حکایت چهره‌ها، چگونگی‌ها و چرا‌ها

اکبر عبدی حرف نمی​زند

این روزها لابه‌لای همه خبرها ردی از فیلم سینمایی عطاران هست. «خوابم می‌آد» که در جشنواره فیلم فجر سال گذشته با استقبال خوبی از سوی تماشاگران روبه‌رو شد، طی هفته‌های اخیر و همزمان با نزدیک شدن به زمان اکران دوباره بر سر زبان‌ها افتاد. ابتدا شایعه اکران نشدن و سپس اکران شدن و پیش‌بینی رونق گیشه‌اش خبرساز بود و این روزها و تنها پس از چند روز گذشتن از اکران، موفقیت گیشه با فروشی بالای صد میلیون تومان باعث خبرسازی این فیلم شده است. اما چهره خبرساز این هفته و این فیلم قطعا کسی نیست جز اکبر عبدی که گریم و بازی متفاوتش در فیلم «خوابم می‌آد» تاثیر غیرقابل انکاری بر جذب مخاطب و افزایش بار کمدی این فیلم داشت. این بازیگر پیشکسوت نقش‌های کمدی برای بازی در این نقش برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره سی‌ام شد. عبدی که با ظاهر شدن در نقش یک زن، یک اولین را در سینمای ایران رقم زده است، این روزها میل به مصاحبه و گفت‌وگو در خصوص این فیلم را ندارد. او در گفت‌وگو با یکی از خبرگزاری‌ها گفته، دوست ندارد راجع به «خوابم می‌آد» صحبت کند و دلیلش هم رضا عطاران نیست و گفتن این جمله همانا و رفتن فکرها به سوی محمدرضا تخت‌کشیان که تهیه‌کننده این فیلم باشد همان. البته اکبر عبدی خودش در ادامه گفته است که به هر حال تهیه‌کننده با بودنش در این فیلم چندان موافق نبوده است اما این‌که چرا تخت‌کشیان هنوز نتوانسته این حس را از دل عبدی دربیاورد جای سوال است چرا که با همه نقدهای مثبت و منفی درخصوص این اثر همه به اتفاق حضور عبدی و نقش‌آفرینی متفاوتش را نقطه قوت اولین کار بلند سینمایی عطاران می‌خوانند.

اظهارنظرهای تند و تیز و ادبیات متفاوت حامد بهداد از او خاطره‌های ویژه در ذهن مخاطبان سینما به یادگار گذاشته است، در پاسخ به خبرنگاران در نشست مطبوعاتی، در مصاحبه‌های بلند مجله‌های پرفروش، در ارتباط تلفنی با برنامه‌های رادیو تلویزیونی، در نامه‌ها و دستنویس‌ها و خلاصه هرجا سخن از حامد بهداد است، شما تفاوت را احساس می‌کنید؛ خواه به خاطر صریح‌اللهجه بودن و خواه صرفا به خاطر متفاوت بودن، ولی آنچه این بار او را یکی از چهره‌های خبرساز کرده است، جدای از انتشار پوستر فیلم «کیمیا و خاک» عباس رافعی که بهداد را در کسوت روحانی طرفدار امام خمینی (ره) به مخاطب معرفی می‌کند، گفت‌وگوی متفاوت و خودمانی او با مجله دنیای تصویر است. بهداد در این مصاحبه از دوران نوجوانی و قبل از بازیگر شدنش برای مخاطب حرف زده است، از وضعی که در خانواده و از حسی که نسبت به والدینش داشته، از سرخوردگی‌ها و احساسات درونی و دل‌کندن از شهر زادگاه و پا گذاشتن به پایتخت. اما نقطه اوج و شاید عطف این گفته‌های بهداد درست همان جایی است که از ده نصیحت بزرگ پدرش حرف می‌زند که اتفاقا با شستن جوراب‌هایش آغاز می‌شود و ختم کلام درست نقطه‌ای است که پدر در ایستگاه قطار دنبال حامد می‌گردد تا برایش دست خداحافظی تکان دهد و خوب که فکر کنی شاید این دراماتیک‌ترین سکانس زندگی بهداد باشد. چه خوب است یا حرفی از زندگی ستاره‌ها و بازیگران مورد توجهمان نشنویم، یا اگر سخنی هست از جنس همین روزها و لحظه‌های خودمان باشد و همین ثانیه‌هایی که زندگی می‌کنیم.

