چشم تیتو به انگشت آقای یکتا

همه چیز از سال 2011 آغاز شد، جایی که باران ال‌کلاسیکو بر سر هواداران فوتبال باریدن گرفت تا تشنگان مهم‌ترین دربی دنیا شاهد بی‌نهایت از آن باشند.

با قهرمانی سه‌باره گواردیولا در لیگ و رسیدن مورینیو به نخستین جامش در اسپانیا ـ که در جام حذفی و اتفاقا با ال‌کلاسیکو به دست آمد ـ همگان در انتظار یک سوپر جام درجه یک در 23 مرداد نشستند.

مورینیو تلاش زیادی کرد تا با ارائه سیستم 1ـ3ـ2ـ4 معروفش رقیب را متوقف کند، ولی حاصل تلاش دو تیم در سانتیاگو برنابئو دو بر دویی شد که بیش از آن که به نفع میزبان باشد، باعث شادی مهمان شد.

تدارک دو تیم برای دیدار بشدت حیثیتی برگشت فوق‌العاده بود و در این میان، آن کسی خود را باخت که با هیجان بیشتری پا به مسابقه گذاشت. هرچند آبی ـ اناری‌ها توانستند با نتیجه 3 بر 2 بر حریف غلبه کرده و فاتح نخستین جام فصل شوند، ولی آنچه از آن بازی در اذهان ماند، لطمه برخورد سرمربی سپیدها با تیتو ویلانوا دستیار گواردیولا بود.

هرچند دوربین‌ها این لحظه را شکار و خوراک خوبی در اختیار مطبوعات «شلوغ‌کن» کاتالان قرار دادند، ولی «کشف» چند روز بعد مطبوعات به‌ظاهر آرام مادریدی نشان داد که اول، ‌این ویلانوا بود که با کشیدن موی سرمربی حریف از پشت وی را تحریک کرده بود.

به هر تقدیر با شروع فصل و نتایج نه‌چندان مطلوب ازسوی بارسا و پیروزی‌های پیاپی از سوی مادریدی‌ها سرانجام پس از چهار فصل، جام را به پایتخت بردند تا رئال در قهرمانی که از سوی مدیران رقیب «مشکوک» خوانده شد، فاتح لالیگا شود.

پس از پایان لیگ و قبل از انجام جام حذفی (بین بارسا و بیلبائو) پپ به طور ناگهانی اعلام کرد از بارسا جدا شده و دیگر قصد مربیگری در کاتالونیا را ندارد. شوک حاصل از این تصمیم هنوز در سر هواداران بود که با اعلام نام سرمربی فصل بعد، همگان دچار شوکی مضاعف شدند.

تیتو ویلانوای 42 ساله با قراردادی دوساله به عنوان سرمربی جدید این تیم انتخاب و به‌ طور رسمی معرفی شد. با اتمام فینال حذفی و خداحافظی رسمی پپ، اولین چیزی که در اذهان همگان متبلور شد، تقابل سرمربی جدید با مورینیو در سوپرجام شهریور بود.

انتخاب تیتو هرچند با ترس‌هایی برای هواداران دوآتشه کاتالان همراه بود ولی هرچه گذشت،‌ این ترس جای خود را به اطمینان داد. مدیران باشگاه و ازجمله زوبی زاره​تا تلاش داشتند به همگان بقبولانند که نباید توقع تیم پپ را از ویلانوا داشت؛ ولی هرچه گذشت بر همه مشخص شد که او چیزی کم از سرمربی پیشین ندارد.

قبل از آغاز پیش‌فصل، بودند کسانی که می‌گفتند بخش عمده‌ای از نتیجه‌گیری‌های گواردیولا مدیون این دستیار خوشفکر است و او می‌تواند به خودی خود هم تیم را اداره کند. در عوض، عده کثیری بر این باور بوده (و هنوز هستند) که آنچه باعث نتیجه‌گیری‌های تیم می‌شد، نه لزوما تاکتیک که ارتباط روحی سرمربی با بازیکنان بود.

به هر تقدیر پس از کسب نتایج خوب در بازی‌های تدارکاتی ازجمله پیروزی برابر یونایتد و پاری‌سن‌ژرمن کهکشانی و با توجه به این‌که سرمربی جدید اعتقادی به اردوهای بلندمدت خارجی نداشته و با شیوه خویش تیم را آماده نمود، دلگرمی هواداران مردد بیشتر و غم بی‌اعتمادها به تیتو به شک بدل گشت. حال باید دید در این آزمون بسیار سخت در برابر حریف تا دندان مسلح، اسلحه بارسای جدید چه خواهد بود؟

هرچه در اردوگاه بارسا اخبار گوناگون در تابستان بود، در عوض رئال آقای خاص در آرامش به سر برده و وی در گام سوم آماده‌سازی و با اطمینان خاطر از نبود حریفی به نام گواردیولا آماده استارت فصل جدید می‌شد.

در یک دهه اخیر همگان عادت به ترکیدن بمب‌های بزرگ تیم کهکشانی پایتخت اسپانیا داشته و یک یا چند ستاره جدید، همیشه بخشی از مراحل پیش‌فصل رئال بود ولی این بار گویی وضع چیز دیگری است.

رئال با کمترین یارگیری و با تکیه بر داشته‌های خود پای به میدان گذاشته است تا مورینیو نشان دهد سرانجام به ترکیب نهایی خود دست یافته است. البته رقیب نیز تنها به گرفتن خوردی آلبای 23 ساله بسنده کرده و در این میان، سیدو کیتا را نیز به چین صادر کرد.

شاخص‌ترین نتایج رئال در تور تابستانی را باید پیروزی 5 بر 2 بر بنفیکا و 5 بر یک برابر میلان دانست که البته این دومی پس از جدایی ستارگانش بدل به شیر بی‌دندان گشته و نمی‌توان این پیروزی یکطرفه را چندان به حساب یاران مادریدی گذاشت.

آقای خاص (که این روزها به درخواست خود بدل به آقای منحصربه‌فرد یا آقای یکتا شده است) بظاهر کاری آسان برای فصل آینده پیش رو داشته و می‌توان از هم‌اکنون برق رسیدن به قهرمانی را در چشمان وی دید.

شاهد هم آن که او بلافاصله پس از استعفای پپ و انتخاب تیتو، ناگهانی قرارداد خود را با رئال تا سال 2016 تمدید کرد تا نشان دهد از نبود رقیب تا چه حد شادمان است.

مورینیو که معتقد است هر تیمی در لالیگا بعد از رئال و بارسا سوم خواهد شد، در ته دل مطمئن است که حالا با نبود گواردیولا تیم نخست دنیاست و کسی را یارای هماوردی وی نیست و در این میان، محک دیدار رودررو در ابتدای کار است که می‌تواند صحت یا عدم‌صحت چنین فرضیه‌ای را به اثبات برساند؛ دیداری که در صورت عدم توفیق برای آقای یکتا، بار روانی سنگینی را برای تیم وی ایجاد و در عوض جهش روحی عجیبی را برای رقیب به همراه خواهد داشت.