امروز پابه پای هم بخندیم

برایتان عجیب است، صبح یکی از روزهای بهاری هنگام خروج از خانه بعد از احساس تکراری شدن زندگی، تکه کاغذ کوچکی آهنگ تبسمی را در زندگی شما نواخته است.

فکر می‌کنید و می‌خواهید دریابید قضیه این روزنامه کوچک چیست. به کیوسک روزنامه‌فروشی می‌رسید. فضا را متفاوت می‌بینید، تیتر یک روزنامه‌ها، امروز مخاطبان را وادار می‌کند که بخندند. دیگر تکراری در کار نیست. روزنامه‌ها همه چیز را فراموش کرده‌اند، آنها فراموش کرده‌اند، تا بخندند و لبخند مخاطبانشان را ببینند. با مرور روزنامه‌ها درمی‌یابید، امروز روز جهانی خنده است.

خنده در جامعه کوچک خانه، صلح را به ارمغان می‌آورد و آرامش افراد را تضمین می‌کند. به نوعی اگر بخواهیم خانواده را جزئی از یک کل در نظر بگیریم، خندیدن تک‌تک خانواده‌ها می‌تواند حس شوخ‌طبعی را به کل جامعه انتقال دهد. خنده سرگرم‌کننده و مسری است. ایجاد یک احساس خوب می‌تواند میزان امنیت را در افراد بالا ببرد. گاهی بافراز و نشیب‌ها و دست‌اندازهایی که در زندگی روزمره وجود دارد و برای از بین بردن حس پوچی که افراد را کلافه می‌کند، خندیدن لازم است. به نوعی یک لبخند ساده افراد را به مرور از منفی‌نگری دور می‌کند. لبخند زدن یک واکنش ذاتی است، نه این‌که آموخته شده باشد یا حتی با دیدن چهره خندان دیگران پدیدار شود. این قضیه در مورد کودکان نابینا و کر و لال هم صدق می‌کند. این کودکان لبخند می‌زنند، در حالی که امکان تقلید این کار را ندارند.

نیازی نیست همه افراد روی کره خاکی یاد بگیرند چگونه بخندند، آنها کافی است بیاموزند کی و کجا این کار را انجام دهند. حال آن که بهتر است افراد برای یک روز هم که شده، کبریت خنده را به زندگی‌شان بیندازند، چرا که هزینه آن از مراجعه به پزشک و درمان بیماری‌های جسمی و روانی کمتر است.

آوید طالبیان ‌/‌ جام‌جم