دست توپ به جای پاتوپ

روزی حدود 58 سال پیش که هندبال در پهنه ورزش ایران متولد شد، روزنامه های آلمانی نوشتند: «بزودی دست توپ (هندبال) جای پا توپ (فوتبال) را در جهان ورزش خواهد گرفت.»
کد خبر: ۵۰۳۸۹

این ورزش که تکنیک فوتبال ، سرعت بسکتبال و ظرافت والیبال را با خود دارد، خیلی زود عالمگیر شد و هم اینک به عنوان یکی از 3ورزش تراز اول در کشورهای مختلف بویژه شرق اروپا تبدیل شده است.
از آلمان و کرواسی گرفته تا شاخ آفریقا و مصر هندبال طرفداران پرشماری دارد و حتی در انگلستان در دیوارهای یک تالار مخصوص هندبال نوشته اند: «هر کس که وارد اینجا می شود، خود، خانواده و کشورش را فراموش می کند.»
این گفته بظاهر اغراق آمیز نشاندهنده هیجانات و جاذبه هایی است که در هندبال وجود دارد. هندبال در کشور ما طی 29 سال سلانه سلانه حرکت کرده و در سایه قرار گرفته است ، چه از نظر جذب اعتبارات و چه از لحاظ برنامه ریزی و تلاش آن گونه که باید همپای دیگر کشورها حتی ممالک آفریقایی نبوده است تا جایی که بسیاری از یاد برده بودند که هندبالی هم در کار است.
هرازگاهی تیمی به آن سوی مرزها که بیشتر محدود به کشورهای عربی منطقه می شد، می رفت و بی سروصدا برمی گشت تا این که 2 ماه پیش در مسابقه های قهرمانی جوانان که در حیدرآباد هندوستان برگزار شد، شیپور بیدارباش برای این ورزش به صدا درآمد و خبر رسید تیم ایران در حضور همه قدرتهای شرق و غرب قاره از کره و ژاپن و چین گرفته تا کویت و... به مقام سوم دست پیدا کرد و یک جوان ایرانی اهل شهرستان شهریار به عنوان بهترین بغل چپ آسیا انتخاب شد؛ اما رسانه ها و مسوولان مسحور شده در فوتبال خیلی بی تفاوت از این موفقیت گذشتند و انگار نه انگار کار مهمی صورت گرفته است.
آنانی که از بابت پیروزی توام با مرارت فوتبال مقابل کشورهای میکروسکوپی از خود بی خود می شوند، باز هم هندبال را نادیده گرفته اند تا این که هفته پیش هفتمین جام باشگاه های آسیا در تهران برگزار شد و نگاه عمومی کمی تا قسمتی به سمت این ورزش پرتحرک چرخید و همه دیدند که هندبال یعنی دو وقت 30 دقیقه ای جنگ تن به تن و نمایش فنون و تکنیک های ناب چند رشته پرطرفدار جهان. ابتدا هیچ کس شانسی برای تیمهای وطنی قائل نبود.
یکی می گفت السد قطر؛ پشتوانه 4دوره قهرمانی آسیا و یک دوره قهرمانی باشگاه های آسیا با غولی به نام لی سیج که از یوگسلاوی برای مدت 40روز استخدام شده بود به هیچ تیمی دور نمی دهد.
دیگری از اردوی طولانی اماراتی ها و بحرینی ها در اروپا می گفت و آن یکی اعمال نفوذ داوران عرب را موانع صعود تیمهای ایرانی می دانست تا جایی که مدیر فنی و سرپرست یکی از تیمهای خودی به خبرنگار ما گفته بود، فکر مقام را از سرمان دور کنیم ، اصلا امکانپذیر نیست ، یعنی عربها اجازه نمی دهند.