دیگر این عادت هر سالمان شده است که به محض نزدیک شدن به ماه مبارک رمضان سراغ سریال‌های هرشبی و برنامه‌های ویژه افطار را بگیریم، چرا که در چند سال اخیر و با رویکرد هوشمندانه سیما به تولید برنامه‌های متفاوت مناسبتی و آثار نمایشی قابل اعتنا (گرچه در این بین آثار کم ارزش‌تری را هم دیده‌ایم) تلویزیون همراه خوب و قابل اعتمادی برای شب‌های ماه مبارک رمضان شده است. در این بین برنامه‌های ویژه افطار بالطبع مخاطبان بیشتری داشته و دارد و بعد از سال‌های متمادی که برنامه‌های یکسانی با عنوان جشن رمضان اما با یک رویکرد تکراری از تلویزیون پخش می‌شد شبکه سوم سیما با برنامه کوله‌پشتی ابتکار پسندیده‌ای در تولید این دست برنامه‌ها به کار بست. این برنامه طی زمان تغییر شکل، محتوا و عوامل داده و چند سالی بود که برنامه‌ای با عنوان «ماه عسل» جایگزین آن شد و دست برقضا هر سال با تغییرات کوچکی بهتر از سال قبل شد تا این‌که سال گذشته به نقطه اوج خود رسید. اما امسال و در روزهای اخیر خبر برنامه جدید ویژه افطار با اسمی غیر از «ماه عسل» و با اجرای کسی غیر از احسان علیخانی منتشر شد. اما آنچه علیخانی را چهره خبرساز این هفته کرد، خبر تهیه مجموعه نمایشی برای شبکه دو توسط اوست. به نظر می‌رسد با توجه به این‌که این سریال هنوز در مرحله تحقیق قرار دارد، انتشار خبر تولید آن همزمان با خبر برنامه جایگزین ماه عسل با اجرای علی ضیا، برای آن است که بدانیم امسال به پای برنامه‌ای جدید و شاید متفاوت خواهیم نشست.

یکی از چهره‌های خبرساز هفته پیش سیدطالب موسوی فرماندار جزیره ابوموسی بود. او که در یک نشست خبری به تشریح وضعیت این جزیره می‌پرداخت، به شبهه‌های مطرح شده از سوی بیگانگان درباره خلیج فارس اشاره کرده و در ادامه گفته که اصلا در این زمینه نیازی به مباحثه وجود ندارد اما موسوی آنجایی تبدیل به یک چهره خبرساز می‌شود که از حمایت از فیلمسازان می‌گوید و اشاره می‌کند برای تولید فیلم در جزیره و درباره جزیره محدودیتی نداریم و ناخودآگاه این سوال در ذهنمان شکل می‌گیرد که مگر باید برای تولید فیلم در جزیره ابوموسی مشکلی داشته باشیم که فرماندارش تاکید می‌کند، مشکلی نداریم؟ سیدطالب موسوی در ادامه صحبت‌هایش اما به دیجیتال شدن شبکه‌ها اشاره می‌کند و این‌که تا پیش از این اتفاق یعنی تا چهار سال پیش ساکنان ابوموسی هیچ پوششی از شبکه‌های داخلی نداشتند و این اشاره خوبی است به فرآیند دیجیتال شدن پخش کانال‌های تلویزیونی کشور که از اولویت‌های رسانه ملی محسوب می‌شد و در حال حاضر همه مراکز استان‌های کشور تحت‌پوشش سیگنال‌رسانی دیجیتال شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی قرار گرفته‌اند و باشد که دیگر حرفی از محرومیت در هیچ کجای کشورمان نباشد.

