ناگفته‌های مصاف رسانه‌ای در متن بیداری اسلامی

وقتی ما از ارتباط حکومتی این شبکه صحبت می‌کردیم حتی برای برخی مسوولان کشور خودمان هم عجیب بود و آنها تعجب می‌کردند.

برخی مسوولان ما اعتقاد داشتند که اگر ما بعضی مسائل را مطرح کنیم به خاطر این که شبکه‌های ما، شبکه‌های حکومتی محسوب می‌شوند می‌تواند تبعاتی در پی داشته باشد، اما ما این مساله را قبول نداشتیم و می‌گفتیم شبکه‌هایی نظیر بی‌بی‌سی، دولتی‌‌تر از ما هستند.شبکه بی‌بی‌سی وابسته به وزارت خارجه انگلیس است و سیاست‌هایش از آنجا ابلاغ می‌شود در حالی که شبکه‌های ما اصلا وابسته به دولت به معنای قوه‌مجریه نیستند. درست است که شبکه‌های ما وابسته به حاکمیت هستند، اما به دولت وابستگی ندارند، اما شبکه‌های بین‌المللی برخی از کشورها این ویژگی را دارند.در مورد آمریکا هم اگر ما می‌بینیم ساختار شبکه‌‌هایی چون سی‌ان‌ان و فاکس نیوز متفاوت است به خاطر ساختار حکومتی این کشور است. ساختار حکومتی آمریکا براساس نظام سرمایه‌داری است و در چنین حکومتی، نظام سرمایه‌داری، حاکم بر دولت است. شبکه‌های رسانه‌ای این کشور هم وابسته به نظام سرمایه‌د‌اری هستند و مثلا سی‌ان‌ان‌ بیشتر به دموکرات‌ها وابسته است و فاکس‌نیوز به جمهوریخواهان. پول این شبکه‌ها هم از طریق مالیات مردمی تامین می‌شود و طبق آمار سال 2010 سالانه بیش از 500 میلیون دلار به هریک از این دو شبکه داده می‌شود.بنابراین این‌طور نیست که بگوییم این شبکه‌ها خصوصی هستند و از جیب خودشان خرج می‌کنند.

شبکه‌الجزیره هم که متعلق به امیر قطر است و از طریق پول نفت این کشور اداره می‌شود و هر کدام از شبکه‌های دیگر را هم بخواهیم بگوییم می‌بینیم که ارتباط روشنی با حکومت دارند.

اتفاقا فعالیت ما از این منظر خیلی راحت‌تر از شبکه‌های کشورهای خارجی است چراکه جمهوری اسلامی ایران حکومتی است که براساس رای مردم شکل گرفته است. ما تنها کشوری هستیم که تقریبا سالی یک انتخابات داریم و هیچ کشوری در دنیا به این شکل نیست. البته رسانه‌های خارجی این زرنگی را دارند که موج‌سواری کنند و در ظاهر از دموکراسی حرف می‌زنند، اما اگر آخر قضیه را نگاه کنید می‌بینید که همین دیکتاتور‌ها هستند که منافع آنها را حفظ می‌کنند و این شبکه‌ها هم تا روز آخر و تا جایی که بشود سعی می‌کنند این نظام‌های دیکتاتوری را حفظ کرده و از سقوط آنها جلوگیری کنند.

