برنامه‌سازی با چاشنی خلاقیت

از یاد نبریم امروزه، چاشنی خلاقیت و نوآوری در عصر انفجار ارتباطات، حرف اول را می‌زند و برنامه‌ای موفق است که مسیر جدیدی را پیش روی مخاطب باز کند.

متأسفانه این روزها به دلیل رقابت شبکه‌ها با یکدیگر و بالارفتن هزینه‌های تولید یک برنامه، قدرت ریسک برنامه‌سازی پایین آمده و معمولا شبکه‌ها سعی می‌کنند از فرمول‌های امتحان پس داده و برنامه‌سازان باتجربه و کارکرده استفاده کنند.

اما هر وقت در این عرصه به جوانان و ایده‌های نو و جدید میدان داده شده، حاصل کار با استقبال انبوهی از سوی مخاطب روبه‌رو شده است.

یک مثال بزنم. برنامه «رادیو هفت» که دو سه سالی است از شبکه آموزش درحال پخش است و با بودجه خیلی معمولی تولید می‌شود، اکنون دیگر به برند شبکه آموزش تبدیل شده است؛ برنامه‌ای که در آن نه خبر از پروداکشن آنچنانی است و نه جلوه‌های کامپیوتری چشم‌نواز و نه آتش‌بازی و رقص نور، بلکه پر از خلاقیت است و عده‌ای با چهره‌های مهربان و صمیمی در ساعات پایانی شب با لحنی لطیف، مردم را به عشق و دوست داشتن و محبت دعوت می‌کنند. همین! چیزی که متاسفانه در برخی برنامه‌ها روبه فراموشی است.

رشد کمی و حتی کیفی شبکه‌های تلویزیونی در چند سال اخیر بر کسی پوشیده نیست و این سرعت با ورود شبکه‌های دیجیتال شتاب بیشتری گرفت. دیر زمانی بود که تلویزیون کشور ما صاحب دو شبکه تلویزیونی بود و بعد دو تبدیل به سه و سه تبدیل به شش و در نهایت از شش شبکه به هشت شبکه رسیدیم، اما این روند با ورود عرصه دیجیتال تغییر مسیر داد و با انفجار رسانه، در حال حاضر تلویزیون ایران دارای 20 شبکه متنوع شده است.

این دستاورد کوچکی نیست و جای تقدیر دارد، اما پرسش اینجاست که چرا با وجود این اتفاق خوب و پدید آوردن نزدیک به 20 شبکه برای مخاطبان، در راه تبلیغ و معرفی این شبکه‌ها به مردم کم‌کاری کرده‌ایم؟ هنوز هم هستند مردمی که بیشتر در شهرهای کوچک زندگی می‌کنند و بر این تصورند که تلویزیون ایران دارای همان هشت شبکه است. متاسفانه در این میان به راه‌اندازی شبکه‌ها بیشتر از جا انداختن آن نزد مخاطب توجه صورت گرفته است و بسیاری از همین شبکه‌های دیجیتال، پتانسیل جذب مخاطب انبوه را دارد و می‌تواند گوی سبقت را از شبکه‌های سراسری برباید، اما به دو دلیل این اتفاق صورت نمی‌گیرد و این شبکه‌ها کمتر در بورس هستند. دلیل اول همانطور که گفته شد شناسانده نشدن این شبکه‌ها به مردم است که دراین زمینه فعالیت جدی صورت نگرفته و مورد بعدی، گران بودن نسبی گیرنده دیجیتال است که شاید بعضی از اقشار کم‌درآمد را برای خرید این گیرنده‌ها منصرف کند. به نظر من، در دسترس و ارزان بودن این گیرنده‌ها می‌تواند نقشی مهم در جا افتادن این شبکه‌ها نزد مخاطب ایفا کند. در ضمن فرهنگ و روح حاکم بر این شبکه‌های تخصصی نیز باید به مخاطب انتقال پیدا کند.

محمدرضا لطفی