بی‌تفاوتی آمریکا نسبت به حکم کوری

بنا به حکم این دادگاه، رژیم صهیونیستی هیچ مسوولیتی در مورد مرگ این دختر 23 ساله آمریکایی نداشته و آن را حادثه‌ای تاسف‌بار نامیده و عنوان داشته خود کوری می‌توانست با دور شدن از آنجا، مانع از بروز چنین حادثه‌ای شود. اگرچه این اظهارات اسرائیلی‌ها چندان دور از انتظار نبود، اما پرسش‌های مهمی در مورد ماهیت روابط آمریکا و رژیم صهیونیستی به وجود آورده است.

پرونده راشل کوری نشان داد سیستم قضایی و سیاسی رژیم صهیونیستی در قبال برخورد با مخالفانش از هرگونه مجازاتی مصون است.

راشل طی انتفاضه دوم به همراه جنبش همبستگی بین‌المللی به نوار غزه رفته بود تا مانع از تخریب منازل فلسطینی‌ها به دست نظامیان صهیونیست شود.

او هنگامی که در مقابل منزل سمیر نصرالله ایستاده بود تا مانع از تخریب آن مکان توسط بولدوزرهای اسرائیلی شود، کشته شد.

مقامات صهیونیست ادعا کردند برخورد جسمی سخت همچون یک تکه سیمان باعث مرگ راشل شده است.

نتایج کالبدشکافی اسرائیلی‌ها از بدن راشل هیچ‌گاه به طور رسمی منتشر نشد، اما سازمان دیده‌بان حقوق بشر مرگ وی را به علت شکستگی قفسه سینه، شکستگی ستون فقرات و پارگی ریه سمت راست اعلام کرد.

به عقیده کارشناسان، چنین جراحت‌هایی ممکن است در نتیجه برخورد انسان با بولدوزر بوده باشد. صهیونیست‌ها ادعا کردند راشل با حضور در یک منطقه جنگی جان خود را به خطر انداخته است.

این ادعا توسط قضات دادگاه و اوفیر جندلمن، سخنگوی بنیامین نتانیاهو نیز بار دیگر تکرار شد. جندلمن در این زمینه گفت: این حادثه در مناطق جنگی به وقوع پیوسته و بنابراین دولت رژیم صهیونیستی مسوولیتی درقبال آن ندارد.

تنها واکنش مقامات آمریکایی به این حکم، سخنانی بود که دانیل شاپیرو، سفیر آمریکا در اراضی اشغالی اظهارکرد: طی این هفت سال بارها از دولت اسرائیل خواستیم تا در مورد مرگ راشل تحقیقی جامع، شفاف و قابل اطمینان انجام دهد. با این حال، وی اعلام کرد صهیونیست‌ها این پرونده را کاملا بستند.

تنها نکته غیرمعمول و غیرطبیعی این بود که این بار قربانی یک آمریکایی بود. دادگاه‌ها و تحقیقات رژیم صهیونیستی سابقه طولانی در نقض حقوق فلسطینی‌ها، فعالان خارجی و خبرنگاران در اراضی اشغالی فلسطین دارند.

دولت آمریکا نیز ثابت کرده است تمایلی به انتقاد از صهیونیست‌ها در این زمینه ندارد و در نتیجه در مرگ فلسطینی‌ها و شهروندانی همچون راشل با آنها همدست‌است.

حادثه مشابه در این زمینه کشته شدن فرقان دوگان شهروند آمریکایی ـ ترکیه‌ای بود که در سی‌ و یکم می‌ 2010 در کشتی امدادرسانی مرمره به سمت غزه به ضرب پنج گلوله سربازان صهیونیست کشته شد. آن زمان نیز مقامات آمریکایی به صورت رسمی ابراز نگرانی کردند ولی هیچ اقدامی علیه صهیونیست‌ها انجام ندادند.

در هر دوی این موارد، دو شهروند غیرمسلح آمریکایی به دست نظامیان مسلح صهیونیست کشته شده و این رژیم خود آن افراد را مسئول بروز چنین حوادثی دانست.

واکنش آمریکایی‌ها نیز در هر مورد تنها یک ابراز نگرانی خشک و خالی بود. نکته تاسف‌بار این است که همدردی محدودی در مورد مرگ دوگان و راشل در جامعه آمریکا و بخصوص فضای سیاسی این کشور وجود دارد.

رژیم صهیونیستی و حامیان آن به خوبی توانسته‌اند افراد و فعالانی همچون راشل کوری و دوگان را حامیان تروریسم معرفی کنند. در نتیجه چنین کشتارهایی هیچ‌تاثیری بر فضای عمومی و سیاسی آمریکا نمی‌گذارد.

مشخصا حکم صادر شده در مورد پرونده کوری نیز این موضوع را تغییر نمی‌دهد. حتی اگر برای چنین کشتارهایی فریاد و اعتراض بلندی در آمریکا شنیده می‌شد، رابطه ویژه آمریکا و رژیم صهیونیستی آنقدر عمیق است که چنین اتفاقاتی آن را تغییر نمی‌دهد.

حادثه هشتم ژوئن 1967 را به یاد آورید که طی آن نیروهای اسرائیلی به کشتی یو.اس.‌اس لیبرتی آمریکا حمله کرده و مرگ 34 ملوان آمریکایی را رقم زدند؛ آن مورد نیز یک حادثه معرفی شد.

این اتفاق بسرعت از حافظه جمعی آمریکایی‌ها پاک شد و تلاش‌های انجام شده طی 40 سال گذشته برای پاسخ دادن به سوالات مربوط به آن، کاملا بی‌نتیجه بوده است.

این حوادث ممکن است رابطه خاص آمریکا و اسرائیل را دچار خلل نکند اما محاسبات آن مورد بازبینی قرار خواهد گرفت بخصوص اگر اسرائیل سعی کند تا آمریکا را وارد یک جنگ منطقه‌ای کند.

اگر حمله رژیم صهیونیستی به تاسیسات هسته‌ای ایران، آمریکا را وارد جنگی کند که مردم و سیاستمدارانش آن را کاملا خام و غیرمعقولانه بدانند، آنگاه واشنگتن مجبور به بازبینی روابط خود با تل‌آویو خواهد شد.

در واقع، عمق این رابطه خاص است که بروز چنین موقعیتی را محتمل می‌سازد. برای آمریکا بسیار سخت خواهد بود تا به اسرائیل اجازه دهد به‌تنهایی وارد این جنگ شود.

در هر صورت بروز جنگ ممکن است مصونیتی را دستخوش تغییر قرار دهد که هم‌اکنون پیرامون سوءرفتار صهیونیست‌ها در قبال فعالان آمریکایی و خود ایالات متحده وجود دارد.

اگر این حوادث اتفاق افتد، آنگاه آمریکا هم پیمانی در خاورمیانه خواهد داشت که سطح اولویت‌هایش بسیار غیرمعمول و غیرطبیعی است.

متاسفانه فرصت و موقعیت مناسبی در جامعه آمریکا به منظور بحث در این مورد وجود ندارد. حکم دادگاه راشل کوری می‌بایست این فرصت را به وجود می‌آورد، اما متاسفانه این حکم نیز همچون گذشته نادیده گرفته خواهد شد.

فارین پالسی - مترجم: علیرضا ثمودی