از خداوند سپاسگزارم

«سال‌ها زندگی در زندان چیز زیادی برایم باقی نگذاشته است. آنقدر در طول این مدت زجر کشیدم و هر روز و هر شب از خدا آرزوی مرگ کرده‌ام که اکنون احساس می‌کنم هنوز هم خواب می‌بینم و وقتی بیدار شوم باز هم پشت‌میله‌های خاکستری رنگ هستم که ده‌ها خلافکار کنارم زندگی می‌کنند. 26 سال در محلی زندگی کردم که تعلقی به آن نداشتم اما می‌دانستم گناه بزرگی در زندگی کرده‌ام که باید تاوان آن را هم به همین شکل بپردازم. تنها نقطه امیدی که برایم وجود داشت این بود که لااقل فرزندانم زجر کمتری کشیدند و مرا به عنوان قربانی پذیرفتند. وقتی متوجه شدم 2 پسری که سال‌ها آنها را ندیدم ازدواج کرده و حتی بچه‌دار شده‌اند از خوشحالی نمی‌دانستم چکار کنم. آرزویم به حقیقت پیوسته بود و آنها با نداشتن پدر و مادری که در زندان زندگی می‌کرد توانسته بودند زندگی عادی را پشت سر بگذارند و این تمام چیزی بود که احتیاج داشتم. بغل کردن نوه‌هایم حتی در تصورات دور من هم نمی‌گنجید و روزی که این اتفاق افتاد با خودم فکر کردم حتی اگر همان لحظه و در همان نقطه جانم را از دست بدهم دیگر از خداوند چیزی نمی‌خواهم. گرچه زندگی سختی داشتم و زجر زیادی می‌کشیدم اما برایم پایان خوبی وجود داشت که بخاطرش از خداوند سپاسگزارم.»

گیل اونز، زن 58 ساله‌ای است که بعد از 26 سال زندگی در زندان با رای دادگاه توانست آزاد شود و به زندگی بازگردد. او که اتهام قتل شوهرش سیدنی اونز را در پرونده خود دارد تنهاچند ماه با اعدام شدن فاصله داشت که به خاطر رفتار خوبش طی سال‌ها زندگی در زندان و رضایتی که فرزندانش دادند به شکل ناباورانه‌ای ناگهان مسیر زندگی‌اش تغییر کرد و از زندان آزاد شد. آزادی این زن در حالی که تا چندی قبل خودش را برای مرگ با استفاده از تزریق مواد سمی آماده کرده بود آنقدر هیجان‌انگیز بود که تا چند روز پس از آزادی توانایی صحبت کردن را از دست داده و تنها به اطرافش ناباورانه نگاه می‌کرد. با رای دادگاه او که در طی 26 سال حبس در زندان به اتهام قتل شوهرش همواره فردی آرام و پر کار بود، می‌توانست آزاد باشد و از باقی زندگی خود لذت ببرد. تصمیم بزرگی که برای این زندانی همچون تولدی دوباره بود.

خانم اونز چند هفته پس از به قتل رسیدن مشکوک همسرش سیدنی دستگیر شد. او در بازجویی‌های اولیه هر گونه دست داشتن در قتل این مرد را انکار کرد، اما به نظر می‌رسید حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد که از آن طفره می‌رود. وقتی بازجوهای پلیس با در دست داشتن سرنخ‌هایی که نشان می‌داد او در قتل شوهرش دست داشته در مقابل او قرار گرفتند این زن اعتراف کرد که در تصمیمی عجولانه دستور قتل شوهرش را صادر کرده و تمام پس‌اندازش را به مردی خلافکار داده تا شوهرش را با شلیک 2 گلوله از پا در بیاورد.

