ای مادر مهربان پدر!

واژه‌های من حقیرند در برابر این‌که پیامبر آسمانی تو را پاره تن خود می‌داند.

ای مادر مهربان پدر!

وقتی چشم گشودی همه جهان شب بود و در شعب ابی‌طالب. قحطی وجدان بیداد می‌کرد و خشکسالی محبت و عاطفه دل‌ها را تسخیر کرده بود. باغ‌ها از گل خالی بود و دل‌ها از عشق!

پیش از تو هیچ رودخانه‌ای به مقصد نمی‌رسید. هیچ موجی راه ساحل را نمی‌دانست و هیچ نردبانی دلی به آسمان نمی رساند و هیچ پلی به ارتباط تن نمی‌داد. شوق از تو گفتن زبان پرنده‌ها را به آوازخوانی باز کرد.

نام زیبا و بلند تو که طلوع کرد، لبخندی زیباتر از بهشت بر چهره شیرین پیامبر (ص) درخشید و «زن» معنا گرفت.

ای مادر گل!

روزگاری است که گلدان‌های ما خشکیده است. گل‌های کاغذی و پوشالی رونق‌یافته و در سراشیبی تند زندگی، دوره جاهلیت به شکلی مدرن جریان دارد. عمری است که از استشمام عطر وجود تو و گل‌های محمدی دور افتاده‌ایم.

روز میلادت از خدا بخواه بر شوره‌زار دل‌های بی‌نصیب از عشق بارانی از لطف و مهر خود را ببارد!

تو آمده‌ای و زبان‌ها همه به شعر ختم می‌شود، هرچند دست شعر نیز از دامن محبت تو کوتاه است و الکن، شعرسرایی درباره تو این روزها فراگیر.

من شاعرم و می‌دانم که «مادح خورشید مداح خود است» اما دلم با تو همراه است و اشک‌سرایی می‌کند که:

نور دو چشم پدر! آمده هجران به سر

خاک چو یعقوب بود خلقت تو پیرهن

باد تکان می‌دهد بیرق نام تو را

مادر حوا تویی! معنی والای زن

همین!