حال ناخوش ارکستر سمفونیک

رنجوری ارکستر سمفونیک تهران یک سوی سکه و بی‌اعتنایی مدیران فرهنگی و هنری به آن، طرف دیگر سکه است. وقتی ارسلان کامکار با گلایه درباره مشکلات ارکستر گفت، حداقل انتظار این بود که مسوولان نسبت به آن واکنش نشان دهند؛ اما دریغ از حتی ارائه یک وعده یا ابراز امیدواری برای حل مشکلات از سوی متولیان امر.

جدا از مسائل اداری، پشتیبانی، شغلی و... باید بر کهنه بودن سازهای مورد استفاده در این ارکستر نیز تاکید کرد. حداقل 10 سال است که مسوولان می‌گویند سازهای 40 ساله این گروه بزرگ موسیقی بزودی نو خواهد شد و هیچ وقت این وعده تحقق نیافته است.

مشکل دیگر، کمبود نوازندگان چیره‌دست برای تعدادی از سازهاست. شاید اگر در چند سال گذشته به جای وعده دادن‌های نافرجام، تعدادی از نوازندگان جوان کشورمان که تحصیلات دانشگاهی دارند، برای تکمیل اندوخته‌های خود، بورس تحصیلی می‌گرفتند و از همان ابتدا برای کار در ارکستر سمفونیک تهران تعهد می‌سپردند، این مشکل تا امروز به طور ریشه‌ای حل شده بود.

در حال حاضر، علاوه بر ارکستر سمفونیک تهران، چند گروه بزرگ دیگر موسیقی کلاسیک نیز فعال هستند. در شرایطی که نوازندگان مورد نیاز یک ارکستر نیز به طور کامل تامین نمی‌شود، تاسیس چند گروه مشابه، تنها باعث می‌شود نوازندگان به جای تمرکز بر ارکستر سمفونیک، در چند گروه دیگرنیز ساز بزنند که همین باعث افت کیفی کار می‌شود.

برنامه نداشتن ارکستر سمفونیک در طول سال، اجراهای مناسبتی زیاد و نواختن قطعاتی که نه ارزش بالای موسیقایی دارند و نه به مذاق مخاطبان خوش می‌آید، دیگر نقطه ضعف ارکستر سمفونیک تهران به شمار می‌آید که نه تنها در رفع آن کوششی نمی‌شود، بلکه هر روز رو به وخامت بیشتر می‌گذارد. ارکستر سمفونیک تهران، گروه باسابقه و بزرگی است که نباید با آن چنین برخوردی داشت و شاید وقت آن رسیده باشد تا مثل بسیاری از کشورهای دیگر، تبدیل به ارکستری مستقل شود که بودجه و مدیریت آن وابسته به نهادهای دیگر نبوده و بر پای خودش بایستد.

اگر ارکستر سمفونیک تهران در قالب زیر مجموعه‌ای از وزارت ارشاد تعریف و برایش ردیف بودجه مستقلی در نظر گرفته شود، آن وقت می‌توان امیدوار بود با پشتوانه هنری جوانان ایرانی در یک فرآیند چند ساله به قله موسیقی کلاسیک منطقه خاورمیانه تبدیل شود.

مهدی یاورمنش /‌ گروه فرهنگ و هنر