او علت این کار را آزار و اذیت‌های مداوم شوهرش عنوان کرد که از آن عاصی شده و نمی‌توانست درد و رنج بیشتر فرزندانش را ببیند. قاتل خیلی زود دستگیر شد و پس از اعتراف به گرفتن پول از خانم اونز هر دو آنها راهی دادگاه شدند. با رای اعضای هیات منصفه این زن و مرد در حالی که هیچ دفاعی از خود نداشتند هر دو به اعدام محکوم شدند اما قبل از آن باید سالهای زیادی را پشت میله‌های زندان سپری می‌کردند. اونز که 2فرزند کوچک پسر داشت راهی زندان شد و فرزندانش ابتدا به پرورشگاه و سپس توسط خانواده‌ای به حضانت گرفته شدند. همه چیز برای این پرونده روشن شده بود و دیگر راه فراری برای متهمان وجود نداشت اما خانم اونز که خودش از دستور قتلی که صادرکرده بود پشیمان بود در تمام سال‌هایی که در زندان به سر می‌برد حتی یک بار عمل خلافی نکرد و آنقدر خوب رفتار کرد که با تلاش وکیلش ابتدا حکم اعدام او به حبس ابد تغییر کرده و سپس آزاد شد. آزادی شیرینی که گرچه بعد از 26 سال صورت گرفت اما ارزش وصف نشدنی داشت.

«سال‌ها وقت داشتم تا در مورد زندگی ناموفقم فکر کنم و همه چیز را برای چند بار هم که شده پیش خودم مرور کنم. واقعیت این بود که من و همسرم هرگز علاقه‌ای به هم نداشتیم و ازدواجمان از ابتدا کار اشتباهی بود. از همه اشتباه‌تر بچه‌دار شدن زودهنگاممان بود که سبب شد مشکلات، شکلی بدتر و خشن‌تر به خود بگیرند و به جایی برسیم که احساس کنیم هر کداممان ذره‌ذره دیگری را به منجلاب فرو می‌بریم.آنقدر از همسرم متنفر بودم که حتی زمانی که با فرزندانم رابطه خوبی داشت از او کینه داشتم و با خودم فکر می‌کردم در پس این چهره آرام، همان مردی است که مدام همه ما را کتک می‌زند و از هر روشی استفاده می‌کند تا مرا از لحاظ روحی و روانی تحقیر کند. بچه‌هایم کوچک‌ترین علاقه‌ای به او نداشتند و تنها ترس از او سبب می‌شد در مقابلش همواره سکوت اختیار کنند و حتی نزدیکش نروند.

آنقدر مرا به هر بهانه‌ای به باد کتک می‌گرفت که هروقت از محل کارش به خانه باز می‌گشت 2پسرم بدون هیچ دلیلی شروع به گریه و زاری می‌کردند. انگار که ترس در وجودشان رخنه کرده بود و با دیدن پدرشان این وحشت دوباره بیدار می‌شد. از این‌که می‌دیدم زجر می‌کشند ناراحت بودم اما راهی نداشتم. نه جرات جدا‌‌شدن از او را داشتم و نه خودش حاضر بود مرا طلاق بدهد. بارها به من گفته بود که با من ازدواج کرده تا بتواند زجرم بدهد و تمام عقده‌های روانی‌اش را روی من خالی کند. وقتی نقشه کشتنش را عملی کردم، همان‌طور که فکرش را می‌کردم خیلی زود به زندان افتادم. می‌دانستم لااقل بچه‌هایم را نجات داده‌ام اما خودم به محیطی وارد شده بودم که برایم قابل تحمل نبود. هر روز و هر شب از خدا می‌خواستم در همان سلول جان مرا بگیرد تا بیش از این زجرنکشم طی این سال‌ها فرزندانم به‌ندرت به دیدارم می‌آمدند و به آنها حق می‌دادم. پدر و مادرشان را از دست داده بودند و سال‌ها بود با خانواده معمولی و راحتی زندگی می‌کردند که رفاه را برایشان به ارمغان آورده بود. اخبار زندگیشان را از خواهرم می‌شنیدم و وقتی بعد از سال‌ها فهمیدم ازدواج کرده و صاحب بچه شده‌اند اشک شوق می‌ریختم.

روزی که وکیلم خبر آزاد شدنم را داد، شوکه شده بودم. آنقدر همه چیز زود پیش رفته بود که حتی فکرش را هم نمی‌کردم. از زندان که بیرون آمدم هر دو پسرم را دیدم که با نوه‌هایم به استقبالم آمده بودند. اولین بوسه از آنها معنی زندگی را بعد از سال‌های سال زجر بار دیگر برایم روشن کرد. اکنون فقط می‌خواهم در سال‌های باقی مانده از عمرم در کنار فرزندانم زندگی کنم.»