رابطه توانائی قصه گوئی دانش آموزان با ریاضیات

جام جم انلاین : ریاضیات و داستان گوئی بنظر توانائی های بسیار متفاوتی هستند اما یک محقق دانشگاه واترلو ، Daniela O'Neill در مطالعه ای جدید پیشنهاد می کند

کد خبر: ۴۵۷۶۷

که توانائی دانش آموزان پیش از دبستان برای قصه گوئی ، توانائی درک ریاضی آنها را در دو سال آینده نشان می دهد.
به گزارش sciencedaily در این تحقیق به کودکان سه و چهار سا له کتابی را نشان دادند که تنها حاوی عکس بود و از آنها خواسته شد تا داستانی را بر اساس آن برای یک عروسک تعریف کنند.
هیچیک از کودکان قبلا کتاب را ندیده بودند و بهیچ وجه وادار به این کار نشدند و آزاد بودند تا هر چه می خواهند کم یا زیاد در باره هر صفحه ای که مایل بودند بگویند.
به کودکان گفته شد عروسک قبلا داستان آنها را نشنیده ، لذا این کار برای آنها سرگرمی مفرحی محسوب می شد.
به گفته O'Neill استاد روانشناسی رشد ، آنها واقعا از گفتن داستان برای عروسک لذت می بردند.
وی ادامه می دهد که قصه گوئی کودکان بدون دخالت بزرگسالان ، این امکان را به آنها داد تا آنچه را کودکان به تنهائی قادر به انجامش بودند ببینند و ارزیابی دقیق تری را از توانائی قصه گوئی آنها داشته باشند.
O'Neill جنبه های متعدد توانائی داستان گوئی در کودکان را در نظر گرفت.
برخی جنبه ها در برگیرنده پیچیدگی های گرامری مانند استفاده کودکان از عبارت های موصولی و یا طولانی بودن جملاتشان و جنبه دیگر شامل برداشت فکری کودکان بود.
بررسی فوق این امکان رابه محققان داد تا دریابند کودکان چقدر خوب قادر بودند در باره احساسات یا افکار شخصیت های داستان و اعمال گوناگون شخصیت های مختلف صحبت کنند وسخن در باره یک کاراکتررا شروع و به کاراکتر بعدی برسند.
دو سال بعد این کودکان به آزمایشگاه باز گردانده شدند و تست های متعدد ارزیابی های آکادمیک روی آنها انجام شد که شامل یک تست ارزیابی ریاضی بود.
آنچه O'Neill یافت این بود که آن کودکانی که در ریاضیات نمره بالا کسب کردند دو سال قبل در ارزیابی های داستان گوئی رتبه بالائی را بدست آورده بودند.
O'Neill شرح می دهد که تنها جنبه های خاص داستان گوئی با توانائی های بعدی در ریاضیات مرتبط بود.
شاخص ترین موردی که عملکرد ریاضی کودکان را پیش بینی می کرد ، توانائی آنها برای ارتباط برقرار کردن بین همه بخش های مختف داستان بود ، تا اعمال یک کاراکتر را به دیگری منتقل کنند ، و کارکترهای مختلف را درک نموده در باره آنچه آنها احساس یا فکر می کردند صحبت کنند.
این مطالعه پیشنهاد می کند که ساختن مهارت های قوی داستان گوئی در سال های پیش از دبستان ممکن است در آمادگی کودکان برای یادگیری ریاضیات زمانی که وارد مدرسه می شوند مفید باشد.
تقریبا همه کودکان تجربه می کنند جهان قصه گوئی را پیش از اینکه سفر خود به جهان تفکرات ریاضی را آغاز کنند جهان قصه گوئی را تجربه می کنند واحتمال فریفتن کودکان وجود دارد که با آماده کردن آنها برای قصه گوئی توانائی شان جهت حل مسائل ریاضی را در آینده افزایش داد.
O'Neill این را یک یافته عالی تلقی می کند زیرا وی معتقد است قصه گوئی کاری است که هر پدر و مادری می توانند براحتی آن را در کودکانشان پرورش دهند ، بدون آنکه نیاز به خریدن اسباب بازی های تفننی داشته باشند.
O'Neill در حال ادامه مطالعات برای درک دقیق این مطلب است که کدامیک از جنبه های داستان گوئی با جنبه های توانائی درک ریاضی مرتبطند.
وی در ادامه اظهار می دارد هم قصه گوئی و هم ریاضیات مستلزم توانائی های مختلف اند و آنها در تلاشند تا توانائی هائی را که در این دو مورد با یکدیگر هم پوشانی دارند بیابند و شرح دهند که چرا برخورداری ازبرخی مهارت های خاص قصه گوئی ممکن است در زمان حل انواع مسائل ریاضی مفید و کمک کننده باشد.