روزهای سخت تیم ملی در راه است

متاسفانه در سال‌های گذشته مصدومیت‌های مکرر مرا از رسیدن به چنین شرایطی محروم می‌کرد. هر بار که به شرایط مطلوب خودم دست پیدا می‌کردم با یک آسیب جدید مدتی از میادین دور می‌ماندم و در نهایت نمی‌توانستم آن‌طور که باید و شاید در خدمت تیم استقلال باشم.

دقیقا! البته فقط تیم ملی نبود، بلکه در این سال‌ها چند پیشنهاد مناسب خارجی را هم از دست دادم.

چون وقتی چند هفته خوب کار می‌کردم مدیر برنامه‌هایم روی انتقالم کار می‌کرد، اما یکباره مصدومیت تازه‌ای برایم رخ می‌داد و خب در این روزها دستیابی به هر اطلاعاتی از طریق اینترنت مثل آب خوردن است و وقتی خبر این مسائل به اطلاع باشگاه‌های مورد نظر می‌رسید از تصمیم‌شان دلسرد می‌شدند.

دیگر برایم مهم نیست و نمی‌خواهم از آنها هم اسم ببرم چون دیگر پرونده آن پیشنهادات بسته شده و دیگر جایز نیست در موردشان صحبت کنم.

فکر می‌کنم سه یا چهار بار‌. درواقع هر دو زانوی من یکی، دوبار جراحی شد تا در نهایت در آخرین جراحی‌ام یک قسمت از زانوی چپم را به زانوی راست منتقل کردند و در نهایت مشکلاتم از آن پس برطرف شد.

حس بسیار بدی برایم به وجود می‌آمد. من هم مثل خیلی‌های دیگر که فوتبال بازی می‌کنند عاشق بازی کردن هستم و هر زمان که مصدوم می‌شدم اعصابم برای مدتی طولانی به هم می‌ریخت و نمی‌توانستم روی کارهایم تمرکز کنم. دیگر این مصدومیت‌ها برایم تبدیل به کابوس شده بود و هر زمان که مصدوم می‌شدم تا مدتی به هم ریخته بودم.

بله، دقیقا همین‌طور است. فکر می‌کنم آغاز بدبیاری‌های من در ارتباط با مصدومیت‌ها همان سال بود که یکی دو ماه پیش از جام جهانی این کابوس سراغم آمد و جام جهانی را از دست دادم.

طبیعی است که هزاران آرزو برای خودم داشتم. بیش از هر چیز منتظر بازی کردن در جام جهانی بودم. جایی که همه دنیا ظرف یک ماه روی آن متمرکز می‌شوند و مسابقاتش را دنبال می‌کنند. جام جهانی می‌تواند برای هر فوتبالیستی سرآغاز زندگی تازه‌ای در مسیر ورزش باشد. گاهی از جام جهانی به لیگ‌های معتبر مسیرهای جدید باز می‌شود و گاهی برای یک فوتبالیست تبعات مثبت دیگری از جمله کسب تجربه برای دوران بعد از فوتبال مثل مربیگری دارد و من با تاسف بسیار در آستانه رسیدن به چنین شرایطی مصدوم شدم.

هر اتفاقی ممکن است و البته هیچ چیز هم قابل پیش‌بینی نیست. اصلا مشخص نبود اگر من سالم بودم هم به میدان می‌رفتم اما در مورد گروه‌مان فکر می‌کنم کار صعودمان سخت به نظر می‌رسید و در نهایت هم همین شد. اما ما برابر آنگولا مستحق پیروزی بودیم و در مصاف با پرتغال هم تا حدی خودمان را دست‌کم گرفته بودیم، یا شاید حریف را خیلی دست بالا گرفته بودیم وگرنه ما در برخی دقایق خوب توانستیم تیم پرتغال را با آن همه ستاره تحت فشار قرار دهیم.

الان هم شرایط خوبی در تیم ملی حاکم است و ملی‌پوشان در نهایت رفاقت و دوستی باهم کار می‌کنند.

