هر کاری به‌خاطر دخترم می‌کنم

متهم هستی دامادت را به قتل رساندی، این اتهام را قبول داری؟

بله قبول دارم. من این‌کار را کردم اما ناخواسته ‌بود.

او خیلی دخترم را اذیت می‌کرد، هربار که به خانه دخترم می‌آمدم، می‌دیدم یک زخم جدید روی بدنش ایجاد شده، او خیلی دخترم را اذیت می‌کرد.

آدم بداخلاقی بود، اعتیاد داشت و شرور بود. به همین خاطر هم اذیتش می‌کرد. دیگر از دست دامادم خسته‌ شده‌ بودم و نمی‌توانستم کاری بکنم.

من این‌کار را کردم چون دخترم نمی‌توانست با شوهرش مقابله کند.

از وقتی که با دخترم ازدواج کرد، او را اذیت می‌کرد. از دستش خسته‌ شده‌ بودم، هیچ‌وقت سر زندگی‌اش نبود یا در زندان بود یا با دوستانش دنبال خوشگذرانی.

خیلی این اتفاق افتاد، واقعا یادم نیست که چند بار زندانی شد، او بیشتر عمرش را در زندان بود.

چطور می‌توانست این‌کار را بکند؛ در حالی که 6 دختر داشت و باید طوری زندگی آنها را تامین می‌کرد.

وقتی دخترم با او ازدواج کرد، این‌طوری نبود البته شاید هم واقعیت را از ما پنهان کرده ‌بود. وقتی ما متوجه شدیم دامادم آدم خلافکاری است که دخترم بچه‌دار شده‌ بود و دیگر نمی‌توانستیم کاری بکنیم.

نمی‌دانم چه بگویم. من بارها به او گفتم که مراقب باش و این همه بچه‌ نداشته ‌باش. اما به هر حال پیش می‌آمد و دخترم هم نمی‌خواست بچه‌ها را سقط کند. البته شوهرش هم اصرار داشت که پسردار شوند، اما همه بچه‌ها دختر بودند.

همیشه دخترم را اذیت می‌کرد، او را کتک می‌زد. در خانه مواد می‌کشید و دوستانش را می‌آورد،‌ این اواخر هم آنها را زندانی و شکنجه می‌کرد.

او دخترم و نوه‌هایم را در اتاق و انباری زندانی می‌کرد و گاهی چندین روز به آنها غذا نمی‌داد و اجازه نمی‌داد که دستشویی هم بروند. دامادم رسما آنها را شکنجه می‌کرد. هر وقت به او اعتراض می‌کردم، می‌گفت به تو ربطی ندارد. او حتی به دخترم خرجی نمی‌داد.

بیشتر اوقات خودش کار می‌کرد من هم مستمری شوهرم را می‌گرفتم و به دخترم کمک می‌کردم. شوهرش هیچ‌کاری نمی‌کرد. هروقت خودش دوست داشت پول می‌داد. اگر هم دوست نداشت به دخترم می‌گفت به من ربطی ندارد. وقتی دامادم در زندان بود، شرایط دخترم بهتر بود.

راستش ما خانواده فقیری بودیم. البته من تاجایی که می‌توانستم کاری می‌کردم که بچه‌هایم سختی نکشند. اما تامین هزینه‌های آنها سخت بود، به همین خاطر هم بچه‌هایم زود ازدواج کردند. دخترم 17 ساله بود که با شوهرش ازدواج کرد.

من خودم جایی نداشتم و نمی‌توانستم دخترم را کمک کنم. او 6 دخترداشت با خودش 7 نفر بودند، من جایی نداشتم که در این مورد بتوانم به آنها کمک کنم. اگر می‌توانستم کاری بکنم که اجازه نمی‌دادم دخترم 20 سال سختی بکشد. این همه سال شکنجه، او را خیلی پیر کرده‌ بود.

چند روز قبل از حادثه به خانه دخترم آمدم. دیدم باز رنگش پریده و حالش بد است. گفتم چه شده گریه کرد و گفت که شوهرش او را دوباره شکنجه کرده و چند روز در انباری زندانی کرده ‌است.

وقتی دخترم گفت که شوهرش چطور او را شکنجه کرده ‌است، دیگر نتوانستم تحمل کنم. 20 سال صبر کرده ‌بودم، فکر می‌کردم دامادم با بالا رفتن سنش، بهتر می‌شود؛ با خودم می‌گفتم سنش که بالا برود، عاقل می‌شود، اما او چندسالی بود که بدتر هم شده‌ بود. دیگر نمی‌توانستم تحمل کنم. باید کاری می‌کردم.

وقتی دیدم دخترم دوباره شکنجه شده، تصمیم گرفتم دامادم را بکشم. البته نقشه نداشتم فقط می‌خواستم او را بکشم تا این‌که روز حادثه متوجه شدم دامادم خواب است، سراغش رفتم و با یک میله به سرش کوبیدم و بعد چاقو زدم.

می‌خواستم بیهوش شود و نتواند مقاومت کند، البته بلافاصله پشیمان شدم اما دیگر چاره‌ای نبود، باید کار را تمام می‌کردم.

بلافاصله بعد از قتل آمد و جسد شوهرش را دید. البته خودم گفتم که او را کشتم.

چون دخترم می‌ترسید که من بازداشت شوم. او می‌دانست که من در حمایت از او، چنین کاری کردم. دوست نداشت که من اذیت شوم.

دخترم واقعا بی‌گناه است. قسم می‌خورم که او نقشی در این قتل ندارد،او فقط سعی کرد به من کمک کند. اولش هم نمی‌دانست که من این‌کار را کردم. او را اشتباهی گرفتند. اصلا درست نیست که او را به جای من مجازات کنند.

او نمی‌خواست من این‌کار را بکنم. حتی در مورد قتل شوهرش با او صحبت هم نکرده‌ بودم. چون می‌دانستم جلوی مرا می‌گیرد. او فقط با من درددل می‌کرد، من مادرش هستم اگر به من نمی‌گفت، در مورد مشکلاتش با چه کسی می‌توانست حرف بزند. من تنها کسی بودم که او داشت.

آنها گفته‌اند این‌کار را می‌کنند. البته نمی‌دانم این‌کار را بکنند یا نه. اما می‌خواهم بدانند که من برای کمک به آنها و نجاتشان، این‌کار را کردم. البته قبول دارم که کارم درست نبود و باید طلاق دخترم را می‌گرفتم. اما باور کنید که نتوانستم خودم را کنترل کنم. خیلی به من سخت می‌گذشت، نمی‌توانستم بیشتر از این شکنجه دخترم و نوه‌هایم را ببینم. من اشتباه کردم و درخواست بخشش دارم.

من در مراحل مختلف بازجویی سختی‌هایی را که دخترم کشیده ‌است، گفته‌ام و در دادگاه هم این موضوع را می‌گویم. من سال‌های آخر عمرم را می‌گذرانم و اگر هم زندانی شوم، برایم مهم نیست. آنچه نگرانم می‌کند زندگی دخترم و دخترانش است.

از وقتی ما زندانی شدیم، نوه‌هایم آواره هستند. قسم می‌خورم دخترم نقشی نداشت و درخواست دارم او تبرئه شود تا بتواند به بچه‌هایش برسد. شاید با نبود پدر، آنها بتوانند زندگی آرام‌تری داشته باشند. بفهمند زندگی یعنی چه. معلوم نیست من یک سال دیگر زنده باشم یا 2 سال. اما آنها حق زندگی دارند. نوه‌هایم جوان هستند و خیلی چیزها را باید در زندگی تجربه کنند. آنها با وجود پدرشان فقط بدبختی را تجربه می‌کردند.

تنها حرفی که می‌توانم بزنم، این است که وقتی فرزندشان می‌خواهد ازدواج کند، دقت کنند. بخصوص دختران که خیلی ضرر می‌کنند. من توجه کافی نکردم و به همین خاطر هم خودم را مقصر می‌دانم، ‌کاش در مورد دامادم بیشتر فکر می‌کردم. حالا این‌طور دچار عذاب وجدان نمی‌شدم. من هرگز خودم را به خاطر بدبختی‌های دخترم نمی‌بخشم.

مرجان لقایی