فرسایش طبیعی یا بطئی در طبیعت به وسیله آب یا باد انجام می شود، و در نتیجه تاثیر قوه ثقل ، سرازیری دامنه ها، جریان آب سطحی در روی زمین ، وجود نهرها و یخچالها و... است.
این فرسایش ، به آرامی صورت می گیرد و هماهنگ با تولید خاک است یعنی از یک طرف خاک تشکیل می شود و از طرف دیگر فرسایش پیدا می کند. عوامل فرسایشی در جهت هموار کردن کره زمین پیش می روند و قلل مرتفع زمین را به سمت گودالها می فرسایند. فرسایش طی چند مرحله کنده شدن ، انتقال ، تجمع و انباشته شدن اتفاق می افتد.
آنچه به اسم مواد فرسایش یافته تخریب می شود، در صورتی که منشائ بادی داشته باشد و یا در تمام سطح زمین صورت بگیرد، حالت سطحی یا سفره ای پیدا می کند. این فرسایش حاصل از بین رفتن سطحی ترین قسمت زمین ، آن هم به صورت لکه لکه است.
فرسایش شیاری که در اثر بارش باران در سطح زمین رخنمون می کند، جویها و شیارهای باریک و کم عمق را ایجاد می کند که زمین های لخت ، مراتع کم گیاه و زمینهای زراعی را تهدید می کند. در بسیاری از نقاط دشت لوت و حواشی دشت کویر سطح های وسیعی از زمین دیده می شود که بر اثر باد به صورت گودال در آمده اند. در آب و هوای خشک و در اراضی با تغییرات شدید درجه حرارت در فصول مختلف فرسایش خندقی یا شیاری ایجاد می شود.
به این ترتیب که شیارهای باریک به هم پیوسته و نهرها یا خندقهای عظیمی را در سطح زمین تشکیل می دهند. در اثر بارندگیهای شدید در مناطقی با پوشش گیاهی نامناسب فرسایش های سیلابی و توده ای ایجاد می شود که عظیم ترین خسارات از جمله سیل و نابود کردن زمین های زراعی را به دنبال دارند.