قطعا این‌گونه است، او یک مربی سطح بالاست که کار کردن با تعدادی جوان را به خوبی بلد است. او تجربیات زیاد و ارزنده‌ای دارد که باعث شده به این شکل در تیم ملی کار کند.

منظورتان چیست؟

ببینید! در دوران سرمربیگری برانکو هم چنین مباحثی مطرح می‌شد و عده‌ای معتقد بودند که باندبازی در تیم ملی وجود دارد، اما به اعتقاد من دلیل مطرح نشدن این مسائل در زمان حضور کارلوس کرش این است که همه بازیکنان تیم ملی و کارشناسان و منتقدان از جایگاه و اعتبارات قبلی این سرمربی به خوبی مطلع هستند و می‌دانند حتی در تصورات‌شان هم چنین وصله‌هایی به کارلوس کرش نمی‌چسبد. او در منچستر یونایتد و رئال مادرید مربیگری کرده و با تمام مسائل ریز و درشت فوتبال در سطح بالای آن آشناست و سرمربیگری تیم ملی پرتغال را هم بر عهده داشته است. بنابراین چنین مربی‌ با این کارنامه برای خدشه‌دار نشدن کارنامه‌اش سراغ این مسائل (باندبازی)‌ نمی‌رود.

تا این حد با او صحبت نکرده‌ام که از ذهنیاتش اطلاع دقیق کسب کنم. رابطه من با کرش مثل سایر بچه‌ها به ساعات تمرین و مسابقه معطوف می‌شود ولی تا آنجا که از برنامه‌هایش دریافته‌ام او بیشتر از آن که به این مسائل توجه کند تاکتیک‌های تیم ملی را براساس نقاط ضعف و قوت حریفان طراحی می‌کند و حاضر است حتی بازیکنان خوبش را روی نیمکت بگذارد، اما بازی را ببرد. او به فرد توجه نمی‌کند و تمام تفکراتش براساس رعایت حقوق جمع است. دلخوری و ناراحتی یک نفر به هیچ وجه او را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد و بیش از همه به موفقیت تیم فکر می‌کند.

باید به همین خاطر باشد. چون حالا با انجام این همه بازی دست بچه‌ها آمده که او از تیم ملی چه می‌خواهد و عاشق چشم و ابروی فلان بازیکن نیست و با کسی خصومت شخصی ندارد.

خیلی صمیمی و مهربانانه است، مثل یک دوست با ما ارتباط برقرار می‌کند و خیلی خونگرم و باهوش است.

بله، او کاملا حرفه‌ای و کامل است. در مورد مباحث فنی در هر یک از پست‌ها اطلاعات کافی دارد و ایرادهای بازیکنان را در همان نگاه اول تشخیص می‌دهد. با مدافعان مثل یک مربی دفاع‌ها و با سایر خطوط هم دقیقا به همین شکل کار می‌کند و بعد کارها را به دستیارانش می‌سپارد.

قطعا این طور نیست. در این مرحله حریفان چندین پله برتر از رقبای دور قبل هستند و رقابت با آنها به هیچ وجه آسان نیست.

آینده‌نگری! آنها فقط به امروزشان نمی‌اندیشند. کاری که متاسفانه ما به آن عادت کرده‌ایم و قصد دست کشیدن از آن را هم نداریم. ژاپن و کره جنوبی با ایجاد ساختار در فوتبالشان به کل خودشان را از سطح آسیا جدا کرده‌اند یا بهتر است بگویم بیشتر کشورهای آسیایی سطح امکانات و دانش فوتبالشان را در حد استانداردهای جهانی بالا برده‌اند، اما ما در ایران همچنان دوران روزمرگی را سپری می‌کنیم و دنبال نتایج مقطعی و موقت هستیم. چیزی که نه فایده‌ای برای حالمان دارد، نه آینده‌مان. چون برای زمان حالمان باید منتظر اتفاقات باشیم و دلخوش به حوادث. در رابطه با آینده‌مان هم که اصلا همین یک مقدار امیدواری را هم نداریم.

