دست‌ها در تیتراژ «سقوط یک فرشته»

تیتراژ از نظر جنبه‌های هنری در سطح بالایی قرار دارد؛ البته فارغ از داستانی که در آن مطرح می‌شود. میکس تصاویر و المان‌های بصری در تیتراژ بخصوص ابتدای آن قابل تحسین است. رعایت هارمونی میان تصاویر و سرعت و انتخاب حرکات مشهود است.

عمده تصاویر حول محور دست می‌گردد و با تغییر در حرکات و شکل و زوایای آن سعی در روایت داستان تیتراژ و تصاویری از جمله خراشیدن یک سطح با ناخن یا فشردن انگشتان در صورت، تصاویری خوب و متناسب با مفهوم خلق کرده است. اما در برخی قسمت‌های تیتراژ، این میکس تصاویر کمی مصنوعی و غیرقابل باور شده است و ترکیب‌بندی آنها چشم‌نواز نیست و نمی‌توان آن را قابل قبول دانست، از جمله حرکت میان ابر و تصویر کودک جالب
از آب درنیامده است.

تیتراژ این سریال را می‌توان به 3 بخش تقسیم کرد: معصومیت، لغزش و نجات. از این سه بخش، قسمت معصومیت آن بسیار خوب پرداخته شده است و زیاد طولانی نیست، اما قسمت دوم کمی غلو شده و شاید بتوان گفت تلاش در خلق نوعی وحشت در این بخش، کمی بیش از اندازه است و قسمت پایانی آن اصلا قابل قبول نیست، چراکه بسیار گل‌درشت شده و المان‌های تصویری به جای استفاده از تصاویر استعاری، به سراغ کلیشه‌های تصویری رفته و قدرت بصری‌اش را کاهش داده است به شکلی که قابل قیاس با 2 بخش پیشین خود نیست.

موسیقی تیتراژ هم بسیار مناسب است و از نقاط قوت تیتراژ محسوب می‌شود. استفاده از کمانچه در بخش ابتدایی برای القای حس پاکی و معصومیت، انتخابی کاملا مناسب است. موسیقی بخش دوم هم از آنجا که قصد دارد دلهره و ترس را القا کند، سعی کرده از سینمای هیچکاک و موسیقی برنارد هرمن مایه بگیرد و البته سوال اصلی اینجاست که آیا جنس این دلهره‌ها با هم یکی است یا متفاوت است؟ و اگر حتی این اقتباس موسیقایی به بهترین شکل ممکن صورت می‌گرفت و به نوعی بود که گویا خود برنارد هرمن آن را ساخته است، آیا مناسب چنین فضایی بود یا خیر؟

عنوان‌بندی و فونت‌ها با فضای تیتراژ کاملا همخوانی دارند، همچنین ورود و خروج عناوین از تصویر به شکل خوبی صورت می‌گیرد، از جمله جایی که بال روی عنوان حرکت می‌کند و حروف به ترتیب زیر بال محو می‌شوند و نام دیگری جایگزین آن می‌شود.