مگر حرفه‌آموزی به داد زندانیان برسد

او این پیشنهاد را مطرح کرد، چون کمبود بودجه در سازمان زندان‌ها جدی است. این کمبود باعث شده تا زندانبان‌ها برای این‌که بتوانند همچنان سه وعده غذای روزانه را در اختیار زندانیان بگذارند از کیفیت غذا کم کنند که این کار البته فقط دورریز غذا‌ها را زیاد کرده است.

برای جبران کمبود بودجه، خدمات بهداشتی و درمانی زندانیان هم در مضیقه قرار گرفته، به طوری که اگر یک زندانی به بستری و درمان نیاز پیدا کند بیشتر هزینه‌ها از خودش گرفته می‌شود و وقتی قرار است بسته حاوی مسواک، خمیردندان، صابون و حوله در اختیارش قرار بگیرد بعضی از اجناس آن از بسته حذف می‌شود و زندانی باید آن را با پول خودش بخرد.

حتما به همین علت است که رییس سازمان زندان‌ها به فکر یارانه زندانیان افتاده و گمان کرده اگر این منبع مالی به سازمان تزریق شود زندان‌های کشور کمتر با مشکل تامین غذا و انرژی روبه‌رو می‌شود.

اما این پیشنهاد یک اشکال عمده دارد، چون به این طریق یارانه‌ای که باید در اختیار خانواده زندانیان قرار بگیرد و مضیقه‌های مالی آنها را در نبود سرپرست خانواده تا حدی جبران کند از دسترس‌شان خارج می‌شود.

یعنی شاید با این روش کمی از مشکلات درون زندان کاسته شود، اما در بیرون زندان عرصه بر هزاران خانواده تنگ‌تر می‌شود البته اگر برای استفاده از یارانه‌ها ساز و کارهای درستی تعریف شود شاید بتوان به عنوان یک راه‌حل به آن نگاه کرد، اما به نظر می‌رسد در شرایطی که زندان‌ها به فضاهای مصرف‌کننده تبدیل شده است گرایش آنها به سمت تولید و تامین منابع مالی جدید کارساز باشد.

توسعه حرفه‌آموزی به زندانیان یکی از این روش‌های کسب درآمد است البته هم‌اکنون نیز برخی زندانیان با شرکت در دوره‌های حرفه‌آموزی محصولاتی را تولید می‌کنند که به کسب درآمد برای آنها و ایجاد پس‌انداز برای روز آزادی‌شان منجر می‌شود ولی به نظر می‌رسد با توجه به تنگناهای جدی زندان‌ها راهی جز توسعه حرفه‌آموزی و اختصاص بخشی از درآمد زندانیان به هزینه‌های جاری زندان‌ها وجود ندارد.

مریم خباز ‌‌-‌‌ گروه جامعه