در ترافیک هم می‌توان مهربان بود

همانقدر که عبور وسایل نقلیه دارای اهمیت است، به همان اندازه عابران، دوچرخه‌سواران و... نیز حق استفاده از معابر ویژه خود را دارند، به طوری که نمی‌توان حقوق هیچ کدام از گروه‌های یاد شده را فدای دیگری کرد.

اما با این وصف، در فرهنگ عبور و مرور ما آنچه مورد توجه بعضی رانندگان قرار نگرفته، حقوق عابران پیاده است. توقف روی خط کشی‌های ویژه عابران پیاده و درخواست رانندگان از عابرین که حرکت خود را با شرط ایستادن وسایل نقلیه تطبیق دهند، نمونه بارز این مسائل است که مطمئنا با اصلاح نگرش و لحاظ شدن حقوق عابران، گذرگاه‌های مذکور جایگاه واقعی خود را پیدا و عابران نیز ترغیب به عبور از آنها خواهند شد. آیین‌نامه راهنمایی و رانندگی نیز در گذرگاه پیاده حق‌تقدم عبور را به عابران پیاده داده است. رانندگانی که با گردش به چپ یا راست وارد راه دیگری می‌شوند و در مدخل آن راه محل عبور عابر پیاده وجود دارد، باید با کم کردن سرعت و در صورت لزوم با توقف به عابرانی که قبلا وارد محل مزبور شده‌اند یا در حال ورود به آن می‌باشند، تقدم عبور بدهند. (در گذرگاه پیاده حق تقدم عبور با عابران پیاده است) اگر محل عبور عابر پیاده دارای چراغ راهنمایی برای عابران پیاده باشد باید از فرامین چراغ راهنمایی اطاعت کند.

ازسوی دیگربعضی عابران پیاده فکر می‌کنند که در معابر درون و برون‌شهری یعنی کوچه و خیابان و جاده، همواره حق‌تقدم عبور با آنهاست و رانندگان وسایل نقلیه موظفند به محض مشاهده آنها ترمز کرده و بایستند، در صورتی که این تصور هم اشتباه است، بلکه عابران پیاده هم باید علاوه بر رعایت قوانین و مقررات مربوطه نکات ایمنی را مورد توجه قرار دهند. زمانی که در خیابان‌های نیمه تاریک و تاریک از عرض خیابان عبور می‌کنند، در درجه اول باید اطراف خود را بدقت نگاه کنند و بهتر آن است که در شب از لباس یا کفشی که رنگ‌های روشن دارد استفاده کنند، تا با انعکاس نور بهتر دیده شوند و در صورتی که لباس تیره به تن دارند حتما وسیله یا شی براق یا نورانی مثل کیف، کلاه، چراغ قوه، شبرنگ دوخته شده به لباس و... همراه داشته باشند.

متاسفانه با وجود گسترش پل‌های عابر پیاده در بسیاری از موارد مشاهده می‌شود که عابران پیاده ترجیح می‌دهند از خیابان‌ها عبور کرده و باعث اخلال در روند عبور و مرور ماشین‌ها و از آن مهم‌تر باعث بروز خطرات جانی برای خود می‌شوند به‌گونه‌ای که هفته گذشته اعلام شد روزانه 12 عابر پیاده در کشور جان خود را از دست می‌‌دهند. بدیهی است که اگر مردم یک جامعه قوانین عبور و مرور را یک ارزش تلقی کنند، خود را موظف به اطاعت از آن می‌دانند، حتی اگر در پاره‌ای از موارد چنان گرفتار و بحران زده باشند که ترجیح دهند با زیر پا گذاشتن آن مقررات به اولویت ذهنی خویش برسند باز هم این ارزش‌ها که تنها در سایه وجود فرهنگی غنی و آموزشی اصولی امکان‌پذیر است. بنابراین عابران پیاده اگر به اصول عبور و مرور و قوانین مرتبط با آن توجه نداشته باشند، می‌توانند در سطح خیابان‌های شهر موجب بروز مشکلات بسیاری باشند. این بی‌توجهی به قوانین ناشی از عدم آگاهی و ناآشنایی با قانون‌ها نیست، بلکه در اکثر موارد ناشی از کم اهمیت بودن ایمنی برای بعضی از شهروندان است.

همان‌طوری که در فرهنگ ما هنگام ورود یا خروج ازیک محل دقایقی را برای تعارفات و احترام به همدیگر صرف می‌کنیم، چقدر زیباست که این فرهنگ نیکو و با ارزش را در تردد روزانه در معابر و خیابان‌ها هم تسری دهیم و بهتر بگویم که در ترافیک هم با یکدیگر مهربان باشیم.