جودوی ایران می‌تواند قدرت جهانی باشد

رودکی با نزدیک دو متر قد و دارابودن 150 کیلو وزن یکی ازتنومندترین‌های جهان ورزش محسوب می‌شود که در عین حال، از تکنیکی قابل قبول و ذهنی قوی برخوردار است.

آسیب‌دیدگی‌‌های پیاپی و فراوان رودکی در طول اردوها، تمرین‌ها و مسابقه‌های مهم، آنقدر طبیعی شده است که او حتی با صدمه‌ای جدی در فینال بازی‌های آسیایی حاضر شد و به مدال نقره وزن آزاد گوانگجو بسنده کرد.

رودکی چندی پیش در آخرین اردوی تدارکاتی تیم ملی در کشور روسیه که به منظور کسب آمادگی هر چه بیشتر دو نماینده المپیکی ایران برگزار شده بود، دچار آسیب‌دیدگی پارگی عضلات چهار سر زانو شد تا شانس بزرگ حضور در المپیک را از دست بدهد.

این در حالی بود که حدود دو هفته قبل از آن، این قهرمان تنومند ورزش ایران، یک بار دیگر با اقتدار، قهرمان وزن فوق سنگین آسیا شد، همان وزنی که از دیرباز ژاپنی‌ها در آن حرف اول و آخر جهان و آسیا را زده‌اند و کسب طلای این وزن برای آنها ارزش و اعتبار حیثیتی دارد.

سرانجام در کشاکش حرف و حدیث‌های فراوان در مورد اعزام‌شدن یا اعزام‌نشدن این ورزشکار (که پیش از مصدومیتش نامزد اصلی پرچمداری کاروان ورزش ایران در المپیک هم محسوب می‌شد)‌‌به المپیک، جلسه‌ای متشکل از رییس و نایب رییس فدراسیون جودو و دبیر کمیته ملی المپیک، رای به اعزام وی به لندن در جهت تکریم از تلاش‌های این ورزشکار شاخص برای ورزش ایران و همچنین ارتقای شرایط انگیزشی و روانی دیگر نماینده‌های ایران در المپیک داده شد.

آنچه در پی می‌آید ماحصل گفت‌وگوی ورزشکار پرافتخار جودوی ایران پیش از اعزام به لندن با جام‌‌جم است.

محمدرضا رودکی با چه شرایطی پا به لندن می‌گذارد؟

من همیشه وجود و بروز حاشیه و تنش را به ضعف مدیریت مرتبط می‌دانم، متاسفانه بی‌ثباتی مدیریت و تغییرات مخل پی‌درپی در فدراسیون جودوی‌ ما، اینقدر این ورزش را پرتنش کرده است. زمانی درخشان در صدر فدراسیون جودو حضور داشت و این رشته را به قهرمانی بازی‌های آسیایی رساند. وقتی در نظر داشته باشیم کشورهای ژاپن، کره جنوبی، قزاقستان و ازبکستان که همگی دارای قهرمانان جهانی هستند در آسیا حضور دارند، ارزش و عیار بسیار بالای آن قهرمانی روشن می‌شود. اگر آن مدیریت حفظ می‌شد و تاکنون دارای ثبات بود نه‌تنها چنین کشمکش‌هایی در خانواده جودو به وجود نمی‌آمد بلکه حتی ایران به قدرتی جهانی در جودو تبدیل شده بود.

متاسفانه در سال‌های اخیر مرتبا مدیران فدراسیون تغییر کرده‌اند، ولی امیدوارم بالاخره به مدیران فضا داده شود تا طرح‌ها و برنامه‌های خود را به اجرا گذارند و در سایه تداوم و ثبات، جودوی ایران از فضای ناامیدکننده سال‌های اخیر خود خارج شود و به مسیر قبلی موفقیت برگردد.

بالاخره وقتی در نظر می‌گیریم ما در المپیک‌ها همواره رده‌های هفتم تا پنجم را در جودو به دست آورده‌ایم به این جمع‌بندی می‌رسیم که منهای سه ورزش مدال‌آور المپیکی ایران یعنی کشتی، وزنه‌برداری و تکواندو، نزدیک‌ترین رشته ورزشی مان به مدال المپیک، جودو است و بنابراین موفقیت و سرمایه‌گذاری روی این رشته اهمیتی راهبردی برایمان دارد. ولی افسوس که توش و توان مسئولان به جای پرداختن به ورزش‌های دیگر، همه متوجه فوتبال شده است و پول‌هایی صرف هزینه‌های بی‌حاصل تیم‌هایی می‌شود که تنها تخصیص بودجه یکی از آن باشگاه‌های فوتبال به ورزش‌های پرپتانسیلی مثل کاراته، کشتی، جودو، تکواندو و ... می‌تواند ده‌ها مدال باارزش جهانی، المپیکی و آسیایی را برای کشورمان به ارمغان آورد. اصلا پولی که برای جذب یکی از فوتبالیست‌های مطرح را در بین چهار، پنج ورزش مطرح و مدال‌آور ایران پخش کنید و ببینید چندین و چند مدال المپیکی از آن به دست خواهد آمد. باید دیدگاه مسئولان به رشته زیبا، علمی و پر پتانسیل جودو تغییر کند تا جوانان ما نیروی فوق‌العاده و استعدادهای بسیار درخشان خود در این رشته را نشان دهند. جودوی کشورهایی چون روسیه، فرانسه و ژاپن با بودجه‌های میلیون دلاری باقدرت، سکوهای جهانی و المپیکی را فتح می‌کنند در حالی که جودوی ما به بودجه‌هایی ده‌ها میلیون تومانی به حرکت کند و شاید روبه‌عقب خود ادامه داده باشد. من 13 سال در این جودو ملی‌پوش بوده‌ام و ده‌ها مدال به دست آورده‌ام ولی در طول این همه سال چیزی برای آینده خود ندارم.

اتفاقا من هم از کشتی آغاز کردم و سپس به جودو آمده‌ام. ولی مشکل اینجاست که وزن بدن من 150 کیلوگرم است در حالی که این وزن برای کشتی خیلی زیاد است و برای حضور در مسابقه‌های کشتی باید 30 کیلو وزن کم کنم که کاهش این همه وزن در دنیای حرفه‌ای اصلا صحیح نیست.

از این گذشته، ورزش جودو هم بسیار ورزش خوبی است و اگر مشکلات جانبی آن در کشورمان حل شود، همان‌طور که گفتم شانس موفقیت زیادی دارد و من از رشته خود راضی هستم هرچند انتقادها و درددل‌های زیادی هم می‌کنم.

مجید عباسقلی - گروه ورزش