مانند یک قهرمان واقعی بازی کنید

از لحاظ بازی‌های رایانه‌ای و محیط‌های مجازی، آواتار یک تمثال دیجیتال از یک شخصیتِ انسانیِ واقعی است. آواتارها تقریبا می‌توانند هر چیزی را که یک شخص واقعی ‌توانایی کنترل‌کردنش را دارد، کنترل کنند.

اگر شما تاکنون یک بازی ویدئویی مانند (World of Warcraft (WOW یا بازی Tomb Raider یا Grand Theft Auto را بازی کرده باشید، حتما می‌دانید که این بازی‌ها از دید سوم شخص هستند. در بازی‌های سوم شخص، شما می‌توانید بازی شخصیت اصلی را ببینید.

در بازی‌هایی شبیه این، مکان قرار گرفتن دوربین، بالا و پشت سر شخصیت است و شما مانند یک شیء شناور چند قدم عقب‌تر از او هستید. اونز، آواتار را طراحی کرد تا به کاربران اجازه دهد به‌واسطه ‌این زاویه دید جدید، خودشان را به صورت یک شخصیت در دنیای مجازی ببینند. شخص با استفاده از دستگاه آواتار و دوربین نصب‌شده در بالا و پشت سرش می‌تواند خود را از دید یک ناظر سوم شخص ببیند.

به گفته اونز، بازی WOW به‌طور ویژه‌ای الهام‌بخش او برای اختراع آواتار بوده است [منبع: Régine Debatty ].

این دستگاه فقط نیاز به یک تسمه و کلاه داشت؛ اما اونز در همین جا متوقف نشد و یک لباس کامل را طراحی کرد. او میخ‌های بلندی را به کلاه اضافه کرد و یک لایه بالشتکی قرمز را در قسمت بالایی قرار داد. بند قهوه‌ای‌رنگ برای بازو، دستکش‌های سیاه و شلوار سفید پفی این لباس را کامل کرد. این لباس شبیه شخصیت‌های فانتزی که در بازی WOW وجود داشت ساخته شد.

یکی دیگر از موضوعات الهام‌بخش برای اونز، رفتار انسان‌ها در محیط‌های بازی بود. او می‌خواست رفتار مردم را هنگامی که خود را به صورت سوم شخص می‌بینند، مشاهده کند. او اختراع خود را در مکان‌های مختلف از جمله هاید پارک‌ لندن تست کرد. او متوجه شد که برخی از مردم مانند شخصیت‌های بازی WOW شروع به راه‌رفتن کردند. آنها گام‌های بزرگ برمی‌داشتند و دست‌هایشان را با فاصله از بدن خود می‌گرفتند و بیشتر آنها از پیاده‌روی با آن گیج بودند.

جدا از اجزای تشکیل‌دهنده لباس، آنچه باعث شده تا آواتار به عنوان پدیده‌ای در بازی‌های ویدئویی محسوب شود، ابزاری است که در زیر به آن اشاره می شود:

یک تسمه که ابزار را به نیم‌تنه کاربر متصل می‌کند.

3 میله‌آلومینیومی که به تسمه در قسمت شانه وکمر کاربر متصل می‌شود و یک سه‌پایه را می‌سازد.

یک دوربین ویدئویی pinhole (سوراخ کوچک) با زاویه دید عریض در انتهای سه‌پایه، این دوربین با دوربین‌های pinhole مخصوص عکاسی متفاوت است.

سیستم نمایشگر چشمی (HMD) که درون کلاه نصب شده است.

منبع تغذیه که به تسمه متصل است.

انتخاب یک دوربین pinhole با زاویه دید عریض توسط اونز یک انتخاب عالی برای این نوع کاربردهاست. نه‌تنها این دوربین‌ها کوچک هستند ـ از این دوربین‌ها اغلب برای عملیات نظارتی مخفی استفاده می‌شود ـ بلکه این دوربین‌ها با داشتن لنزهای مناسب دارای فوکوس ثابت نامحدود هستند؛ اما این دوربین طوری طراحی شده است که همه اشیایی که خارج از نقطه فوکوس ـ با هر فاصله‌ای ـ قرار دارند برایش مهم نخواهد بود.

