مهمان یکی 2 تا از آلونکها شدم که صاحبان شان، زود صمیمی میشدند، زود درددل میکردند و زود رازهایشان رالو میدادند.
در کمتر از چند ساعت، از آنها یاد گرفتم که چه طور میشود خط باریک مرز میان ایران و افغانستان را بی هیچ مدرکی گز کرد. یاد گرفتم که اگر تبعهای غیرمجاز باشم، چه طور باید یک شبه خانه گلی حقیری را در حاشیه تهران بسازم. یاد گرفتم که باید پنجرههای آلونکم را گلاندود کنم تا هیچ رهگذری گمان نبرد در آن خرابه تاریک، تبعهای غیرمجاز نفس میکشد.
یاد گرفتم همه کارفرماهایی که در کارگاهها و کارخانهها و کورهپزخانههایشان اتباع غیرمجاز را به کار میگیرند، حتما مخفیگاههایی را هم تعبیه کردهاند که اگر ماموران وزارت کار یا اداره اتباع و امور مهاجرین، گذرشان به آنجا افتاد غیرمجازها بتوانند در آنها پنهان شوند.
دیروز از قول مدیرکل اتباع و مهاجرین استانداری تهران در یکی از خبرگزاریها خواندم قرار است کارفرمایانی که از کارگران غیرمجاز خارجی استفاده میکنند، علاوه بر مجازات نقدی به زندان هم بیفتند و من باز یاد آن روز و آلونکهای گلی و مخفیگاههای داخل کارگاهها و کوره پزخانهها افتادم، شاید به این خاطر که تهدید عیسی موسوی نسب خطاب به همان افغانهای نامرئی در حاشیه شهر ما و باقی همانندهای شان در حاشیه دیگر شهرهای بزرگ است.
شاید به خیال خیلی از آنها که حرفهای موسوی را میخوانند، این گفتههای او، تهدیدی جدی برای اتباع بیگانه غیرمجازی که در کشورمان زندگی سایهوار دارند، به حساب بیاید اما برای من و دیگرانی که به واسطه شغلشان یا محور پژوهششان، میان ویرانههای اطراف شهرها گشتهاند و پای حرفهای افغانها نشستهاند، این ادعا بیشتر به ادعایی بزرگ میماند چرا که اگر اداره اتباع و امور مهاجران قصد داشت با غیرمجازها برخوردی جدی داشته باشد فقط کافی بود به حاشیههای شهرهای بزرگ سری بزند و اگر دستگاههای مختلف و از جمله این اداره، حتی از عمل به چنین مسوولیتی ناتوانند چه طور میخواهند به همه کارگاهها و کارخانهها و کورهپزخانهها و ساختمانهای نیمهکاره شهرها سر بزنند و چگونه میخواهند افغانهای غیرمجاز را پیش از مخفی شدن پیدا کنند تا بعد در فرآیندی کشدار، کارفرمایان شان را زندانی کنند؟ و از همه این حرفها گذشته، آیا حقیقتا این تهدیدهای شدنی و نشدنی میتواند راهکار مناسبی برای ترغیب مهاجران غیرمجاز برای بازگشت به کشورشان باشد؟!
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم