چسب سلولی،قاتل‌سلول‌های سرطانی

تصور کنید مقداری صابون مایع یا مایع ظرفشویی را در سینک ظرفشویی که پر از آب چرب است بریزید، چه اتفاقی می‌افتد؟ به محض این که ذرات صابون یا مایع با آب برخورد کند چربی و روغن پس زده و به سمت دیواره‌های کناری سینک عقب‌نشینی می‌کند.

حال اگر سینک ظرفشویی، سلول‌های سرطانی و لکه‌های چربی، پروتئین‌های ارتقادهنده سرطان و صابون یک داروی بالقوه باشد، چه اتفاقی می‌‌افتد؟

طبق تحقیقات جدید انجام شده در دانشگاه تورنتو چنین داروهایی می‌توانند پروتئین را به سمت غشای سلولی که نقش دیواره‌های کناری سینک را دارد رانده و سلول‌های سرطانی را در برابر شیمی‌درمانی آسیب‌پذیرکنند.

پروفسور پاتریک گلانیگ از بخش علوم فیزیک و شیمی دانشگاه می‌گوید: این تمام رویکرد و نگرش جدیدی است که ما برای درمان سرطان پیش‌گرفته‌ایم.

تمام روش‌های پیش از این به لحاظ عملکرد، مکان‌های محدود را مورد هدف قرار می‌داد، اما در روش جدید جلوی تحرک پروتئین‌های ارتقادهنده سرطان در داخل سلول گرفته می‌شود و این کارش شبیه هدف‌گیری با چسب سلولی است. این چسب به شکل دمبل در می‌آید. در یک طرف آن مهاری است که به غشاء می‌چسبد و در طرف دیگر یک ملکول قرار دارد که به پروتئین‌های ارتقا‌دهنده سرطان چسبیده است. مهار یک ملکول‌ کلسترول در نزد شیمیدان‌ها به خاطر چسبیدن به غشای سلولی معروف است، ملکول تشخیص پروتئین هم تا اندازه‌ای نسبت به چیزی که باید به آن بچسبد مشکل‌پسند است و بنابر این خطر اثرات جانبی مربوط به دارو را کاهش می‌دهد. با چسباندن پروتئین‌های هدف‌گیری شده به غشای سلول مواد چسب مانند با سلول‌های سرطانی برخوردکرده و جلوی تکثیر آنها را گرفته و از کنترل خارج می‌سازند. البته این روش جدید ممکن است تاثیر اندکی روی سلول‌های سالم نیز بگذارد.

محققان از قدرت بالقوه این نوع داروها به هیجان آمده و شگفت زده شده‌اند. این دارو هم‌اکنون آماده ورود به فاز مطالعاتی پیش بالینی است و می‌تواند رشد انفجاری تومورهای سرطانی را کند یا متوقف کند.

شاید این روش بتواند نیاز به شیمی‌درمانی سنگین که تحمل آن برای بیماران بسیار سخت و طاقت‌فرسا را کاهش دهد.