اینجا اسب‌های وحشی هم آرامند

به سوی کجور رفتیم و از آنجا به خاچک، لیگوش و در نهایت به انگاس رسیدیم؛ روستایی در انتهای دره کجور که در ظهر روزهای تیر و مرداد می‌توان در آفتابش قدم زد و گرمازده نشد. در میان جاده‌ای خاکی به سوی جنوب حرکت می‌کنیم. اسب‌ها با خیال راحت در چمنزارهای اطراف می چرند و ما از کنار جویی که آب زلالش چشم را خیره می‌کند، آرام قدم می‌زنیم. پس از گذر از کنار امامزاده به چشمه و آبشار می‌رسیم. بچه‌ها در کنار جوی آب به بازی مشغول می‌شوند. به‌ نظر من این یکی از مهم‌ترین فواید سفرهای طبیعت و طبیعت‌گردی است؛ اینجا کودکان با طبیعت بدون واسطه تماس دارند و روح لطیف‌شان لطافت بکر را درک می‌کند.

نسیم خنکی به صورتمان می‌خورد، گرمای خورشید تابستان را کمرنگ می‌کند. حالا روستای انگاس در شمال روبه‌رویمان است. روستا را با همه زیبایی‌هایش می‌بینیم، خاطره‌ای دیگر از زیبایی‌های خلقت بر ذهن‌مان می‌نشیند و حدود 3 کیلومتر مسیر آمده را باز می‌گردیم.

حسی که الان دارم این است: امروز به بچه‌هایمان که از زندگی شهری خسته شده‌اند خوش گذشته است؛ حسابی در جوی آب راه رفته‌اند، حیوانات مختلفی را از نزدیک دیده‌اند و در هوای بدون دود طعم اکسیژن را چشیده‌اند.

به ماشین‌هایمان که در طبیعت زیبای منطقه کجور پارک شده می‌رسیم و به همراه دوستان محلی‌مان به سوی روستای کوشکک می‌رویم تا ناهار را باز مهمان روستاییان باشیم.

موقع حاضر کردن ناهار از وضعیت روستاهای منطقه می‌پرسم. یادم هست‌ در دهه 60 که ما در نوشهر ساکن بودیم آنها از روستا به شهر آمدند. دوستم می‌گوید دوران راهنمایی را در همین روستای کوشکک گذرانده، ولی الان نه تنها در روستا مدرسه راهنمایی دایر نیست، بلکه مدرسه ابتدایی هم وجود ندارد، زیرا فقط یک دانش‌آموز در ماه‌های پاییز در روستا هست که او هم برای تحصیل به روستاهای مجاور می‌رود.

پدر دوستم می گوید حدود 20 خانوار که همه مسن هستند در فصول غیر تابستان در روستا می‌مانند.

به او می‌گویم یادم هست تابستان‌ها همه روستایی‌های منطقه کجور به روستاهایشان می‌رفتند و من امیدوار بودم دوستان دیگر دوره نوجوانی‌ام را هم ببینم.

او می‌گوید حالا در تابستان هم فقط گهگاهی مردم به روستا می‌آیند.

به هر حال گویا زندگی شهری همه‌مان را جذب خود کرده است و حتی روستاییان نقاط خوش آب و هوا، در تابستان هم‌ از طبیعت، هوا، غذا و مهربانی روستایشان محروم شده‌اند.

برنامه این است که بعد از ناهار به سوی روستاهای دیگر منطقه یعنی پول، دلسم و ویسر برویم. پول، دلسم و ویسر روستاهایی در کنار جنگل هستند که در غرب کجور قرار گرفته‌اند.

پول در کنار مسیر اصلی قرار دارد و مرکز بخش کجور است، دلسم و ویسر اما در کناره راه قدیمی نوشهر به پول و کجور هستند و به دریا نزدیک‌ترند و آب و هوای مرطوب‌تر و به اصطلاح شمالی‌تری دارند.

مثل همیشه زمان‌مان محدود است. وقت بازگشت می‌رسد و هرچند نمی‌خواهیم، اما باید به شهر برگردیم ولی خوشحالیم که در بازگشت باز هم در دره زیبای گلندرود خواهیم راند و ساعات دیگری را در جنگل‌های به نسبت دست نخورده این منطقه به سر خواهیم برد.

رضا کریمی