من یک فوتبالیست هستم و کسانی می‌توانند در این زمینه راهکار ارائه دهند که دانش این مسائل را داشته باشند، اما آنچه به ذهن هر فردی می‌رسد در وهله نخست تجهیز هر چه بیشتر و بهتر ورزشگاه‌ها و احداث اماکن جدید ورزشی برای حضور هر چه پرتعدادتر علاقه‌مندان به ورزش در این قبیل مکان‌هاست.

مسلما کسی که با چنین طرز تفکری اقدامات سازنده‌اش را شروع کند تفکرات مثبت بعدی را هم در ذهن داشته که چنین کارهایی را شروع کرده است، اما فعلا باید نشست و منتظر ماند تا شاید روزی روزگاری چنین تفکری پیدا شود.

ما باید واقع‌بین باشیم. به نظرم ما نمی‌توانیم به اندازه کشورهایی که برای رسیدن به جام جهانی از هیچ تلاشی دریغ نکرده‌اند امیدوار به صعود باشیم. چون بیشترین اتکای ما به سرمربی و بازیکنان تیم ملی‌مان است.

قطعا منظورم این است، بزرگ‌ترین تکیه‌گاه ما انگیزه و غیرت ملی‌پوشان است. چیزی که حالا دیگر تمام ملی‌پوشان آسیایی دارای آن هستند با این تفاوت که آنها دارای امکانات فوق تصور هستند و در کنار تمام این مسائل آنها هم از مربیان طراز اول بهره‌مند هستند و خلاصه که کار خیلی سختی پیش رویمان است.

خیر. چون من هدفگذاری‌های خودم را دارم و اینچنین برای خودم برنامه‌ریزی کرده‌ام که محکوم به فعالیت در چنین شرایطی هستم و تا جایی که بتوانم در این شرایط کار خواهم کرد.

به این که سرانجام روزی تمام این مشکلات برطرف شود.

حتی اگر به عمر فوتبالی من نرسد. بالاخره پس از من هم مجتبی‌های دیگری هستند که می‌خواهند این راه را ادامه دهند، پس چه بهتر که لااقل وقتی به گذشته نگاه می‌کنند و ما را می‌بینند که در چه شرایطی کار می‌کردیم، قدر موقعیتشان را بدانند.

امیدوارم، کاری غیر از این نمی‌توان کرد.

اول لطف خدا بود و بعد هم شرایط خوبی که پس از جراحی سال گذشته‌ام پیدا کردم.

آقای مولایی را از سال‌ها پیش، وقتی در خدمت تیم ابومسلم خراسان بودم، می‌شناختم و حتی پس از جدا شدن از ابومسلم هم ارتباطم با او راحفظ کردم. در نهایت وقتی پیش از شروع فصل شنیدم که او هم به کادر فنی استقلال می‌پیوندد خیلی خوشحال شدم.

در این سال‌ها با ایشان کار می‌کردم و الان هم که تقریبا هر روز کنار هم هستیم و اگر تمرین اضافه بر سازمان لازم داشته باشم از ایشان کمک می‌گیرم.

خب مثلث من، آندو و خسرو حیدری در تیم‌های پایه استقلال هم به همین شکل امروزی بود و حالا که هر سه کنار هم هستیم از این بابت خیلی خوشحال هستم و فکر می‌کنم از همان هفته‌های اول و با چند جلسه تمرین توانستیم خیلی سریع به همان هماهنگی گذشته برسیم.

فکر می‌کنم در این استقلال تقریبا همه چیز به درستی سر جای خودش قرار گرفته است. از مدیریت گرفته که توانست در فصل نقل و انتقالات نقاط ضعف تیم را به خوبی ترمیم کند تا بچه‌ها و کادر فنی. همه ارکان استقلال حرفه‌‌ای و آشنا با فوتبال هستند و این مساله نقش اصلی را در این موفقیت بازی کرده است.

