شیوه‌های حفظ انگیزه ورزشی

همچنین با پرداختن به یک فعالیت یکنواخت بعد از مدتی مشاهده می‌کنید که بدنتان به تمرینات خاص آن نوع ورزش عادت کرده و رشد چندانی در قوای جسمانی‌تان مشاهده نمی‌کنید. اصطلاحا فکر می‌کنید که آب در هاونگ می‌کوبید. در نتیجه ممکن است احساس دلسردی کنید. این در حالی است که شما می‌توانید با تغییر فاکتورهایی مثل سرعت، زمان تمرین، فشار یا مقاومت به بدنتان شوک جدیدی وارد کنید. در این صورت بدن برای این‌که با فشار جدید تطبیق پیدا کند، قوای خود را افزایش می‌دهد که به این، اصل اضافه بار می‌گویند. دلیل دیگری که باعث احساس دلزدگی از ادامه فعالیت می‌شود، فرسودگی ناشی از تمرینات سخت و طاقت‌فرساست. این نوع دلزدگی معمولا گریبان ورزشکاران حرفه‌ای را می‌گیرد، به طوری که فرد دیگر حوصله ورزش را ندارد و از آن اکراه پیدا می‌کند و حتی تمایل ندارد پای خود را در ورزشگاه بگذارد. برای برطرف شدن این حالت فرد باید کمی به خود استراحت بدهد و به فعالیت‌هایی که دوست دارد بپردازد. مثلا رفتن به سونا، مدیتیشن، پرداختن به فعالیت‌های بدنی دیگر، رفتن به فضای سبز و آزاد، تفریحات روح‌افزا و...

در این میان، این تفکر غلط که بعضی افراد کار امروز خود را به فردا موکول می‌کنند نیز دلیل دیگری است. این عادت بسیاری از افرادی است که از چاقی رنج می‌برند یا مشغله دارند. همه می‌دانیم که ورزش باید یک جزو حیاتی و اصلی را در زندگی روزمره ما داشته باشد. مثل استحمام، غذا خوردن، عبادت و... اما اغلب افراد به این دلیل ورزش کردن را به بعد موکول می‌کنند که هنوز به این باور نرسیده‌اند که بدن و روح 2 بخش تشکیل‌دهنده وجود آدمی هستند و تکامل یکی بدون دیگری ممکن نیست. انسان باید هر دو بعد وجودی خود را تقویت کند تا به تکامل برسد. روح و جسم بر هم تاثیرگذارند. بدن رنجور و ضعیف باعث افسردگی و بی‌انگیزگی می‌شود و عمر مفید فرد را کاهش می‌دهد. دانشمندی با عمر کوتاه و بدنی رنجور، خدمت کمتری می‌تواند به جامعه بشریت بکند. خلاصه مطلب این‌که باید این موضوع را بپذیریم که فعالیت ورزشی برای زندگی ما یک اصل و ضرورت است و نه یک موضوع فرعی و پیش‌پا افتاده.

پریسا رادمنش