نگاه مسکو به انتخابات آمریکا

به گفته رامنی، رئیس‌جمهور آمریکا در دیداری با همتای سابق روس خود یعنی مدودف به صورت محرمانه به وی اطمینان داده بود در مورد سپر دفاع موشکی ناتو در اروپا با کرملین به توافق خواهد رسید، وی گفته بود: «من بعد از انتخابات انعطاف بیشتری نشان می‌دهم.»

اما آیا ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور فعلی روسیه قصد کنار آمدن با دشمن قدیمی آمریکا را دارد؟ رامنی از ماه مارس روی این داستان مانور می‌داد و در همان حال که اوباما این رقیب خود را با صفت شبه محافظه‌کار مسخره می کرد، باز هم این داستان را تکرار می‌کرد و البته این مورد در روسیه بازتابی نداشت.

رامنی همواره ادعا دارد روس‌ها همیشه طرف بدترین بازیگران دنیا قرار دارند و با اشاره به وتوی مکرر قطعنامه‌های شورای امنیت توسط چین و روسیه می‌گوید: «روس‌ها همیشه با چینی‌ها همدست هستند» و سپس همان فرمول قدیمی و کهنه شده را ارائه می‌دهد: «بی‌تردید دشمن ژئوپلتیک شماره یک ما روسیه است.»

ظاهرا رامنی سال 2012 لحنی شبیه ریگان دهه 80 در پیش گرفته بود. آیا او دشمن روسیه است؟ اما از قرار معلوم این لحن به مذاق هم‌حزبی‌های جمهوریخواه وی خوش نیامد و به همین علت در سومین مناظره با اوباما که موضوع آن سیاست خارجی بود تلاش کرد تا اندازه زیادی از دوران ریگان فاصله بگیرد. اما در روسیه هیچ واکنشی در این مورد دیده نشد.

مدودف زمانی گفته بود دیالوگ‌های رامنی یادآور هالیوود است و جانشین او یعنی پوتین در ماه سپتامبر گفت اگر رامنی برنده شود آنگاه سپر دفاعی ناتو علیه روسیه عمل می‌کند: «اما اوباما برعکس رقیبش مرد صادقی است».

آیا خط‌ مشی کرملین، طرفداری پوتین از اوباما و مخالفت با رامنی است؟ به هیچ عنوان. پوتین در واقع ترجیح می‌دهد رامنی رئیس‌جمهور آینده آمریکا باشد زیرا رئیس کرملین پس از بازگشت به مقام ریاست جمهوری در ماه می، خط مشی تقابلی را در برابر غرب پیش گرفت و در حال حاضر مخالفان غرب در مسکو دست بالا را دارند.

نیروهای متمایل به غرب و نزدیکان مدودف از کرملین رفته‌اند و رهبری روسیه قوانین مربوط به تظاهرات و نهادهای غیردولتی را تشدید کرده است و از آنان به عنوان مامور یا به عبارتی جاسوس یاد می‌کند. این روزها تنها سرمایه‌گذاران غربی در روسیه مورد استقبال قرار می‌گیرند.

پوتین در دوازدهمین سال دوران زمامداری خود راه جدیدی در پیش گرفته و با هدف جلوگیری از زیاده‌خواهی‌های غرب بی‌محاباتر رفتار می‌کند. او برای رسیدن به این هدف در پی تقویت اکثریت محافظه‌کار مردم و یادآوری وجود آن دشمن قدیمی است. پوتین شواهدی دارد که بر مبنای آن تظاهرات زمستان گذشته علیه وی در مسکو با اشاره‌هایی از سوی واشنگتن صورت گرفته است.

در همین ماه سپتامبر بود که به دستور او آژانس توسعه واشنگتن که ظاهرا تلاش‌هایی برای نفوذ در عرصه سیاسی روسیه داشته است به فعالیت‌های خود در مسکو پایان داد.

این همه به این معنی است که به اصطلاح بازهای مسکو از ریاست جمهوری رامنی به عنوان حریفی اهل منازعه استقبال می کنند، زیرا اوست که می‌تواند با ادبیاتی تند به مردم روسیه ثابت کند نگرانی‌های پوتین بی‌مورد نبوده است.

رامنی در یکی از سخنرانی‌های خود اوایل اکتبر تاکید کرد در عرصه سیاست خارجی هر جایی که مایل باشد سپر دفاعی موشکی را مستقر کرده و در این مورد هیچ انعطافی در برابر پوتین از خود نشان نخواهد داد. او روسیه را متهم می‌کند سایه بلندش را از سر دموکراسی‌های نوپای اروپای شرقی بر نداشته و ادعا دارد چین، ونزوئلا و کوبا همدست روسیه به شمار می‌آیند.

با این حال دیگر به طور علنی صحبتی از خصومت ژئوپلتیک نمی‌شود. رامنی این بار لحن خود را در مورد روسیه نرم‌تر کرده و ظاهرا در پی جلب طبقه متوسطی است که هنوز برای شرکت در انتخابات تصمیم نگرفته‌اند.

آنچه مسلم است این که رامنی در صورت پیروزی، سیاست تقابلی در قبال روسیه را به گفت‌وگو ترجیح می‌دهد. آن آغاز جدید روابط که زمانی اوباما و مدودف وعده داده بودند از مدت‌ها پیش مسکوت مانده و پس از انعقاد پیمان جدید امحای سلاح‌های اتمی هیچ حرکتی از دو سال پیش صورت نگرفته است.

میخائیل لویس، روزنامه‌نگار آمریکایی بتازگی طی مقاله‌ای در مجله ونیتی فیر می‌نویسد: «روس‌ها در رابطه با سیاست خارجی اوباما همان کاری را می‌کنند که جمهوریخواهان در ارتباط با سیاست داخلی رئیس‌جمهور انجام می‌دهند. روس‌ها به هر صورت با آمریکا موافقت ندارند و هر آنچه رئیس‌جمهور آمریکا با آن موافق باشد روس‌ها با آن مخالفت می‌ورزند.»

به همین خاطر یک رامنی لجوج و پرسر و صدا برای روس‌ها بهتر می‌نماید. فیودور لوکیانف، کارشناس سیاست خارجی در مسکو عقیده دارد: «در صورت پیروزی رامنی، کار برای روس‌ها ساده‌تر است. در این حالت مسکو بدون تن دادن به مصالحه می‌تواند روی حل مشکل سپر دفاع موشکی تمرکز کند». دیمیتری روگوسین، معاون پوتین نیز هشدار می‌دهد: «اگر آمریکا و ناتو بخواهند با این سپر دفاعی روسیه را در تنگنا قرار دهند آنگاه مسکو همه چیز را خراب خواهد کرد.»

لوکیانف در ادامه صحبت‌های خود می‌گوید:«برای کرملین چه از نظر داخلی و چه خارجی بهتر این است مردی به کاخ سفید راه یابد که روسیه را دشمن می‌داند. اگر رامنی نیز مانند بوش پسر خط‌مشی تهاجمی داشته باشد بی‌ثباتی در جهان افزایش می‌یابد و در این حالت نوعی احساس نزدیکی به روسیه در مردم دنیا به وجود می‌آید. نباید فراموش کنیم نتیجه دوران بوش پسر تضعیف آشکار موقعیت آمریکا در جهان بود و این حالت چه در گذشته و چه در حال و آینده به نفع روسیه خواهد بود.»

منبع: اشپیگل آنلاین 
مترجم: محمدعلی فیروزآبادی