آفت جشنواره‌های ادبی- هنری

چندی پیش با دوستی که داور یکی از جشنواره‌های ادبی بود، درباره همین موضوع صحبت می‌کردم و از این سیاست گله کردم.

استدلال من این بود که آثار راه یافته به هر جشنواره‌ای تمام بضاعت آن جشنواره است، پس طبیعتا داوران باید از میان بضاعت جشنواره (چه کم باشد و چه زیاد) در آن مقطع، بهترین‌ها را انتخاب کنند.

اما آن دوست محترم اعتقاد داشت که در بسیاری از جشنواره‌ها آثار رسیده چندان قوی نیست و اگر ما اثری را به عنوان اثر برگزیده انتخاب و معرفی کنیم، از فردای اختتامیه، سواد و دانش گروه داوری زیر سوال خواهد رفت و همه گمان می‌کنند که اثر ایده‌آل داوران همان اثر برگزیده بوده است و در دانش داوران تشکیک خواهد شد.

این نوع نگاه، آفتی است که متاسفانه چند سالی است گریبان حوزه‌های مختلف ادب و هنر را گرفته است و بسیاری از جشنواره‌های ادبی هنری با چنین استدلالی اثر برگزیده انتخاب نمی‌کنند.

رویه ناصوابی که آخرین مورد آن در جشنواره تجسمی فجر اجرایی شد.

در این جشنواره هیات داوران بخش بیداری اسلامی هیچ اثری را شایسته دریافت جایزه ویژه «پنجاه سکه‌ای» ندانست. سیاست و تصمیم غلطی که باعث دلسرد شدن بسیاری از هنرمندان شده و اعتراض آنها به این رویه تا همین حالا هم ادامه دارد و درخبرگزاری‌ها منعکس می‌شود.

سیاست مذکور در صورت اجرایی نشدن، می‌توانست انگیزه بیشتری برای هنرمندان ایجاد و اشتیاق آنها را بیشتر کند.

و عجیب این که این سیاست در بخشی اتفاق می‌افتد که تقریبا ارزشی‌ترین بخش جشنواره امسال بوده و اهدای این جایزه می‌توانست تشویقی باشد برای هنرمندان تا با انگیزه بیشتری به موضوعات ارزشی بپردازند.

کیوان امجدیان / دبیر گروه فرهنگ و هنر