ژانر وحشت را همه دوست دارند

میزری

کارگردانی: راب راینر/ فیلمنامه: ویلیام گولدمن/ موسیقی: مارک شایمن/ فیلمبردار: باری ساننفیلد/ تدوین: رابرت لایتون/ بازیگران: جیمز کان (در نقش پاول شلدون)، کتی بیتس (آنی ویلکس)، ریچارد فرانسورت (باستر)، لورن باکال (مارسیا سیندل) و گراهام جارویس (لیبی جری پاتر)‌

تریلر میزری 3 سال پس از نگارش نوول استیفن کینگ سال 1987 ساخته شد و به عبارتی یکی از وفادارترین فیلم‌هایی به حساب می‌آید که تاکنون از نوشته‌های او اقتباس شده است. هرچقدر در آثار دیگر کینگ ترس و خیالات حرف اصلی را می‌زند در میزری، اساس کار و روایت بر توهمی دامنگیر که طی سال‌ها شکل گرفته، قرار دارد.

فیلم میزری را راب راینر با یک کستینگ (انتخاب بازیگر) فوق‌العاده عالی ساخته است. داستان درباره یک نویسنده مشهور به نام پال شلدون است که مدت‌هاست داستانی دنباله‌دار را به نام میزری می‌نویسد و خوانندگان بسیاری نیز دارد. وقتی شلدون قصد دارد به خانه روستایی‌اش برگردد تا کمی با پایان داستانش کلنجار برود، دچار حادثه می‌شود. وقتی شلدون به خود می‌آید، در می‌یابد در خانه‌ای بستری است و پرستاری به نام آنی ویلکس از او مراقبت می‌کند.

آنی که از خوانندگان پرشور و دوستداران سرسخت رمان میزری و شخصیت قهرمان آن است و شلدون را نیز بسیار می‌ستاید، ناگهان از آن حالت مهربان و کوشا خارج می‌شود و تبدیل می‌شود به شکنجه‌گر نویسنده دوست‌داشتنی‌اش و علت چیست؟ چون شلدون تصمیم گرفته بود دیگر رمان دنباله‌دار میزری را ادامه ندهد و در حقیقت قصد داشته در آخرین قسمت به نحوی تدارک مرگ سوزناک قهرمان داستانش را ببیند و آنی که هرگز چنین چیزی را نمی‌تواند تحمل کند، شلدون را مصدوم کرده و وادارش می‌کند داستان را آن گونه که وی می‌خواهد، ادامه دهد.

اگر فیلم میزری را ندیده‌اید، پیشنهاد می‌کنم ششدانگ حواستان را هنگام پخش به این فیلم بدهید. میزری روایت سرراستی است از زیاده‌طلبی جنون‌آمیز آدمی که گاهی می‌تواند به کشتار و آسیب انسان دیگر منجر شود. درام و تریلر روانشناختی و معناشناختی میزری به گویاترین شکلی این تغییر حالت در آدمی را به تصویر می‌کشد. از سویی در می‌یابیم گاهی خواسته‌های انسانی، آنچنان بر انسان تنها فشار وارد می‌کند که می‌تواند او را به مرز جنون برساند.

در فیلم، شخصیت بد ماجرا تا نیمه فیلم بر تماشاگر پوشیده است. اگرچه ممکن است شک و تردیدهایی را نسبت به کاراکتر پرستار آنی ویلکس داشته باشیم، اما به هرحال دلیلی بر بدبینی وجود ندارد. با وجود تعلیق مناسب است که مدام این شک و تردید‌ها به سراغمان می‌آیند تا داستان را تا انتها دنبال کنیم. از سویی دیگر، وقتی آنی دست خود را رو و شروع به شکنجه و آزار پل می‌کند، همه می‌خواهیم به این نویسنده بخت برگشته کمک کنیم. مدام به او می‌گوییم دست به قلم ببرد و ادامه داستان را آن جور که آنی می‌خواهد بنویسد. این بهتر از این است که پرستار دیوانه چاقو به دست او را بکشد.

پس از داشتن یک داستان عالی، انتخاب بازیگر در میزری بسیار خوب است. این تقریبا اولین فیلمی است که در آن جیمز کان به عنوان یک آدم بدبخت و مفلوک تصویر می‌شود و برای تماشاگر که مدام از او گردن کلفتی دیده بود یک تنوع چالش‌برانگیز و موفق به حساب می‌آید. کتی بیتس نیز که با ایفای نقش پرستار آنی ویلکس به اسکار بهترین بازیگر زن نقش اول رسید، واقعا در قالب این نقش فرو رفته است.