با این برداشت ها مسابقه ها را با بیم و امید آغاز کردیم. شکست میلی متری پرسپولیس برابر بحرین و فولاد سپاهان مقابل السد نشان داد بچه های ایران می توانند در مثلث مدعیان حضور داشته باشند، زمانی که نمایش ها آغاز شد و هنرنمایی شهداد مرتجی ، مجتبی رجبی ، محمد مهدی عسگری ، محمد احسان کمیلی ، حجت طاهری ، محمدرضا جعفریان ، آرمن امیرخانیان و... را دیدیم به این باور رسیدیم که از نظر فردی از همه آسیایی ها بالاتریم ، اما مشکل تدارک کافی نداشتن ، نبود مسابقه های منظم برون مرزی و نبود خودباوری و اعتماد به نفس است ، بویژه تیمهای ما از نظر تاکتیک تدافعی ضعیف تر از رقبا بودند و در مسابقه های حساس و نزدیک این نقیصه را بارها و بارها به چشم دیده ایم که محصول کمبود مسابقه های برون مرزی و آشنایی با سیستم های پیشرفته است ؛ البته بحث داوری هم مزید بر علت بوده است.
در مقدمه مسابقه ها فکر می کردیم اعمال نفوذ داوران بافته خیال تیمهای ماست که دنبال دستاویزی برای توجیه شکست ها هستند؛ اما زمانی که تیم بار بار بحرین در دیدار با السد قطر توسط داوران لت و پار شد، یا تیم السد مقهور الفحیل کویت ماند، دریافتیم متاسفانه اوضاع داوری فرمایشی در هندبال آسیا بسیار اسفناک است و عجیب این که در دیدار پایانی که بین الفحیل کویت و فولاد سپاهان انجام شد نیز داوران سوری چنان با ظرافت از خطاهای کویتی ها عبور می کردند که از دید آدمهای ظاهربین مخفی می ماند.
متاسفانه در این رهگذر برخی داوران وطنی هم همرنگ جماعت سوت زدند، چون اعتقاد دارند رمز بقا در جلب رضایت رئیس کویتی کنفدراسیون آسیاست ؛ کنفدراسیونی که در تشکیلات جهانی این رشته که یک رئیس مصری هم دارد، حرف اول را می زند و دقیقا به خاطر همین اعمال نفوذ هست که تیمهای شرق آسیا خرج را از کنفدراسیون ها جدا کرده اند.
به هر تقدیر با چنین کیفیتی مسابقه ها به مدت 10 روز در تالار نوبنیاد تهران برگزار شد و تیمهای الفحیل کویت ، فولاد سپاهان اصفهان ، باربار بحرین اول تا سوم شدند.
تیم اول این رقابت ها راهی مسابقه های بین قاره ای خواهد شد، اما چون میزبانی این مسابقه ها را کویت به عهده گرفته است ، ایران می تواند به عنوان سهمیه قاره کهن کنار قهرمانان قاره ها بازی کند، این در حالی است که فدراسیون هندبال کشورمان هم طی نامه ای درخواست میزبانی مسابقه ها را کرده است.
تاسیس سالن اختصاصی هندبال دل مسوولان ، مربیان و دست اندرکاران این رشته را گرم کرده است تا پذیرای تیمهای برگزیده باشگاه های جهان باشند. این مسابقه ها اوایل سال آینده برگزار خواهد شد.


