افشای راز اجساد شناور

دادستان ورامین در اولین مصاحبه‌های خود در مورد این پرونده به خبرگزاری‌ها گفته بود اتهام علیرضا قتل هفت زن، ربودن 11 زن و سرقت طلاهایشان و آزار و اذیت دو زن دیگر است.

این قاتل سریالی در بازجویی‌ها اعتراف کرد از بیست و نهم تیر ۸۴ ، قتل سریالی زنان را با انگیزه انتقام و پس از جدایی از همسرش آغاز کرد و به ترتیب، اکرم را در بیست و نهم تیر ۸۴، عذرا را در بیست و دوم دی ۸۴، کبری را در بیست و هشتم فروردین ۸۵، بهاره را در نوزدهم خرداد ۸۵ و معصومه و فرح و نسیم را نیز تا اول فروردین ۸۶ به قتل رسانده است.

پرونده او و همدستانش زمانی در دستور کار ماموران پلیس آگاهی ورامین قرار گرفت که در یکی از روزهای تابستان ۸۴ ، ماموران انتظامی ورامین از پیداشدن جسد زن جوانی در کانال آب منطقه قیامدشت اطلاع یافتند.

چندماه بعد، جسد چند زن و دختر دیگر که به یک شیوه به قتل رسیده بودند، در کانال آب پیدا شد و فرضیه قتل‌های سریالی در ورامین قوت گرفت، بنابراین به دستور دادستان ورامین، یک تیم ویژه از ماموران پلیس آگاهی، تحقیق در این زمینه را آغاز کردند.

گزارش‌ها حاکی از آن است، نتایج بررسی‌ها و تحقیقات میدانی نشان می‌داد قربانیان ـ که تعدادشان به ۱۲ نفر رسیده بود ـ پس از سوارشدن به خودروی مسافربر از سوی سرنشینان خودرو، اموالشان سرقت شده و مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند و پس از قتل، اجسادشان در اطراف ورامین رها شده است.

در حالی که تحقیقات برای شناسایی و دستگیری عامل یا عاملان جنایت ادامه داشت، چند زن و دختر جوان با ارائه شکایتی در دادسرای ورامین عنوان کردند پس از سوارشدن به یک خودروی عبوری از سوی سرنشینان خودرو مورد حمله قرار گرفته و با انتقال به یک دامداری در حاشیه شهر، توسط چهار نفر از جمله نگهبان دامداری که یک تبعه افغان است، مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند.

بنابه گفته مقام‌های قضایی، ۱۲ زن تا قبل از دستگیری علیرضا از فردی با مشخصات او به اتهام تجاوز و سرقت شکایت کرده بودند، اما قتل‌هایی که علیرضا متهم به انجام آنها بود، زمانی متوقف شد که او در سال ۸۶ به دلیل سرقت دستگیر و زندانی شد.

با تحقیق از متهمان و اعتراف آنها به ربودن زنان و دختران، مشخص شد علیرضا به عنوان برادر بزرگ‌تر در این جنایت‌ها نقش اصلی را به عهده داشته است که پس از بازسازی صحنه جنایت‌ها و مواجهه حضوری، پرونده اتهامی چهار متهم با صدور کیفرخواست به دادگاه کیفری استان تهران ارسال شد.

این درحالی بود که در روند اطلاع‌رسانی این پرونده نحوه دستگیری علیرضا و دو برادرش اشاره‌ای نشد، اما برخی روزنامه‌ها در تیر 86 خبر دادند دستگیری قاتل سریالی زنان ورامین پس از آن صورت گرفت که «همسر علیرضا ـ متهم اصلی این پرونده ـ به دادگاه مراجعه و از دست داشتن همسرش در قتل یک زن خبر داد.»

به هر حال بیستم اسفند ۸۷ نیز دادگاه قاتل سریالی زنان ورامین برگزار شد و علیرضا در جلسه محاکمه منکر ارتکاب جنایت شد و ادعا کرد از قتل این زن‌ها خبر ندارد و تنها ١٢ فقره آدم‌ربایی و دزدیدن اموال زنان را قبول می‌کند.

در پایان، قاضی شعبه ۷۱ دادگاه کیفری و چهار مستشار، علیرضا ـ متهم ردیف اول ـ را به هفت بار قصاص و یک بار اعدام، ۲۰ سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم کردند و متهم ردیف دوم (امیر) نیز به یک بار اعدام و ۲۰ سال زندان و متهم ردیف سوم به نام دولت‌خان ـ‌که تابعیت افغانی داشت ـ را هم به مجازات اعدام محکوم و چهارمین عضو باند نیز به زندان محکوم شد.

این احکام در حالی صادر شد که این قاتل سریالی قبل از محاکمه در مصاحبه‌ای با روزنامه ایران گفت که از قتل‌ها پشیمان نیست و پس از هر قتل نه‌تنها دچار عذاب وجدان نمى‌شد، بلکه آتش انتقام و کینه در وجودش آرام می‌گرفت.

علیرضا این را نیز گفت که برادرانش از قتل‌های او اطلاعی نداشتند و خودش از تیر ۸۴ تا فروردین ۸۶ همه قربانیان را پس از بردن به جاده جلیل‌آباد در ورامین به قتل رسانده و در سال ۸۶ خودش تصمیم به توقف قتل‌ها گرفته است. سرانجام علیرضا و دو همدستش سحرگاه دوشنبه چهاردهم دی ۸۸ به اتهام قتل سریالی هفت زن و آزار و اذیت ۱۲ زن و دختر در محوطه زندان خورین پای چوبه دار رفتند.