3 روز با خدا در روی زمین

حضور در جمع برادران معتکف برای خبرنگار زن امکان ندارد، باید در حیاط مسجد منتظرشان باشی تا هنگام وضو. اصرارها شروع می شود و اکراه ها هم. تعداد برادران به 500 نفر می رسد. پسر جوان ، دانشجوی عمران است ، آرام و کوتاه صحبت می کند: «لذت اعتکاف حضور در جمعی است که همه با هم متفاوت و مشترک هستند ، هر کس با حال خودش ، با زبان خودش و به طریقه خودش با پروردگار مناجات می کند ؛ اما اصل حرفها و دعاها یکی است ، دیدن چهره کسانی که برای سه روز به همه کس و همه چیز پشت پا زده اند و رویشان فقط به آسمان است ، مبهوتت می کند.» یکی از دانشجویان دختر هم ، همین حرفها را تکرار می کند و می گوید: برای هر کسی هم اتفاق متفاوتی بعد از این 3 روز می افتد ، تاثیرات متفاوت است یکی بیشتر ، یکی کمتر اما آنچه مهم است ، این است که همه بالاخره از این سفره نعمت ، نصیبی می برند.

خیرین کمک می کنند

آقای مرادی ، مسوول هماهنگی های قسمت برادران است ، از افطار و سحری دانشجویان سوال می کنیم که می گوید: «غذای مفصلی نیست ، در حد نیاز است که البته قسمت اعظمش را خیرین تهیه می کنند و قسمتی را هم دانشگاه متقبل می شود.» وی با تاکید می گوید: هر چند که برای دانشجویان این قسمت کمترین اهمیت را دارد ، برای کسانی که اینجا هستند ، مهم نیست که چه پوشیده اند و چه می خورند.

این سه روز!

یک ساعت به اذان ظهر مانده ، سخنرانی حاج آقا پناهی طبق برنامه قبلی شروع می شود و همه برای گوش سپردن به سخنان او سکوت می کنند. بعد از سخنرانی ، نماز ظهر و عصر آغاز می شود ، بعد از آن مناجات و... قبل از اذان مغرب ، مراسم دعا ، افطار ، نماز ، مناجات و... حرفهای دختر دانشجو را به یاد می آورم : «اینجا کسی خسته نمی شود ، دعا و نماز اینجا با همه جا فرق دارد ، این 3 روز با همه روزهای سال ، فرق دارد ، این 3 روز...»