وقت ندارم به ازدواج فکر کنم

همین‌که از سربازی برگشتم زن گرفتم. عاشق یکی از دخترهای محل‌مان بودم. او هم مرا دوست داشت، پدر و مادرم هم مخالفت چندانی نداشتند، فقط می‌گفتند سنم برای ازدواج کم است و اگر کمی دندان روی جگر بگذارم بهتر می‌شود، ولی آخرش کمکم کردند.

اصلا آن طور نبود که فکر می‌کردم. ما یک سال عقد بودیم که در آن مدت مشکلی پیش نیامد، اما از وقتی رفتیم سر خانه و زندگی خودمان مشکلات هم شروع شد. کار پیدا کرده بودم؛ شوفاژکاری اما سعیده دنبال زندگی آنچنانی بود با این که خانواده‌اش وضع مالی چندان خوبی نداشتند خودش خیلی ولخرج بود. یکی از مشکلات ما همین بود. سر چیزهای دیگر هم با هم دعوا می‌کردیم سر این‌که کی کجا برویم، چی بخریم و چی نخریم و خلاصه هر چیزی که فکرش را بکنید. آخر هم او درخواست طلاق داد و من را انداخت گوشه زندان.

چقدر بودش را بی‌خیال. آنقدر بود که نداشتم بدهم. دو سال پدر بدبختم خودش را به آب و آتش زد تا آن پول را جور کرد. وقتی بیرون آمدم حالم نه خوب بود و نه بد. یعنی گیج و منگ بودم. سر هیچ و پوچ 2 سال از عمرم هدر رفته بود. نمی‌دانستم باید چه کار کنم. مغازه‌ای را که در آنجا کار می‌کردم جمع کرده و پیتزافروشی شده بود. دیگر کار هم نداشتم فقط تا خرخره در قرض و بدهی بودم. هر چه بگویم نمی‌فهمی. آدم از یک طرف خوشحال است که زندان تمام شده و از یک طرف غصه می‌خورد که عمرش را به خاطر هیچ و پوچ تلف کرد.

‌6 ماه اول را زیاد به فکر بدهی نبودم. یعنی پدر و مادرم دلداری‌ام داده بودند تا زیاد در فکر نباشم و نفسی بکشم. البته صبح‌ها مغازه‌ را ساعت 11 باز می‌کردم اما خودم 6 بیدار می‌شدم و با ماشین برادرم مسافرکشی می‌کردم. ساعت 10 هم ماشین را تحویلش می‌دادم.

فوت شده، شاید راضی نباشد اسمش را بگویم تا وقتی زنده بود پیشش بودم بعد هم مغازه افتاد دست 2 دامادش و مرا بیرون کردند، ولی خودم مغازه کوچکی را اجاره و ویدئوکلوپ زدم. صبح‌ها قبل از همه کرکره را بالا می‌دادم و شب‌ها تا آخر وقت می‌ماندم. کارهای حاشیه‌ای هم داشتم یعنی همان فروش لوازم‌التحریر و دستگاه فتوکپی.در تمام این سال‌ها کار کردم و زحمت کشیدم تا به اینجا رسیدم.

‌مادرم خدابیامرز خیلی اصرار داشت زن بگیرم، ولی چشمم ترسیده بود. 6 سال پیش بعد از فوت پدر و مادرم خانه آنها را فروختیم و با برادرم شریکی یک مغازه خریدیم. البته وام هم گرفتیم و خودمان هم پس‌انداز داشتیم. الان هم همه حواسم به مغازه است. راستش اصلا وقت ندارم به فکر ازدواج باشم. همین طور راحت‌تر هستم. یک گوشه مغازه را هم درست کرده‌ام و شب‌ها همانجا می‌خوابم. برادرم هنوز با ماشین کار می‌کند. او 4 بچه دارد. مخارجش زیاد است اما من همین‌هایی را که دارم برایم بس است.همین که شب‌ها راحت سرم را روی بالش می‌گذارم یک دنیا ارزش دارد.