حرف زدن والدین با جوانان

اگر می‌خواهید ارتباط مناسبی با فرزندان جوانتان داشته باشید، اولین گام کاستن از این فاصله ذهنی است. برای کم کردن این فاصله نیز، بهترین راه گفت‌وگوی بی‌واسطه با فرزندتان است، اما توجه داشته باشید که هر گفت‌وگویی قابلیت حل مشکل و رساندن طرفین گفت‌وگو به مفاهمه را نخواهد داشت.

اگر با این تصور وارد گفت‌وگو شوید که فرزند شما مسائل را نمی‌فهمد یا عقل کاملی ندارد، به نتیجه نخواهید رسید. چنانچه فکر می‌کنید فرزندتان در اشتباه است، بکوشید با استدلال منطقی او را قانع و مجاب کنید که در اشتباه است.

گفت‌وگویی می‌تواند مشکلات شما را با فرزندان کاهش دهد که در شرایط عادلانه شکل بگیرد. فرزندتان به گفت‌وگویی که شما در آن بخواهید خواسته یا سلیقه‌تان را به او تحمیل کنید، تن نخواهد داد.

این را باور کنید که فرزند جوانتان، متفاوت از شماست. شاید سلیقه‌ او در بسیاری از موارد با شما منافات داشته باشد. یکی از پیش‌شرط‌های مهم شکل‌گیری گفت‌وگوی ثمربخش میان شما و فرزندتان،‌ پذیرش این تفاوت‌هاست. انتظار نداشته باشید او کاملا مثل شما بیندیشد و عمل کند. در عوض از او بخواهید برای اعمال و رفتارش دلیل منطقی ارائه کند و از آنچه فکر می‌کند درست است، دفاع کند.

اگر گفته‌های او را منطقی یافتید، سعی کنید بدون مقاومت بی‌دلیل دلایل او را بپذیرید و اگر نه، استدلال‌های منطقی خودتان را ارائه کنید و بکوشید او را مجاب کنید.

رسیدن فرزندان به سن بلوغ، آغاز بروز تضاد و مشاجره میان والدین و فرزندان در بسیاری از خانواده‌هاست. در این سنین تغییرات قابل توجهی در رفتار و اندیشه فرزندان شکل می‌گیرد. آنها در ذهن خود، یک نظام ارزشی جداگانه تعریف می‌کنند که ممکن است شیوه تفکر و عمل والدین را به چالش بکشد. با خود فکر کنید که «آیا به اندازه کافی به حرف‌های او گوش می‌دهید؟»، «آیا به او اجازه می‌دهید تا نظر‌های مثبت خودش را در مسائل مختلف اعمال کند؟»