نگاهی به تیم ها...
الفحیل ، تیم یکدستی بود که بازیکنانش با هم زیاد کار کرده بودند و تجربیات بین المللی فراوانی دارند، بویژه فرعان العنزی با 197سانتی متر قد گلزن قهاری بود که کنار صالح المرزرف ، دروازه حریفان را می گشودند.
العنزی بهترین شوت زن پرشی جام هفتم بود، ضمن این که عبدالکریم الفضلی ، دروازه بان این تیم با 202سانتی متر قد ضمن مهار توپهای شلیک شده ، در ضدحمله های تیمش هم نقش موثری داشت.
هنر این تیم در کارهای تهاجمی بود. فولاد سپاهان ، تیمی با امکانات خوب که از حمایت های مالی مطلوبی برخوردار است ، از درخشش صفری بهترین بغل زن چپ ، محمدرضا جعفرنیا و دفاعهای عالی احسان کمیلی عضو تیم منتخب جوانان جهان و ستاره ای به نام آرمن امیرخانیان سود برد و آندریو بازیکن اکراینی این تیم با آن قد و قواره بالا روسرزن های حریفان را مهار می کرد.
وی و هموطنش ، کوریاچی که سنگربان خوبی بود، تجربه بازی در بوندس لیگای آلمان را دارند. سپاهان از نظر فیزیک بدنی آماده ترین تیم این دوره بود. سید مصطفی ساداتی و هانی زمانی هم از مهره های مهم تیم بودند که البته زمانی به دلیل آسیب دیدگی نتوانست به طور کامل در خدمت تیم باشند.
باربار بحرین ، تیم جوانی بود که با یک مربی عراقی اردنی علی حسن القاعی خوش درخشید و اگر در دیدار با اسد قطر مورد کم لطفی داوری قرار نمی گرفت ، شاید در فینال مسابقه ها حضور پیدا می کرد.
این تیم از نظر فیزیک در حد بالایی نبود، اما گاتیلوماکسیم پار روسی و همه کاره این تیم ، با هموطنش سوبولیو یک و دوهای خوبی داشت و جعفر عبدالقادر با آن پرشهای بلند و ضرب دست خود گلهای زیادی را به ثمر می رساند. میانگین کوتاه قدی و عصبانیت مربی باربار، کیفیت بازی بازیکنان را در مواقع حساس بسیار پایین می آورد، السدقطر با وجود لی سیج ، غول یوگسلاو که در باشگاه تونرباخ آلمان بازی می کند در مواقع بحرانی و زمانی که بازی گره می خورد، با ضربات این بازیکن واقعا خطری می نمود.
لی سیج ، تنظیم کننده آهنگ حملات و سامان دهنده دفاع تیم اسد بود ؛ اما این تیم از هر دو تیم ایرانی شکست خورد چون دو یار مسن این تیم محمدبن راجی و رشیدالرحمی نتوانستند همپای جوانانشان بدوند. این دو درواقع نقش ترمز تیمشان را اجرا می کردند.
پرسپولیس ایران که با امتیاز صنام تهران به میدان آمده بود، اگر دچار مسائل جانبی و مالی در مقدمه کار نمی شد، شایستگی حضور در جمع 4تیم را داشت.
این تیم که پنجم شده است ، با داشتن محمدرضارجبی ، ویکتورلادیکی اکراینی ، احمد فاطمی ، و محمدرضا عسگری و شهداد مرنجی آینده خوبی خواهد داشت و جا دارد مورد پشتیبانی مسوولان باشگاه فرهنگی - ورزشی پرسپولیس قرار گیرد.
الاهلی قطر، تیم ششم مسابقه با 2 بازیکن کروات خود به نامهای دامرداد و سیس هنگام دفاع محافظان خوبی داشت و محمدسعد، خطزن این تیم گلهای خوبی برای اماراتی ها زد ؛ اما الاهلی در مجموع از نظر نیروی انسانی در حد بالایی قرار نداشت.


رحیمی ، داوطلب جام جهانی
علیرضا رحیمی ، رئیس فدراسیون هندبال گفت : چنانچه کویتی ها موافقت کنند، میزبانی جام بین قاره ای را به عهده می گیریم.
وی گفت : در نظر داریم برای تیمهای ایرانی در همه رده از مربیان خارجی استفاده کنیم و برای این منظور بوریس چیزوف را برای تیم امید و سرگئی لیکولنکوف را برای جوانان در نظر داریم و برای تیم ملی حتما از یک مربی باکلاس اروپایی سود خواهیم برد.
وی گفت: اگرچه در جام آسیا دوم و در رده جوانان سوم شده ایم ، اما هنوز با تیمهای پرقدرت آسیافاصله داریم. وی افزود: بر اثر نبود سالنهای استاندارد بیشتر بازیکنان ایرانی از ناحیه زانو دچار مشکل هستند و این یکی از ایرادهای مهم هندبال ماست و ما اکنون با داشتن یک سالن خوب ، در رده تیمهای ملی مشکلی نخواهیم داشت ، اما مشکل باشگاه ها و استان ها به قوت خود باقی است.

جمشید حمیدی
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها