تخریب کلبه ای که نماد مقاومت بود

نام مادر شهید که می آید، خون های سرخ هم به جوش می آید و  بهشت با افتخار، خود را زیر پای مادر شهید تبرک می کند.

ننه علی، مادری بود که 20 سال تمام، عاشقانه بر مزار فرزند شهیدش زندگی کرد و خیلی زود، کلبه کوچک و با صفایش ،میعادگاه رهگذران و عاشقانی شد که ایستادگی و مقاومت مادر "شهید قربانعلی" را می ستودند.

قربانعلی رخشانی، یکی از مبارزان انقلابی در دوران شاهنشاهی بود که در حین پخش اعلامیه های امام خمینی(ره) در شهر اهواز، توسط ماموران ساواک دستگیر شد و  پس از دستگیری در زیر شکنجه های ماموران این سازمان هولناک، به مقام رفیع شهادت رسید.

پیکر این شهید بلند مرتبه، ابتدا در شهر اهواز به خاک سپرده شد اما با پیگیری های شبانه روزی ننه علی، پیکر قربانعلی 24 ساله به قطعه 24 بهشت زهرای تهران منتقل شد.

انتقال پیکر شهید رخشانی به تهران نیز، نتوانست دل مادر را آرام کند و ننه فتح اللهی، ملقب به ننه علی در سال 1358 تصمیم عجیب و بزرگی گرفت.

او از هیاهوی آدم ها گریخت تا باقیمانده عمرش را در کنار مزار شهید رسته از خاکش سپری کند.

ننه علی از سال 1358 تا 1378در کلبه فلزی که بر فراز قبر قربانعلی ساخته بود، زندگی کرد و تا قبل از این که مبتلا به آلزایمر شود، شبانه روز در این کلبه سرد و تاریک با فرزندش درد و دل می کرد.

ننه علی، با عشقی آتشین به فرزند انقلابی اش، خیلی زود به نماد سترگی از مقاومت مبدل شد که با زبان عمل، معنای رشادت و ایستادگی را برای همگان تفسیر کرد.

ننه علی 100 ساله در تاریخ دوم اسفند جاری، به آرزوی قلبی اش نایل شد و بالاخره به دیدار شهید پاکش در بهشت ابدی مشرف شد.

اما متاسفانه دو روز بیشتر از مرگ "مادر ایستادگی" نگذشته بود که مدیران بهشت زهرای تهران، کلبه نحیف و معنوی ننه علی را ویران کردند!

گرچه مدیران بهشت زهرا عنوان می کنند که فرزندان ننه علی با تخریب خانه مادری موافقت کرده اند اما نباید از یاد برد که این "کلبه مقاومت"، متعلق به یک شخص یا گروه نیست.

کلبه ویران ننه علی، نمادی از پایداری یک ملت بود. این خانه فلزی کوچک، گرچه سرد، کوچک و نمدار بود و شاید برخی از ماها حتی نتوانیم یک شبانه روز در آن زندگی کنیم اما  بی گمان، چهاردیواری 20 ساله ننه علی، با شکوه تر و عمیق تر از بسیاری از بناهای پر زرق و برق ایران بود.

کلبه ننه علی یک میراث ملی است که متعلق به تمام ملت است. ملتی که برای شهدای قدوسی اش، احترام ویژه قایل است و پس از مرگ مجاهدانش، آنان را از دفتر تاریخ فراموش نمی کند.

این خانه روحانی، متعلق به شهرداری، دولت و یا هیچ ارگان دیگری نیست که فرد یا سازمانی بخواهد درباره تخریب یا عدم تخریب آن تصمیم گیری کند.

این منزل، بوی شهید می دهد و  شهید یعنی عصاره آزادگی یک ملت.

عطر ایستادگی و عشق مادری در کلبه ننه علی موج می زند و هر گوشه پر سکوت آن، با فلسفه انقلاب اسلامی و آرمان های بلند آن، پیوندی ناگسستنی دارد.

با صراحت می توان گفت که ویران کردن این خانه، به وضوح نشان می دهد که مسوولان مستقیم این تخریب، درک درست و روشنی از فرهنگ شهادت و مقام شهید ندارند.

خانه ننه علی، تنها چند متر خانه حلبی در جوار یک قبر نبود که مسوولان بهشت زهرا با سرعت تمام آن را تخریب کردند، این خانه، تبلور حقیقی تمام ارزش هایی بود که ما بیش از 30 سال است برای آن می جنگیم.

شاید قرن ها طول بکشد تا بار دیگر، مادری پس از هجرت فرزند شهیدش، حتی خاک مزار او را ترک نکند و ذره ای از آرمان های فرزند انقلابی ش کوتاه نیاید؛ اما دردا و دریغا  که تفهیم این معانی والا، روز به روز سخت تر از قبل می شود.

امین جلالوند – خبرنگار جام جم آنلاین