کیانوش عیاری برای فیلم سینمایی «تنوره دیو» در چهارمین جشنواره فیلم فجر و برای فیلم سینمایی «آن‌سوی آتش» در ششمین جشنواره فیلم فجر سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی را دریافت کرد. کیانوش عیاری کارگردان شبح کژدم، سفره ایرانی، دو نیمه سیب، بودن یا نبودن و بیدار شو آرزو است. عیاری نویسنده و کارگردان سریال روزگار قریب است و روزگار قریب سریالی است که با پرداخت سینمایی، زندگی دکتر محمد قریب را روایت کرد و بخش گسترده‌ای از مخاطبان را با زندگی شخصیتی علمی آشنا کرد که تا پیش از آن ناشناخته بود. گرچه در زمان پخش سریال نقدهای مثبت و منفی زیادی درخصوص نوع پرداخت و روایت داستان بر آن نوشته شد، ولی آنچه مسلم بود «روزگار قریب» عیاری مجموعه‌ای نبود که بشود براحتی از کنار آن گذشت. اما یکی از چهره‌های خبرساز این هفته ما، کیانوش عیاری است که این روزها به گفته خود خانه‌نشین شده است. در مورد سینما حتی کتاب هم نمی‌خواند، فیلم نمی‌بیند، صحبت نمی‌کند و به قول خودش در خلوت خود به سر می‌برد و از همه غم‌انگیزتر این است که عیاری می‌گوید دنبال هیچ خبری در سینما نیستم! و این سوال بزرگ دست از سرمان برنمی‌دارد که چه اتفاقی رخ می‌دهد که این گونه ساده آدم‌های سینمایی و عاشقان سینما را دور و دورتر می‌کند؟

در روزهای اخیر خبرهای مختلفی درباره حضور یا عدم حضور عموپورنگ در تابستان تلویزیون شنیدیم و خواندیم. داریوش فرضیایی که با شخصیت عموپورنگ به همراه امیر محمد ادامه‌دهنده راه برنامه‌های کودکانه‌ای در تلویزیون است که شاید پایه‌گذارش مجید قناد و برنامه از مدرسه تا مدرسه‌اش باشد، چند سالی رتبه اول جذب مخاطب را در بین برنامه‌های کودکان داشت و به نظر می‌رسد او و دست‌اندرکاران این برنامه هرسال با ایجاد تغییراتی در تلاشند تا همچنان بر همان پله اول بایستند و این‌که با وجود برنامه‌هایی مشابه با رویکردهایی متفاوت، در این امر موفق بوده‌اند یا خیر، بماند. اما چند روز پیش مسلم آقاجان‌زاده تهیه‌کننده برنامه استودیوی عموپورنگ در گفت‌وگو با ایسنا گفته بود پروژه سریال استودیوی عموپورنگ متوقف نشده است بلکه به دلیل مسائل مالی خوابیده است که البته ما متوجه فرق بین این دو نشدیم! از سوی دیگر و به نقل از خبرگزاری دیگر تهیه‌کننده این برنامه اعلام کرد که برنامه هزار و شصت و شانزده از هفته دیگر و از شبکه دو پخش می‌شود و زوج هنری امیرمحمد و عموپوررنگ به همان منوال قدیم جنگ گونه‌ای را برای کودکان تدارک می‌بینند اما سوال اینجاست داریوش فرضیایی باشد حالا حالاها می‌تواند نقش عمو را بازی کند ولی در مورد امیرمحمد که قرار است نماینده کودکان مخاطب در این برنامه باشد، چندان مطمئن نیستیم و به نظر می‌رسد این روزها امیرمحمد خودش یک پا عمو باشد!