آرزوی تلویزیونی به رنگ انار

چند ساعتی به غروب مانده و فروشنده جوان هنوز فرصت دارد بارش را بفروشد. چند ماشین دیگر هم وقتی چشمشان به قیمت پایین انارها می‌خورد به کنار بزرگراه می‌آیند و هر کدام چند کیلویی انار می‌خرند. تلویزیون کوچک سیاه و سفیدی کنار چهارپایه کوچک فروشنده روشن است. سیمی از صندلی جلوی وانت به این قاب کوچک چند سانتی‌متری وصل است. می‌پرسم در این تصویر کوچک چیزی هم مشخص است؟ می‌گوید همین تلویزیون چند اینچی کلی کارش را راه می‌اندازد و زمان‌های بی‌مشتری صبح تا شبش را پر می‌کند. حالا منتظر پخش فوتبال ملوان ـ پرسپولیس است‌. می‌پرسم در این قاب کوچک سیاه و سفید از کجا سرخی پیراهن تیم محبوبش را تشخیص می‌دهد. رحیم عباسی نوزده ساله پاسخ می‌دهد برای دیدن فوتبال همین تلویزیون کوچک هم کافی است و اگر گزارشگر برنامه هم خوب باشد و بازی را بد و غلط گزارش نکند، از روی شماره پیراهن‌ها، بازیکن‌ها را تشخیص می‌دهد. رحیم، عاشق برنامه‌های ورزشی است. در خانه شبکه ورزش را نگاه می‌کند و از این که می‌تواند گاهی به تماشای بازی‌های لیگ دسته اول بنشیند، خوشحال است. از طرفداران برنامه‌ای است که از شبکه جهانی جام‌جم پخش می‌شود. می‌گوید حاشیه‌های لیگ دسته یک جذاب‌تر از حاشیه‌های لیگ برتر است، اما آنچه بیشتر از همه برنامه‌های دیگر رحیم را میخکوب تلویزیون می‌کند، «نود» است. او روزهای دوشنبه هر جا که باشد خود را به خانه می‌رساند تا تماشاگر یک هفته حاشیه‌های فوتبال ایران باشد. او هم مثل خیلی‌ها می‌گوید جسارت مجری و تفاوت نگاه به مسائل مدیریت در فوتبال دلیل تازه ماندن این برنامه است. رحیم یکی از رکوردداران شرکت در مسابقه پیامکی نود است، اما هنوز یک بار هم نام و شماره‌اش ـ از میان میلیون‌ها بیننده‌ای که به نود پیامک می‌زنند ـ به‌عنوان برنده بیرون نیامده است. او معتقد است برنامه‌های ورزشی از قوی‌ترین برنامه‌هایی است که از تلویزیون پخش می‌شود و هر کدام از این برنامه‌ها هم رنگ و بوی خود را دارد. از ورزش و مردم شبکه یک گرفته تا ورزش از نگاه دو هر کدام ویژگی‌هایی دارند که آنها را دیدنی و غیرتکراری می‌کند. به‌عنوان یک فوتبال‌بین حرفه‌ای، از نحوه پخش و گزینش خبرهای ورزشی راضی است. می‌گوید: کمتر پیش‌آمده موضوع ورزشی را دنبال کند و در تلویزیون نیز به آن پرداخته نشود. بخش‌های اخبار ورزشی شبکه خبر را بیشتر می‌پسندد و زمانی دوربین خبرساز را دنبال می‌کرده...

رحیم خودش هم فوتبال بازی می‌کند. می‌گوید منتظر است روزی یکی از مربیان به زمین خاکی محله آنها سری بزند و شاید به‌عنوان یک استعداد کشف شود، اما حالا تا آن زمان، زمستان‌ها انار و پرتقال و نارنگی می‌فروشد و تابستان‌ها هندوانه و طالبی بار وانتش می‌کند. به این امید که روزی مقابل فردوسی‌پور بنشیند و بگوید روزگاری انارفروش بوده و از زمین‌های خاکی به چمن سبز ورزشگاه آزادی رسیده است!

نورا حسینی