هر دو این نفرات فنی و استقلالی هستند و به خوبی با چگونگی کارکردن در این تیم آشنا هستند و همین امر باعث شده تا آنها در برخورد با حاشیه‌ها بدرستی تصمیم‌گیری کنند و...

خیر، این مساله اگر برای نیمکت‌نشینان مشکل‌ساز نباشد برای سرمربی یک تیم فوتبال دغدغه‌ای شیرین است که دستش را باز می‌گذارد تا هر طور دلش خواست ترکیب تیمش را بچیند. فکر می‌کنم آقای مظلومی خیلی هم از این شرایط راضی است.

به هر حال این هم بخشی از هنر مربیگری است که آقای مظلومی هم بخوبی راه و روش مواجهه با ‌آن را می‌داند.

من فقط به تمرینات و درخشش در آنها معتقدم، فکر می‌کنم اگر یک فوتبالیست کارش را در تمرینات درست انجام بدهد سرمربی‌اش را وادار می‌کند که او را انتخاب کند. اگر هم چنین نشد باید از اندک فرصت‌هایی که در اختیارش قرار می‌گیرد، نهایت استفاده را ببرد.

من هر بار که آماده باشم گل هم می‌زنم.

بله، من هافبک نفوذی هستم و ضمن بازیسازی پشت محوطه جریمه حریفان آزاد هستم تا به درون محوطه هم ورود کرده و از فرصت‌ها استفاده کنم.

بخشی از این حالت‌ها ذاتی و استعداد شخصی است و ربطی به تمرین کردن ندارد.

دقیقا، چون همان‌طور که گفتم یکسری رفتارها اکتسابی نیستند و ذاتی‌اند. من در محیط زندگی شخصی‌ام هم فردی آرام هستم و پیش از پاسخ دادن به هر سوالی فکر می‌کنم. همین حالت‌‌ها به نحوه عملکردم درون زمین هم تعمیم داده می‌شود. گرچه به اصل تمرین هم خیلی اعتقاد دارم و مطمئن هستم با تمرین کردن می‌توان خیلی از عادت‌های غلط را کم یا حتی آنها را ترک کرد.

عادت کرده‌ام که قبل از انجام هر کاری اول به سرانجام آن فکر کنم و درون زمین هم پیش از پاس دادن یا ضربه‌زدن به سمت دروازه خیلی کوتاه، شاید در حد یک نگاه کوتاه به اطرافم نگاه می‌کنم و خب این مساله می‌تواند خیلی به من کمک کند تا در رسیدن به مقصودم موفق‌تر عمل کنم.

بیشتر از تمرین فوتبالی، تمرینات ذهنی لازم است تا با فکری آسوده به مسابقه ورود کنید و بتوانید ضمن فوتبال بازی کردن از آن لذت هم ببرید و فقط صرف دویدن و شوت کردن وارد زمین نشوید. من که این تفکر را در زمین مسابقه با خودم همراه می‌کنم و پیش از هر چیز به لذت بردن از فوتبال می‌اندیشم.

لطمه‌اش به بازیکنان و باشگاه‌ها می‌خورد.

فوتبال ما با این طرز فکرها نه‌تنها پیشرفت نمی‌کند، بلکه پسرفت هم خواهد کرد. متاسفم که چنین مسائلی را می‌شنوم. فوتبال یک ورزش گروهی است و در فضای ادارای و بخش سخت‌افزاری آن هم می‌طلبد که تمام مسوولان ذی‌ربط در قبال این ورزش احساس مسوولیت داشته باشند. قطعا اگر امکانات یک ورزشگاه در سطح مطلوب و استاندارد باشد پیش از هر چیز شأن و شخصیت ورزشکاران آن باشگاه و آن شهر و استان برجسته خواهد شد.

فعلا همه فکر و ذکرم به استقلال معطوف است و می‌خواهم با این تیم به عنوان قهرمانی لیگ برتر دست پیدا کنم. در کنار آن هم می‌خواهم این شانس را هم برای خودم حفظ کنم که در اردوهای تیم ملی حضوری مستمر داشته باشم و بتوانم در راه رسیدن به جام‌جهانی نقشی اندک داشته باشم. پس از آن هم اگر شد و شانس یارم بود در جام‌جهانی برزیل به میدان بروم.

