فوتسال ایران در آستانه جام‌جهانی کوچک

ایران که حضور در جام‌جهانی فوتسال را از سال 1992 و با شگفتی‌آفرینی تاریخی خود آغاز کرده بود، در سال 1996 هم با هدایت منصور پورحیدری و فرهاد کاظمی پا به این بازی‌ها گذاشت، ولی این آغازی بر شروع سیری نزولی در مسیر این تیم بود که در دوره‌های بعدی (مربیگری انصاری‌فرد و ژوراندیرو) با قبول شکست‌هایی بی‌سابقه به اوج خود رسید.

در این مدت، مدیرانی چون ترابیان و مربیانی مثل شمس از حضور در عرصه فوتسال محروم شده بودند و جای خود را به افرادی سپرده بودند که فوتسال ایران را از آقایی بی‌چون و چرای آسیا و شگفتی‌سازی در جهان به تیمی کم‌خطر و معمولی تبدیل کرده بودند، این در حالی بود که تیم ما از وجود ستاره‌های بی‌نظیری مثل محمدرضا حیدریان و وحید شمسایی نیز سود می‌جست، ولی نبود مدیریتی کارآمد و متخصص در ابعاد فنی و تشکیلاتی، ‌ایران را در مسیر افتی تدریجی و محسوس قرار داده بود.

بازگشت ترابیان و حسین شمس به بدنه فوتسال ایران، تحولات مثبتی را در این رشته به وجود آورد و در سایه برنامه‌ریزی‌های دقیق این دو و اقدامات عملی آنها، روز به روز فوتسال ایران قدرت‌نمایی بیشتری را شاهد بود، به طوری که در جام‌جهانی قبلی، بلای جان تمام تیم‌های مدعی این رشته شد و توانایی‌های بالای ورزشکاران شایسته ایرانی را بخوبی اثبات کرد.

تداوم سیر صعودی این تیم که به عنوان تیم چهارم جهان، نایب‌قهرمان جام‌جهانی کوچک، قهرمان جام‌کنفدراسیون‌های جهان و قهرمان کاملا بدون رقیب آسیا شناخته می‌شد، به نشانه‌گیری سکوهای اول تا سوم جام‌جهانی تایلند انجامید، ولی متاسفانه تنش‌های پیاپی بین سرمربی این تیم با کاپیتان گلزن آن ـ که در عین حال، به عنوان کاپیتان تیم منتخب جهان نیز شناخته می‌شد ـ همچنین اختلاف‌های شمس با مسوولان عالی ورزش کشور و مسوولان فدراسیون فوتبال و کمیته فوتسال به جدا شدن وی از تیم ملی منتهی شد.

مسوولان فوتسال نیز به خاطر این‌که جدایی مربی کاملا موفق تیم ملی فوتسال، کمترین لطمه را به این تیم وارد کند، صانعی، ‌دستیار تحصیلکرده وی را به عنوان سرمربی انتخاب کردند.

هرچند صانعی در ابتدای مسیری بسیار دشوار قرار دارد و هنوز برای هدایت تیم بزرگی مثل ایران،‌ دارای تجربه و توان کافی به نظر نمی‌رسد، ولی انبوه دیدارهای تدارکاتی پرکیفیت پیش روی تیم ملی، فرصت بسیار مناسبی برای جاافتادن مناسب صانعی و همچنین هرچه آماده‌تر و هماهنگ‌تر شدن تیم ملی است، مشروط به آن که این همه دیدار تدارکاتی به خستگی مفرط، دلزدگی و اشباع‌شدگی بازیکنان ملی‌پوش فوتسال ما نینجامد.

تیم ملی فوتسال ایران همین روزها در برزیل با تیم‌های قدرتمند دنیا، رقابتی دشوار را در جام‌جهانی کوچک برگزار خواهد کرد.

ماه آینده نیز این تیم میزبان دو دیدار با تیم قدرتمند روسیه است و یک ماه بعد، پذیرای تیم کرواسی خواهد بود. ماه بعد از آن (دی‌ماه) هم در حالی که با برزیل، اسپانیا و ایتالیا، سه قهرمان بزرگ فوتسال جهان در کویت روبه‌رو می‌شود، به بازدید کروات‌ها هم خواهد رفت سپس نوبت به دعوت از برزیل و انجام دو دیدار خانگی با این تیم می‌رسد تا پس از استراحتی دو ماهه که کمک شایانی به برگزاری پرسرعت دیدارهای لیگ می‌کند، تیم ما در اردیبهشت آینده در تورنمنت غرب آسیا، جشنواره‌ای از گل به راه بیندازد، سپس چند روز بعد از آن، راهی دبی شود تا عادت خود به قهرمانی بی‌دغدغه در جام ملت‌های آسیا و راهیابی به جام‌جهانی تایلند را نشان دهد.

به هر حال آنچه بارز است فوتسال در سال‌های اخیر به میزان زیادی از رشد و بالندگی دست یافته است، آنقدر که اکنون شاید برخی از بازیکنان و یکی از مربیان این رشته، دارای درآمدی حتی بالاتر از میانگین درآمدهای بازیکنان فوتبال کشورمان هستند. امیدواریم مسوولان عالی ورزش و فوتبال، توجه بایسته‌ای به حفظ حمایت و صیانت از روند موفقیت‌های فوتسال کنند و مانند چند سال پیش، بار دیگر شاهد بازگشت به دوران شکست‌های توجیه‌ناپذیر این ورزش پرتحرک و پرطرفدار کشورمان نباشیم.