روزی که اخلاق رنگ باخت

چطور می‌شود هواداران تیمی، یکصدا سرمربی تیمشان را مورد اهانت قرار دهند و آن تیم اخلاق را نبازد؟ آقای رویانیان! به نظر من و بسیاری از کسانی که برای دیدن شهرآورد استقلال و پرسپولیس به ورزشگاه آزادی رفته بودند، تیم و باشگاه شما علاوه بر متحمل شدن یک شکست تلخ، اخلاق را هم باخت.

آنجا که هیچ کار فرهنگی در باشگاه صورت نپذیرفت یا اگر هم شد آنقدر نامحسوس بود که باعث شد عده زیادی از هواداران، چشم در چشم سرمربی اخلاق‌مدار تیم، مشت‌ها را گره کرده و به او فحاشی کنند.

حمید استیلی فارغ از عملکرد فنی‌اش در پرسپولیس حداقل به لحاظ اخلاقی یک الگوی تمام‌عیار برای فوتبال ایران است؛ کسی که با اشک‌هایش بعد از گلزنی به آمریکا، اشک میلیون‌ها ایرانی را هم درآورد، اما حالا فرهنگ در جامعه فوتبالی ما چنان در سراشیبی سقوط افتاده که آن حمید استیلی دوست داشتنی، با بدترین الفاظ خطاب می‌شود و هوادار ابایی ندارد از این‌که شعار مرگ بر استیلی سر دهد.

استیلی اگر استعفا داد و حتی حاضر نشد در کنفرانس خبری پایان بازی آخرین حرف‌هایش را با هواداران بزند، به خاطر بغض فرو خورده ناشی از همین توهین‌ها و فحاشی‌ها بود.

جمعه شب اگر حلاوت پیروزی بر پرسپولیس نبود، حتی پرویز مظلومی هم به حال این فوتبال بی‌فرهنگ گریه می‌کرد، کما این‌که چندین بار در صحبت‌هایش از برخورد زشت هواداران پرسپولیس با حمید استیلی ابراز تاسف کرد و از ته دل گفت به هیچ وجه راضی به این نبود که با دوست و همکارش این‌گونه برخورد شود.

براستی این برد و باخت‌ها ارزش این همه بی فرهنگی را دارد؟! پاسخ این سوال حداقل در کشورهای صاحب سبکی که در آنها فوتبال با زندگی مردمشان عجین شده، منفی است. اما در اینجا...