راه صمد را ادامه می‌دهم

اهل شهرکردم، 21 ساله و از هفت سالگی بسکتبال بازی می‌کنم.

من به واسطه دو برادرم که بسکتبال بازی می‌کردند، به این ورزش علاقه‌مند شدم. مهدی و علی‌ تشویقم می‌کردند، بخصوص مهدی. از هفت سالگی کنار آنها بازی‌های لیگ برتر و دسته اول را دیدم و کم‌کم خودم در این وادی افتادم.

بله. 15 ساله بودم که به تیم جوانان آمدم و شما خیلی کمکم کردید.

قبول دارم، آخر سنم خیلی کمتر بود و از بچه‌های دیگر تیم کوچک تر بودم. تغییر محیطی هم باعث شده بود تا چند ماه نخست اردوها نتوانم جا بیفتم. من در غرب آسیا عضو تیم نبودم و از تلویزیون بازی‌ها را می‌دیدم. فکر می‌کنم همین‌ها کافی بود تا یک مقدار زمان به دست بیاورم و خودم را در تیم پیدا کنم. در اردوهای بعدی و هر چقدر که به بازی‌های نهایی جوانان آسیا نزدیک شدیم، روحیه‌ام بهتر شد و در بازی‌های جهانی دیگر دغدغه‌ای نداشتم و بی‌محاباتر بازی می‌کردم.

شرایط جور نیست. خودتان می‌دانید ارسلان یا فربد شرایط خاصی دارند و می‌توانند آنجا درس بخوانند و بازی کنند، اما من این شرایط را ندارم. دو سال پیش پیشنهاد داشتم که بروم، نه به این صورت که از یک کالج در آمریکا به من زنگ بزنند و پیشنهاد بدهند. یک نفر در ایران به من گفت می‌تواند کار انتقال مرا به کالج‌های آمریکا درست کند، اما نخواستم، چون آنجا فقط باید از خودت هزینه کنی و قراردادی نداری.

این طور نیست، اول باید خود بازیکن بخواهد. اگر بازیکنانی که آنجا هستند، نخواهند، پیشرفت نمی‌کنند و به‌صرف این‌ که ما چند نفر آن طرف آب داریم به بسکتبال ما مدال نمی‌دهند و باید تلاش کرد. من خودم تلاش می‌کنم تا به بهترین سطح برسم و رقبایم را در تیم ملی کنار بزنم. چه رقبایم این ور باشند و چه آن ور.

در بازی‌های جوانان جهان احساسم این بود که به من کم بازی رسید. سال بعد در تیم ب ایران انتخاب شدم و محمد کسایی‌پور راه خوبی به من نشان داد، اما لیگ برتر پارسال با پتروشیمی بندر امام از هر نظر برایم متفاوت بود. من واقعا خوب بازی کردم. قبل از لیگ برتر همه فکرم این بود به تیمی بروم که بیشتر بازی کرده و پیشرفت کنم و اصلا مسائل مالی برایم مطرح نبود.

من زیاد زحمت کشیدم و انتظار داشتم در تیم ملی انتخاب شوم. تابستان خوبی را سپری کردم و الان قبل از شروع لیگ برتر امسال به فکر این هستم که بهتر از پارسال بازی کنم. دوست دارم باز هم در فینال بازی کنم و جلوی بازیکنانی که پارسال به آنها باختم تلافی کنم.

بازیکنان ملی تیم دانشگاه آزاد، من، محمد حسن‌زاده و موسی نبی‌پور هستیم. جدا از کرم احمدیان بقیه نفرات هفده یا هجده ساله هستند. این ترکیب می‌تواند نقطه قوت تیم‌مان باشد.

الان بازیکنان با تجربه بسکتبال در اوج بازی خود قرار دارند و تا سه یا چهار سال آینده هم شایسته بازی کردن هستند، اما طبیعت ورزش این است که یک روزی باید کنار بروی. الان نیروهای خوبی به لیگ برتر تزریق شده‌اند و در‌صورت ادامه ، بسکتبال ایران مشکلی از بابت پشتوانه ندارد. بسکتبال در همان سال‌ها که شما گفتید دگرگون شد و از این به بعد جوانان وامدار آن تحول چشمگیر هستند. باید از افتخارات بسکتبال دفاع کنیم. آن موقع میدان دادن به بازیکنانی مانند صمد نیکخواه بهرامی، بسکتبال را جلو انداخت. بنابراین باید به جوانان امروزی هم زمان داد تا جلو بروند.

ما باید جواب اعتمادی که به ما شده است را بدهیم، در‌غیر‌این‌صورت باور جامعه به جوانگرایی تیم ما سخت می‌شود. هر شب به این موضوع فکر کرده و تلاش می‌کنیم بر مشکلات غلبه کنیم.

درست است. ترومن به خود من که چیزی نمی‌گفت اما در تیم جوانان مدام به من پیام می‌داد که چه کار کنم تا در بسکتبال رشد کنم. ماتیچ در «ABA کاپ» مرا همراه همه بزرگان بسکتبال برد و به من بازی هم داد. با بچیروویچ هم در همین فرصت کوتاه زیاد بودم و به نظرم از من راضی است.

فقط باید از این فرصت‌ها استفاده کنم تا پنج سال دیگر کارم ساده‌تر شود. وقتی محمد صمد نیکخواه بهرامی را می‌بینم که این همه سال زحمت کشیده و الان جایگاه منحصر به فردی در تیم ملی دارد، خودم بیشتر انگیزه پیدا می‌کنم که فرصت‌های امروزی را براحتی از دست ندهم.

چراکه نه. برای پیشرفت باید ببینی بهترین‌ها چه راهی رفته‌اند. صمد بازیکن بزرگی است و مشاهده کارهای او تاثیر زیادی روی بازی من می‌گذارد. با او مدام صحبت می‌کردم و در تمرینات از او راهنمایی می‌خواستم. بازیکنان باتجربه تیم ملی این طور نیستند که خودشان را برای بقیه بگیرند و سر‌سنگین برخورد کنند. این از شانس ما جوان‌ترهاست.

بازی اول با هند با اختلاف کمی برنده شدیم، اما من خوب بازی کردم. یکی دو بازی بعد هم همین طور، اما در دو بازی اصلا خوب نبودم و بچیروویچ مرا روی نیمکت نشاند. آنجا بود که با خودم فکر کردم، آخرمن کسی نبودم که بخواهم روی نیمکت بنشینم و فقط برای حرکات دیگران دست بزنم. با خودم گفتم من هدف دارم، آمده‌ام در کاپ آسیا بازی کنم تا در تیم ملی جایی برای خودم باز کنم. این بود که با تمرکز بهتری بازی‌ها را ادامه دادم و خدا را شکر بازی‌ها را خوب به پایان رساندم.

صددرصد. البته ورزش بالا و پایین زیاد دارد. مهم‌ترین آرزوی ورزشکار این است که در دوران ورزشی‌اش آسیب نبیند.