تعریف درستی از تئاتر دینی نداریم

معاصرسازی یعنی «این زمانی»‌کردن هر چه​ در گذشته بوده است. پرداختن به وقایع گذشته در نمایش‌های ما وقتی مقبول طبع می‌افتد که صرفا تاریخ‌نگاری نباشد، بلکه همان‌طور که قرآن می‌گوید، آنچه از پیشینیان در قرآن آمده، برای عبرت‌آموزی بوده، برای این که بشر بداند در چه دنیایی به سر می‌برد و باید چه شیوه‌ای را برای زندگی سالم اختیار کند. معاصرسازی یعنی به‌روز‌کردن مفاهیمی که در گذشته اتفاق افتاده، اما امروز ما با طرح دوباره آنها، هدفی مشخص را که روشنگری است، دنبال می‌کنیم. اگر مدعی هستیم قرآن همه زمانی است و پاسخگوی نیازهای بشر در هر دوره‌ای از زندگی اوست، پس در روند کار نمایشی نیز باید به صورتی عمل کنیم که این حقیقت برای مخاطب ملموس شود و این همه برمی‌گردد به هنرمندانه عمل‌کردن هنرمندانی که پا در این عرصه می‌گذارند.

یکی دیگر از ایده‌آل‌های من درمورد همین بخش بین‌الملل است. دلم می‌خواست از بسیاری کشورها کار داشته باشیم، اما واقعیت این است که نه بودجه به ما این امکان را می‌دهد که دوره بیفتیم و به این کشور و آن کشور برویم و ارتباط برقرار کنیم و با گروه‌ها برای تولید نمایش‌های دینی وارد مذاکره شویم ​یا مثلا متن بدهیم و از آنها اجرا بخواهیم​، نه آنها مطابق با مولفه‌های ما کار تولید می‌کنند. چند تا کاری که طی این دو سال از آنها به دستمان رسیده، بیشتر ناظر بر تفکر سکولار بوده است. بنابراین پیدا‌کردن گروه یا گروه‌هایی در خارج از کشور برای رسیدن به نمایشی که مولفه‌های مورد نظر ما را دارا باشد، یا وجود ندارد یا آنقدر گم است که یافتنشان مثل دنبال سوزن گشتن در انبار کاه است. دلم هم نمی‌خواهد تجربه بین‌المللی جشنواره‌های دیگر را که منحصر شده به آذربایجان و تاجیکستان و... تکرار کنم. دلم می‌خواهد از کشورهای مختلف جهان کار با محتوای دینی داشته باشیم و باید روی این مطلب کار کنیم.

بله. اصلی‌ترین سیاست اجرایی ما که اجرای عمومی آثار منتخب است، مثل گذشته در شهرستان‌ها پیگیری می‌شود و کارهایی که بازبینی شدند، برای آن نمایش‌هایی که هنوز به استاندارد اجرا نرسیده‌اند، کارشناس اعزام می‌کنیم تا مثل سال‌های گذشته در گپ و گفت با کارگردان و گروه به نتایج لازم برسند و مشکل حل شود. اما در تهران برای انتخاب آثار تهرانی در تلاشیم چهار یا پنج تا کار را سفارش بدهیم به کارگردان‌هایی که می‌توان امید بست که کاری در خور ارائه می‌دهند.

هم‌اکنون تنها جشنواره‌ای که در حوزه نمایش، علم دین را برافراشته و نویسندگان و کارگردانان را با سبک‌های مختلف دعوت به کار می‌کند و آنها را به زیر این علم فرامی‌خواند، جشنواره صاحبدلان است. پس وقتی نیروهای بالقوه هنر نمایش، اعم از با تجربه و جوان با توجه به امتیازهای این جشنواره و اهداف آن اقدام به نگارش و اجرا می‌کنند، اتفاق موثری در این سطح می‌افتد که بانی آن جشنواره است و از آنجا که جشنواره سعی دارد آثار کیفی ارائه کند، به امید خدا پیشرفت مورد نظر اتفاق می‌افتد، گیرم که در یک زمان ممکن است این پیشرفت سرعت داشته باشد و در یک زمان حرکتش به نظر کندتر بیاید.

برای بهبود هر کاری از جمله نمایشنامه‌نویسی دینی، راهی وجود ندارد جز سرمایه‌گذاری درست. باید از نمایشنامه‌نویسان حرفه‌ای دعوت کرد و به آنها سفارش کار داد. باید استعدادیابی از طریق فراخوان‌ها را ادامه داد. به نظرم مهم‌تر از استعداد‌یابی، حفظ استعدادهاست. نباید با بی‌اعتنایی، نویسندگان مستعد را دلسرد کرد. باید با ارائه امتیازهای گوناگون، آنها را برای ورود به این عرصه ترغیب کرد.