لنزهای زاویه دید عریض برای مطمئن‌شدن از این که کاربر می‌تواند به اندازه کافی فضای اطراف خود را ببیند، اهمیت دارد. لنزهای زاویه دید عریض فاصله کانونی کمتری نسبت به لنزهای معمولی دارند. فاصله کانونی در واقع فاصله بین لنز و CCD (یک مدار مجتمع بسیار حساس که در حقیقت پرده شبکیه دوربین است) محسوب می‌شود، حسگرهای نیمه‌هادی در دوربین، تصاویر ویدئویی را با تفسیر شدت نورهای عبوری از لنز می‌سازند.

اونز دوربین خود را در جای ثابت و تقریبا یک متری (3 فوت) پشت سر کاربر قرار داد. بدون استفاده از لنزهای زاویه دید عریض، او مجبور می‌شد تا سه‌پایه بلندتری بسازد تا بتواند زاویه دید مشابهی داشته باشد و این کار استفاده از دستگاه آواتار را سخت می‌کرد.

نمایشگر چشمیِ اونز یک کلاه است که از یک مانیتور تشکیل شده است. یک کاربر دستگاه آواتار را می‌پوشد و تصاویری از خود می‌بیند.

این کلاه هیچ‌گونه سیستم ردیابی مجتمعی (integrated tracking systems) ندارد، این به معنای آن است که اگر کاربر سرش را حرکت دهد، زاویه دیدش تغییر نمی‌کند. کاربر فقط می‌تواند با جلو یا عقب رفتن یا تغییر جهت دادن، زاویه دیدش را تغییر دهد. لباس یکپارچه پفی برای کارکردن این اختراع لازم نیست، این لایه‌های پفی فقط کاربر را زمخت‌تر می‌کنند. اونز مشاهده کرد که بیشتر مردم برای استفاده از آواتار چند دقیقه وقت صرف می‌کنند پیش از این که با آن شروع به حرکت کنند.

شیفتگی اونز به مرزهای بین محیط‌های مجازی و فیزیکی وسیله‌ای برای طراحی دستگاه آواتار بود. بیشتر تحقیقات او روی تفاوت رفتاری مردم در فضای مجازی با رفتار آنها در زندگی واقعی تمرکز داشت. در حقیقت، دستگاه آواتار مرز بین دنیای دیجیتال و دنیای فیزیکی را محو می‌کند؛ بخصوص برای افرادی که با بازی‌های ویدئویی سوم‌شخص آشنا هستند.

ممکن است دستگاه آواتار برای جامعه‌شناسان و روان‌شناسان به منظور مطالعه رفتار انسان‌ها مفید باشد. اونز فرضیه‌ای را بنیاد نهاد که شاید مردم با پوشیدن دستگاه آواتار حس مسوولیت‌پذیری اجتماعی کمتری داشته باشند. او همچنین بر این باور است که کاربران هنگامی که خود را از زاویه دید سوم شخص می‌بینند، یک حس شکست‌ناپذیری به آنها دست می‌دهد. از طریق دستگاه آواتار، کاربر ممکن است یک احساس جدا شدن از جسم فیزیکی خود را تجربه کند.

اونز فکر می‌کند که تجربه این حس جدایی از خویش توسط کاربران می‌تواند باعث رفتارهای جالب توجهی در آنها شود که این گونه رفتارها بندرت در زندگی واقعی رخ می‌دهد. اما این‌گونه رفتارها در دنیای بازی‌های ویدئویی امر رایجی است. کاربران ممکن است رفتارهایی را از خود نشان دهند که در حالت عادی در اجتماع انجام نمی‌دادند؛ رفتارهایی که از یک ژست احمقانه تا برخوردی قلدرانه با مردم متغیر است.

کاربرد دیگر دستگاه آواتار جنبه سرگرمی آن است. دستگاه آواتار پتانسیل آن را دارد که به صورت یک فناوری برتر در زمینه بازی یا اسباب‌بازی استفاده شود. اونز مشاهده کرد هنگامی‌که کاربران دستگاه آواتار را تست می‌کنند، از داشتن یک شخصیت فیزیکی که ویژگی‌های یک موجود بسیار بزرگ و بسیار قدرتمندتر از خودشان را دارد، لذت می‌برند. همچنین اونز دید که بسیاری از آنها از دیدن عکس‌العمل رهگذران لذت می‌برند.

تصور این که دستگاه آواتار به یک دستگاه شگفت‌انگیز در پارک‌های سرگرمی با تکنولوژی بالا تبدیل شود، چندان بعید نیست.

مطهره وجیهی

منبع: