نیمی از سرطان‌های اطفال قابل درمان است

پاسخ به این سوال کمی پیچیده است از این جهت که ما در کشور هنوز سیستم ثبت سرطان‌های کودکان را نداریم تا بتوانیم براساس آن درباره افزایش قطعی سرطان‌های کودکان نظر بدهیم. اما مساله این است که با پیشرفته شدن روش‌های تشخیص و درمان از یک طرف مرگ و میرهای کودکان از این بیماری کاهش یافته و از طرفی طول عمر آنها افزایش پیدا کرده است و این موضوع باعث شده تا برعکس گذشته که ممکن بود کودکان حتی قبل از تشخیص سرطان فوت شوند، در حال حاضر درمان می‌شوند. روش‌های پیشرفته تشخیص و درمان سبب شده بیشتر از گذشته عنوان سرطان‌های کودکان به گوش مردم برسد و از این جهت ممکن است به نظر برسد که سرطان‌های کودکان افزایش یافته است.

تکنیک‌های نوین تشخیصی در کشور ما وجود دارد و از لحاظ وجود پزشکان حاذق و آشنا به اطلاعات به روز، مشکل نداریم. سرآمد این امکانات شامل دید بالینی و پاتولوژی و آخرین روش‌های دقیق تشخیص در ایران نیز وجود دارد.

سرطان خون شایع‌ترین سرطان کودکان است و بعد از آن تومورهای مغزی، لنفوم‌ها، تومورهای استخوانی و عضله در رده‌های بعدی قرار دارند.

آمار دقیقی نداریم اما به شکل حدودی قابل محاسبه است به این ترتیب که اگر 30 درصد آمار سرطان‌های اطفال مربوط به سرطان خون باشد و از طرفی 3 تا 5 کودک در هر صد هزار نفر مبتلا به این سرطان می‌شوند که با توجه به شیوع سایر سرطان‌ها در اطفال می‌توان گفت حدودا 9 تا 10 مورد سرطان کودکان در هر صد هزار نفر وجود دارد که به نسبت کل جمعیت کشور به رقم حدود 6 هزار کودک می‌رسیم که سالانه به سرطان مبتلا می‌شوند.

استفاده از مواد دارای پرزرواتیو (مواد نگهدارنده)، قرار گرفتن در معرض سموم، استفاده از مواد صناعی و سرب‌دار، زندگی در مناطقی که زیر فشار قوی برق هستند، هوای آلوده و استفاده از مواد اشعه‌دار می‌تواند عامل ایجادکننده سرطان‌ها تعریف شود. پس اگر خانواده‌ها از قرار گرفتن در معرض این عوامل خودداری کنند به همان اندازه از سرطان‌ها پیشگیری کرده‌اند.

بعد از درمان قطعی، کودک مبتلا به سرطان، باید تا حدود 7 ـ 6 سال تحت نظر باشد. هر سالی که از درمان او می‌گذرد، امکان عود بیماری نیز کمتر می‌شود، به شکلی که بعد از گذشت 5 سال از درمان، اگر بیماری عود نکند، امکان عود صفر می‌شود.

در بعضی از روش‌های درمانی ممکن است داروهایی استفاده شود که سبب ناباروری ‌شود، اما با پیشرفت‌های علمی خصوصا با ذخیره اسپرم​ یا تخمک می‌توان از این مساله نیز جلوگیری کرد.

در این کودکان امکان ناباروی وجود ندارد.

در وزارت بهداشت و اساسنامه موسسه محک ابتلا به سرطان تا 14 سالگی در گروه سرطان‌های اطفال تعریف می‌شود.

خیر، از آنجا​ که در سرطان‌های اطفال عامل ژنتیک بر عوامل محیطی غالب است، نمی‌توان گفت در برخی از مناطق سرطان‌های اطفال شیوع بیشتری دارد.

دقیقا به خاطر پیچیدگی‌ها و بروز این‌گونه مسائل است که مطرح می‌شود درمان سرطان نیازمند یک کار گروهی است، به این معنا که​ در گروه درمان یک بیمار سرطانی مددکار، روانشناس، روانپزشک، فیزیوتراپ، کاردرمان و متخصص مربوطه باید در کنار هم پروسه درمان را انجام دهند، حتی باید پیگیر‌ی‌هایی درخصوص آینده کودک شامل تحصیل و شغل او نیز مورد توجه قرار گیرد، در موسسه محک که درواقع یک خیریه حمایت از کودکان سرطانی محسوب می‌شود، خوشبختانه این خدمات حمایتی و اجتماعی در کنار کارهای تخصصی درمان وجود دارد.

به او خواهم گفت به خدا توکل کند، اگر خدا نخواهد، برگی از درخت جدا نخواهد شد.