فوتبالیست ولزی بر پرده نقره‌ای

شهرت اولیه وینی جونز البته از طریق ورزش فوتبال پدید آمد، اما در همان تیم‌های کوچک ولداستون و هولم سوند در ولز- کشور زادگاه پدران و اسلاف وی- و سپس در باشگاه‌های بزرگ‌تر لیدز، شفیلد یونایتد، چلسی و کویینز پارک رنجرز انگلیس چنان خشونتی از سر و روی و حرکات این مدافع و هافبک قدرتی و 87‌/‌1 متری بر می‌خاست که مشخص بود برای عرضه کامل آن زمین‌های فوتبال و دست و پای مجروح و حتی شکسته رقبا کافی نیست و او به مدیومی وسیع‌تر از ورزش برای نشان دادن آن خشونت نیاز دارد.

آن مدیوم، سینما بود و به این خاطر ، اینک قریب به 15 سال است که فوتبالیست بازنشسته شده و قوی هیکل و تندخوی ولزی تبدیل به یکی از شاخص‌ترین خلافکاران و یاغیان آن شده است و اگر بعضی‌ها فقط ادای خشونت را در می‌آورند و مشخص است که در دل رحیم‌القلب‌اند، جونز در باطن همان‌قدر خشونت‌ورز و نابودکننده است که در فیلم‌های گای ریچی سلطان سال‌های اخیر سینمای جنایی و پر زد و خورد بریتانیا به نظر رسیده است.

جونز که در ایام بازی فوتبال و در لیگ انگلیس خیلی‌ها را با حرکات تند و خشن خود مضروب و مجروح کرد و حتی دست و پای برخی رقبا را شکست و متولد هرتفورد شایر انگلیس است و اینک 47 ساله است و به سبب اصل و نسب‌های پدری 9 بازی خونبار(!) برای تیم ملی ولز انجام داد، بسیار زود تبدیل به نماد گماشته گانگسترها و یک مامور ضرب و جرح و قتل تحت استخدام آنها در فیلم‌های گای ریچی و سپس سایرین شد. تصویر و تجسم وی در حالی که با یک چوب بیسبال بالای سر فردی ایستاده است که باید به دستور رئیس وی مخ‌اش روی زمین پخش و پلا شود، تبدیل به یکی از ماندگارترین تصاویر فیلم‌های پلیسی ـ گانگستری بریتانیا در سال‌های اخیر شده است.

رویکرد بزرگان ورزش به سینما اصلا روال تازه‌ای نیست و شماری از آنان مانند استر ویلیامز در گذشته دور و اوجی سیمپسون در سال‌های نزدیک بازیگران قابل اعتنایی هم ساخته شده و برخی نیز مثل شکیل اونیل، مجیک جانسون و مایکل جوردن خوراک فیلم‌های تفریحی و فانتزی و نمادهای کامل‌کننده آن شده‌اند، اما جونز چیز دیگری بوده و بی‌شک یاغی‌ترین «ورزشکار بازیگر شده» دوران معاصر بوده است. خشونت ذاتی او همان طور که پیش‌تر آمد نه یک تظاهر و کلک بلکه جزئی از بافت وجودی وی است که طی 16 سال پرداختن به فوتبال حرفه‌ای 386 بازی رسمی انجام داد و 33 گل هم زد.

وصال روحانی / جام‌جم