تفاوت آشکار در ورزش قهرمانی بانوان

نخستین چیزی که در نگاه نخست به ورزش قهرمانی بانوان کشورمان می‌توان گفت تفاوت آشکار بین ورزش‌های تیمی و ورزش‌های انفرادی در مسیر پیشرفت است، نکته‌ای که نشان می‌دهد توجه ویژه به ورزش‌های تیمی بانوان در ایران ضرورتی است که احساس می‌شود. در سال‌های نخستین بعد از پیروزی انقلاب اسلامی حضور ورزشکاران زن در مسابقات برون‌مرزی به یکی، دو رشته مثل تیراندازی و شطرنج خلاصه می‌شد، اما با گذشت بیش از 3 دهه از انقلاب اسلامی وضعیت کاملا فرق کرده است و بجز در چند رشته که استثنا هستند و شرایط حضور ملی‌پوشان ما به دلایلی مهیا نیست در سایر رشته‌ها زنان ورزشکار کشورمان حداقل برای یک بار هم شده حضور در میادین بین‌المللی را تجربه کردند، اما در ورزش‌های تیمی نسبت به رشته‌های انفرادی توفیق چندانی نداشتند و راه نسبتا طولانی‌تری برای شناساندن خود به دنیای ورزش دارند.

در این میان، فوتبال و فوتسال به دلیل قدمت در ایران و پذیرفته‌شدن نوع پوشش شناخته‌شده‌تر هستند و در بین ورزش‌های تیمی توانسته‌اند حداقل در آسیا خود را به حریفانشان در قاره کهن بشناسانند، اما در هندبال، والیبال و بسکتبال به نظر می‌رسد که بیش از مشکل پوشش و کسب جوایز شرعی با نوپابودن این رشته‌ها برای بانوان و نداشتن تجربه حرفه‌ای مواجهیم باعث شده که هنوز نتوانیم در این رشته‌ها توفیقی کسب کنیم.

زهرا سروی، نایب‌رئیس فدراسیون تکواندو در امور بانوان درخصوص تفاوت رشته‌های انفرادی و تیمی در عرصه قهرمانی به «جام‌جم» می‌گوید: من با این نظریه که بودجه ورزش‌های تیمی کمتر است یا حتی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد مخالف هستم، به نظر من حتی در برخی مواقع بودجه‌ای که برای رشته‌های تیمی در نظر گرفته شده بیشتر هم بوده، اما چون تجربه این موفقیت وجود ندارد بازدهی در رشته‌های انفرادی بیشتر است و این بازدهی باعث شده تا بازتاب بهتر شود و علاقه‌مندان بیشتری جذب رشته‌های مدال‌آور شوند.

وی ادامه می‌دهد: با یک برنامه‌ریزی و مدیریت ویژه می‌توان شرایط موفقیت در رشته‌های تیمی را فراهم کرد. اتفاقا مردم در کشور ما به این رشته‌ها علاقه زیادی دارند و اگر به آنها پرداخته شود شکی نیست که به پویایی ورزش بانوان کمک می‌شود.

اما شهرزاد مظفر، سرمربی تیم فوتبال بانوان کشورمان با اشاره به پیشرفت‌های اخیر ورزش بانوان به «جام‌جم» می‌گوید: ما در برخی رشته‌های خاص مثل تیر و کمان، تیراندازی، قایقرانی و رزمی پیشرفت‌های خوب و چشمگیری داشتیم، بخصوص در آسیا کاملا مطرح شدیم، اما متاسفانه به دلیل توجه کمتر به ورزش‌های گروهی در این رشته‌ها کمتر پیشرفت کردیم و حتی آنها را به دست فراموشی سپردیم.

وی با تشریح دلایل تفاوت ورزش‌های تیمی و انفرادی بانوان در کشورمان خاطرنشان کرد: به نظر می‌رسد علاوه بر مساله پوشش در ورزش‌های انفرادی، هم هزینه کمتری برای پیشرفت لازم است و هم برنامه‌ریزی‌ها زودتر جواب می‌دهد. همین مساله باعث شده تا به ورزش‌های تیمی کمتر بها داده شود، اما با تمام احترامی که برای ملی‌پوشان رشته‌های انفرادی قائل هستم فکر می‌کنم بعد تبلیغاتی ورزش‌های تیمی در صورت موفقیت بیشتر است و بازتاب زیادی خواهد داشت.

مظفر با توضیح بیشتر ادامه می‌دهد: در بین رشته‌های تیمی توپی در ایران چون از نزدیک شاهد توانایی‌های تیم فوتبالمان هستم، معتقدم این تیم توانایی این را دارد که در آسیا قهرمان شود و در دنیا هم بین 5 تیم اول قرار بگیرد، اما موانعی که تا به حال بوده ما را از چیزی که شایستگی آن را داشتیم دور کرده است که امیدواریم از این به بعد بتوانیم با رفع این موانع توانایی تیم فوتبال را ثابت کنیم.

آرزو معتمدی، ملی‌پوش کایاک کشورمان که در رقابت‌های آب‌های آرام موفق شد به عنوان نخستین زن قایقران ایرانی سهمیه حضور در المپیک را کسب کند به «جام‌جم» می‌گوید: به نظر من مسیر رسیدن به موفقیت در رشته‌های انفرادی کوتاه‌تر است، چون در ورزش‌هایی که برای بانوان نوپا هستند خیلی عوامل باید دست به دست هم بدهند تا فرد را به موفقیت برسانند، در حالی که در رشته‌های انفرادی چون فقط خود ملی‌پوش باید با برنامه‌ها، مربی و فدراسیون هماهنگ شود و تمرین کند کار آسان‌تر می‌شود، اما اگر ورزش بانوان هم مثل آقایان جدی گرفته شود همان موفقیت‌هایی که مردان در رشته‌های تیمی کسب می‌کنند بانوان هم می‌توانند تجربه کنند و رسیدن به این موفقیت یک همکاری همه‌جانبه می‌خواهد.