من ابتدا می‌خواهم یک مقدمه‌ای عرض کنم و بعد به این موضوع بپردازم. الان شرایط خاورمیانه به جایی رسیده است که موج حرکت‌های مردم منطقه به کشورهای اروپا و به نوعی آمریکا کشیده شده است. این حرکت‌ها یک خاستگاه اصلی دارد که عدالت اجتماعی است. الان هم شرایط اقتصادی در آمریکا و اروپا طوری است که به خاطر تشدید فشارهای اقتصادی موجود و مشکل بدهی کشورهای اروپایی و آمریکایی، مردم متوجه شده‌اند که نظام سرمایه‌داری به نفع مردم عادی که درآمدشان پایین است، نیست. یعنی یک گروه سرمایه‌دار در این کشورها هستند که عمده منافع، اعتبارات بانکی و وضع قوانین به نفع آنهاست و اکثریت جامعه از این منافع، بی‌بهره یا کم‌بهره هستند.به همین خاطر بتدریج در کشورهایی چون یونان، اسپانیا، انگلیس و دیگر کشورهای اروپایی این موضوعات به صورت جدی مطرح شده است.حتی در جایی چون سرزمین‌های اشغالی، چند روز قبل شاهد برگزاری تجمع اعتراض‌آمیز در شهرهای مختلف بودیم که جمعیت یهودیان معترض به 500 هزار نفر می‌رسید و در خود تل‌آویو بیش از 300 هزار نفر تظاهرات کردند و مانند مصر در یک میدان تجمع کردند و برای این که نشان دهند اعتراضشان طولانی‌مدت است در آنجا خیمه زدند. این معترضان حتی در نوشته‌هایشان که به زبان عبری بود بحث مبارک و سرنگونی حکومت را مطرح کرده بودند. این‌ها نشان می‌داد که آنها هم از انقلاب‌های کشورهای اسلامی الهام گرفته‌اند. بحث این‌ها هم این بود که در رژیم صهیونیستی، عده‌ای آن بالا نشسته‌اند و فقط به منافع خودشان توجه می‌کنند و اکثریت مردم دچار فقر، بی‌پولی و مشکلات اقتصادی هستند.

قطعا در آینده ما شاهد اوجگیری این حرکت‌ها هستیم و احتمال سرایت این حرکت‌ها به خود آمریکا هم هست.

حالا با توجه به این شرایط لازم است که ما دیپلماسی فعالی داشته باشیم که عموما این دیپلماسی با حکومت‌ها کاری ندارد، بلکه با افکار عمومی سروکار دارد. خوشبختانه اگرچه خیلی دیر ولی اخیرا وزارت‌خارجه، ‌تشکیلاتی برای دیپلماسی عمومی و رسانه‌ای درست کرده است. بسیاری از کشورها در گذشته چنین ساختاری را در دستگاه دیپلماسی خودشان ایجاد کرده‌اند که این موضوع کمک می‌کند وزارت‌خارجه خودش را با شرایط روز تطبیق دهد. ما امروز شاهدیم که اهمیت کار رسانه‌ای بسیار بیشتر شده است و اگر ما بتوانیم هماهنگی‌ میان دیپلماسی رسمی و رسانه‌ای ایجاد کنیم، می‌توانیم قدم‌های خیلی بزرگ‌تری را در راستای ارتباط با افکار عمومی در کشورهای مختلف برداریم و تاثیرگذاری و اطلاع‌رسانی موفق‌تری در جنبه‌های مختلف داشته باشیم.

این موضوع ابعاد مختلفی دارد. بخشی از آن به این برمی‌گردد که مسوولان ما معمولا دوست دارند با شبکه‌های شناخته شده یا حتی غیرشناخته‌شده خارجی مصاحبه کنند و با توجه به وجود این علاقه‌مندی اگر درخواستی باشد مصاحبه براحتی انجام می‌شود. اما برای ما در کشورهای مختلف، با توجه به موقعیت و ارتباطات رسانه‌ای که با کشورهای مختلف داریم معمولا کمتر موقعیت مصاحبه پیش می‌آید.

یک فرقی که میان ما و بقیه کشورها وجود دارد این است که ایران در کانونی قرار گرفته که همه می‌خواهند از مواضع مسوولان آن مطلع شوند، اما به عنوان مثال مخاطبان ما هیچ علاقه‌ای به دانستن مواضع یک کشور آفریقایی ندارند و ما هم به دنبال آن نیستیم. ما معمولا به دنبال مصاحبه با مسوولان کشورهایی مثل آمریکا هستیم که باید گفت آنها هم در این زمینه خیلی باتکبر برخورد می‌کنند، البته از طرف دیگر ما کشورهای مهمی در همسایگی خودمان هم داشته‌ایم که خود مسوولان آنها درخواست کردند با ما مصاحبه کنند و ما هم استقبال کردیم و در سفری که به ایران داشتند با آنها مصاحبه کردیم و این ارتباطات همچنان ادامه دارد.