این مساله هم جزو برنامه‌های آینده‌ام است و می‌خواهم برای صحیح رفتار کردن در مورد این کار بیشتر فکر کنم.

چرا، اتفاقا دوست دارم، اما نمی‌خواهم به هر قیمتی مربی باشم. می‌خواهم با در نظر گرفتن تمام جوانب امر به این کار بپردازم که البته فکر می‌کنم هنوز یک مقدار برای پرداختن به این مساله زود است و من هنوز به فوتبال بازی کردن فکر می‌کنم. به همین واسطه نمی‌خواهم ذهنم را از یک موضوع به کار دیگری مشغول کنم.

بله، من همواره به همین شکل هستم و تغییر چندانی نمی‌کنم.

بله، الان مدتی است که زیرنظر این دکتر، مواد غذایی مورد نیاز بدنم را می‌خورم.

صددرصد. طبق جدول‌بندی مشخصی برای ثابت نگهداشتن وزن بدنم غذا می‌خورم تا وزنم نه کاهش پیدا کند و نه افزایش زیادی داشته باشد. همچنین این شیوه کارم باعث شده تا توان جسمانی‌ام هم در بخش عضلانی بالاتر برود و جلوی تحلیل رفتن قوای عضلانی‌ام در طول یک مسابقه به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کند.

دلیل خاصی ندارد. چون چشم دارم و می‌بینم و گوش دارم و می‌شنوم که در محیط اطرافم چه اتفاقاتی می‌افتد و فوتبالیست‌های دیگر تیم‌های جهان از چه امکاناتی در محیط زندگی ورزشی‌شان برخوردار هستند که ما از حداقل‌های آنها هم برخوردار نیستیم. همین مساله را وقتی با شرایط خودم در ایران مقایسه می‌کنم متوجه کاستی‌‌های بزرگ و کوچک می‌شوم.

خیر، اما مطمئنا خیلی‌های دیگر راضی به مطرح کردن این کاستی‌ها نمی‌شوند، اما من احساس می‌کنم لااقل با بیان نقاط ضعف به برطرف شدن آنها کمک کرده‌ام...

مطمئن باشید این مشکلات هم شیرین هستند، چون در نهایت همه متوجه می‌شوند که جباری حرفی بیراه را نگفته است و آن وقت است که با برطرف شدن نواقص پیش از جباری مسوولان فوتبال یا باشگاه منفعت آن را می‌برند و آن وقت ممنون من هم می‌شوند.

نمی‌دانم! من همواره سعی کرده‌ام فاصله میان خودم، هواداران، بازیکنان،‌ خبرنگاران و مربیان تیم‌هایم را حفظ کنم و نه خیلی از همه اینها دور شوم و نه خیلی نزدیک. همواره سعی کرده‌ام حد اعتدال را در مورد تمام وابستگان به فوتبال رعایت کنم و شاید همین مساله سبب شده است که نه خیلی پرحاشیه باشم و هر روز خبرم از یک نقطه تهران یا کشور به گوش برسد و نه فقط سالی یک‌بار اسمم در روزنامه‌ها دیده شود.

شاید اولش سخت به نظر برسد، اما آنقدرها هم کار سختی نیست. فقط کمی اعتماد به نفس می‌خواهد و تفکر.

اگر فرصت پیش بیاید اهل مطالعه هم هستم.

از خانواده‌ام متشکرم که همواره در تمام مراحل زندگی همراه و پشتیبان من بوده‌اند، همچنین تمام مربیانم و هواداران فوتبال.

همه پرسپولیسی‌ها و همه استقلالی‌ها و در کل همه مردم به من لطف دارند و این توجهات همه و همه مسوولیت من در قبال فوتبال ایران را سنگین‌تر می‌کند.