس بگیریم.

قرار شد اول وقتی تنها هستیم به او بگویم پول را بدهد. اگر داد که هیچ اگر نداد او را بزنیم. وقتی به هوشنگ گفتیم پول را بدهد دوباره زیر بار نرفت و گفت او دزدی نکرده. من و پسرعمویم هم او را حسابی کتک زدیم.

ما که قصد کشتن نداشتیم. من با باتوم چند ضربه به او زدم و گفتم باید پول را پس بدهد. یکدفعه حالش بد شد و روی زمین افتاد. ما خیلی ترسیدیم. اصلا نمی‌خواستیم او بمیرد.

بلافاصله او را به بیمارستان بردیم و بعد هم من با پدرش تماس گرفتم و گفتم هوشنگ بدحال شده است و از او خواستم به بیمارستان بیاید.

هنوز زنده بود، اما در بیمارستان گفتند دیگر فایده‌ای ندارد و او دچار مرگ مغزی شده است. چند روز بعد هم فوت شد.

هیچ کس. او خودش مرا متهم کرد و گفت پسرش سالم بوده، گفت از من شکایت دارد. وقتی بازداشتش شدم، واقعیت را توضیح دادم و هیچ چیز را انکار نکردم.

ما او را زده بودیم و آثار جراحات دیگر هم باقی بود. به همین دلیل هم وقتی به پدر هوشنگ گفتم خودش زمین خورد و فوت شد حرفم را باور نکرد و گفت آنقدر زخم روی بدن پسرش هست که اطمینان دارد برای او اتفاقی افتاده است.

وقتی داشتم هوشنگ را می‌زدم و سعی داشتم از او اعتراف بگیرم باتوم روی سرش فرود آمد. همان موقع حالش بد شد. چون نمی‌خواستم به او آسیب جدی برسد بلافاصله او را به بیمارستان بردم. البته نگفتم با باتوم او را زدم و گفتم که ضربه‌ای به سرش خورده است. پزشکان هم گفتند خونریزی مغزی کرده. این حرف را زدم چون هوشنگ برقکار بود طبیعی بود که بر اثر برق گرفتگی به زمین بخورد.

آمده بود وسایلش را جمع کند و برود که ما غافلگیرش کردیم.

نه این حرف درست نیست. ما این کار را نمی‌کردیم. البته من معتاد بودم و مواد مصرف می‌کردم، اما قاچاقچی یا موادپخش‌کن نبودم.

تا به حال که نتوانستم این کار را بکنم. هر چه خانواده‌ام رفته‌اند و التماس کرده‌اند فایده نداشته و پدر هوشنگ گفته حاضر نیست رضایت بدهد و می‌خواهد مرا قصاص کند. او فکر می‌کند من واقعا می‌خواستم پسرش را به قتل برسانم، در حالی که اصلا قصدم این نبود. اگر می‌خواستم این کار را بکنم او را به بیمارستان نمی‌رساندم و سعی نمی‌کردم نجاتش بدهم. من و هوشنگ با هم اختلاف داشتیم، اما من راضی به مرگش نبودم.

تلاشم را خواهم کرد. با این که می‌دانم وقت زیادی ندارم و روزها برایم به شماره افتاده است، اما سعی خودم را برای زنده ماندن می‌کنم. در این مدت تلاش زیادی کردم تا بتوانم انسان خوبی باشم. توبه کردم و نماز می‌خوانم. به خدا نزدیک شدم و به آرامشی که همیشه در زندگی‌ام می‌گشتم رسیدم. من برای رسیدن به آرامش هر چیزی را امتحان کردم و حتی به سمت مواد رفتم غافل از این که با عبادت خداوند است که می‌توان به آرامش رسید. اعتیادم را ترک کردم و دارم آماده می‌شوم که زندگی جدیدی را شروع کنم. امیدوارم پدر هوشنگ مرا ببخشد، برای به دست آوردن دل او ـ این که حلالم کند ـ هر کاری لازم باشد انجام می‌دهم و همه دارایی‌ام را می‌دهم. من نباید با پسر او چنین می‌کردم. می‌توانستم به پلیس شکایت کنم و پولم را از این طریق بگیرم. اشتباه کردم و خودم به این اشتباه آگاه هستم، اما واقعا قصدم کشتن نبود. از این پدر بزرگوار درخواست بخشش دارم و می‌خواهم که با تصمیمش من را یک بار دیگر به زندگی برگرداند، با قصاص من پسر او زنده نخواهد شد. اگر می‌شد خودم در مردن پیشقدم می‌شدم.

مریم عفتی