او را به خاطر مادرش بخشیدم

حامد می‌گوید با نادر، مقتول پرونده دوست قدیمی بود و به شدت از کاری که کرده‌ پشیمان شده است. او می‌گوید بخشش بزرگ مادر مقتول می‌تواند بار سنگینی را از روی دوش او بردارد.

چه مدتی بود که با نادر دوست بودی؟

چندسالی می‌شد، شاید بیشتر از 10 سال بود که همدیگر را می‌شناختیم و دوست بودیم.

نه ما هیچ‌ مشکلی با هم نداشتیم، اصلا نادر آمده ‌بود تا به من کمک کند. او نگران من بود و نمی‌خواست که تنها برای گرفتن گوشی‌ام بروم، چون فکر می‌کرد برای من مشکلی به وجود می‌آید.

من گوشی‌ام را به یکی از دوستانم قرض داده‌ بودم. مدت‌ها بود که گوشی دست او بود و هربار که می‌گفتم گوشی را پس بده توجهی نمی‌کرد و بهانه‌ای می‌آورد. آن روز ما رفته‌ بودیم که گوشی را پس بگیریم.

من از دوست مشترکمان خواستم که گوشی را بدهد. بعد از کمی جروبحث گفت که نمی‌تواند گوشی را بدهد، چون گوشی دست دخترش است و دخترش هم در خانه نیست.

من فکر می‌کردم او دروغ می‌گوید چون بارها بهانه ‌آورده ‌بود و من می‌دانستم که باز هم دروغ می‌گوید، به همین خاطر هم اصرار داشتم که گوشی را بگیرم. او قبلا هم این‌کار را کرده و پس دادن گوشی را به بعد موکول کرده‌ بود.

راستش را بگویم اصلا درگیری بین من و نادر نبود، من به سمت دوستم که گوشی را از من گرفته‌ بود، حمله کردم و می‌خواستم او را بزنم، اما نادر خودش را وسط انداخت و از من خواست که تمامش کنم.

من در حالت عادی نبودم. آنقدر عصبانی بودم که نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم، وقتی نادر را زدم اصلا حواسم نبود که چه می‌کنم و می‌خواستم دوست دیگرم را بزنم. وقتی نادر فریاد زد خدا می‌داند انگار خانه روی سرم خراب شد.

بلافاصله نادر را به بیمارستان رساندم، چاقو به قلبش خورده بود. خیلی ناراحت بودم و همانجا خودم را تسلیم پلیس کردم.

من و نادر آنقدر دوست بودیم که به قول معروف خانه یکی بودیم. مادر نادر من را می‌شناخت و برایم مادری کرده‌ بود. من بارها نان و نمک آنها را خورده ‌بودم و به خاطر این اتفاق آنقدر ناراحت بودم که واقعا شب و روز نداشتم. قبل از دادگاه به این فکر می‌کردم که چطور باید با مادر نادر مواجه شوم. من در روزهای قبل از دادگاه هم بارها با این زن تماس گرفتم و گفتم که نمی‌توانم بدون بخشش او زندگی کنم و خواستم که من را ببخشد. او زن مهربانی بود و من می‌دانستم هیچ‌وقت من را قصاص نخواهد کرد.

راستش را بخواهید من فکر می‌کردم تا لحظه آخر بگوید قصاص و بعد من را ببخشد. اما من می‌خواستم هرچه زودتر من را ببخشد چون نمی‌توانستم بیشتر از این عذاب را تحمل کنم. البته این به آن معنا نیست که من دیگر ناراحت نیستم. من هنوز هم عذاب وجدان دارم اما حداقل این‌که می‌دانم دیگر بخشیده‌ شدم و مادر نادر من را حلال کرده. من از این بابت خیلی خوشحالم و حالم خوب است.

خب این‌که من نمی‌توانم پدر او را برگردانم، واقعیت است. تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که دیه بدهم تا کمکی باشد برای تامین آینده این دختر. البته هرکار دیگری که اولیای‌دم از من بخواهند انجام خواهم داد.

من باید دوران محکومیتم را به لحاظ جنبه عمومی جرم بگذرانم. بعد آزاد می‌شوم. به هرحال خیلی خوشحالم. انگار دوباره متولد شدم و تا پایان عمرم مدیون مادر نادر هستم.

علیرضا رحیمی‌نژاد