ستاره‌های اول چلسی و بایرن ‌مونیخ

دروگبا بجز موارد و مدت‌هایی محدود که مصدوم یا با سردمداران چلسی قهر بوده، هرگز گلزنی‌های حساس را از دستور کار خود خارج نکرده است.

گلی که او در پیروزی 2 بر یک اخیر آبی‌های لندن برابر لیورپول در فینال جام حذفی انگلیس به ثمر رساند و باعث قهرمانی تازه چلسی در این پیکارهای معتبر شد، سومین‌بار بود که در یک مسابقه مهم فینال، تکلیف یک جام را به سود تیمش تعیین کرده است.

دو مورد قبلی به فینال جام‌های اتحادیه و حذفی انگلیس در سال 2007 مربوط می شد که ابتدا 2 گل دروگبا برتری یک بر صفر اولیه آرسنال را تبدیل به برد 2 بر یک چلسی و دومین عنوان قهرمانی این تیم در پیکارهای جـــــام اتحادیه این کشور در یک مقطع زمانی سه ساله کرد و سپس یک گل دیگر و فرصت‌طلبانه او در وقت اضافی مقابل منچستریونایتد، دیدار فینال جام حذفی انگلیس را هم که تا آن زمان بدون گل پیش می‌رفت، به برتری یک بر صفر و قهرمانی دیگری برای چلسی بدل کرد.

بعد از رفتن خوزه مورینیو که بهترین روابط را با دروگبا داشت، او رنگ و جلوه و اشتیاق گذشته را از دست داد و مدت‌ها چیزی نبود که پیشتر از وی دیده شده بود، اما وقتی وی با خودش آشتی کرد، از زمان حکومت چهار ماه و نیمه گاس هیدینک هلندی در استمفوردبریج دوباره تبدیل به همان بازیکن پرشور گذشته شد.

زمامداری هشت ماهه آندره ویاس بواش پرتغالی او را نیمکت‌نشین و دوباره به روزهایی بد و کم‌ثمر سوق داد،‌ اما با رفتن وی و رسیدن قدرت به روبرتو دی ماتئو دستیار ایتالیایی وی، دروگبا مجددا از محاق خارج شد و توقع از او این است که امروز در شرایطی که رامیرز محروم حق بازی ندارد و هنوز نمی‌توان به فرناندوتورس کمی تا قسمتی احیا شده امید کامل بست، بار تیم لندنی را در فینال در برابر بایرن مونیخ بر دوش بکشد و او به رغم میانسال شدن هیچ نشانه‌ای از این که کشش لازم را برای این کار ندارد، از خود بروز نمی‌دهد.

با این که ستاره اول بایرن شش سال از دروگبا جوان‌تر است، اما آر‌ین‌روبن به سبب شروع بسیار زود هنگامش در ورزش حرفه‌‌ای و البته درخشش فنی و پای چپ سحرکننده‌اش، در 28 سالگی سابقه 12 سال فوتبال حرفه‌‌ای را دارد و در آیندهوون، چلسی و رئال مادرید هم توپ زده و با تیم ملی هلند نایب قهرمان جام‌جهانی 2010 شده است.

روبن در آیندهوون بود که نظر «چلسی مورینیو» را برای استخدام خود جلب کرد و هر چند در گام بعدی‌اش در رئال مادرید هرگز نتوانست یک مهره ثابت تلقی شود و درخشش‌هایش او را ماندنی نکرد، اما بایرن مونیخ از زمان آمدن وی (دو سال و هشت ماه پیش)‌ چند برابر کارآمدتر و برای رقبا خطرسازتر شده است.

مهارت او در کارهای فردی واستارت‌های انفجاری‌اش و استقرار او به رغم چپ پا بودنش در منطقه راست زمین، چیزهایی است که روبن را پر جلوه‌تر کرده است.

قدم بعدی برای او احساس برانگیزتر از گذشته است زیرا وی باید در فینال مسابقات امسال چمپیونز لیگ تیمی را ناکام کند که از 2004 تا 2007 عضو آن بود و در عصر طلایی مورینیو در آن باشگاه از بهترین‌هایش تلقی می‌شد.

با این حال، روبن با مشارکت در حذف رئال مادرید در مرحله قبلی (نیمه نهایی)‌ نشان داده که اهل ملاحظات عاطفی لااقل در فوتبال و محبت به تیم‌های سابقش نیست و فقط به تیم فعلی‌اش می‌اندیشد و بسیار خوب و زیبا هم فکر می‌کند.